rajaz

latimer'ın dehası, latimer'ın doğası. camel'dan harika bir albüm, muazzam bir şarkı. bir köşeye sonsuza kadar sinip ağlayasınız gelir. umutsuz, mutsuz gecelerin kurtarıcısıdır da. içinizdeki sisi dağıtır. belki sisi yoğunlaştırır. bunda asil, yüce bir şey var. yaşam güneşi ruha doğuyor. insanı yıldızlara yaklaştırıyor.

99 yılında piyasaya sürülen camel albümüdür. albüm albümdür de şarkı bi ayrı. masalsı, destansı. adına ne dersen de öyle bi şarkı.

camel'in en iyi albümü müdür bilemem, ama en iyi parçasıdır. ve bu meretin ne kaset, ne plak ne de cd'sini bulabiliyorum. bulan olursa bir mesaj uzaktayım.

bir yolculuk,
çölden gelen esinti,
tepenin ardındaki su
yolun sonundaki cennet
önü arkası olmayan bir kafile
gündüz mavi gök
gece yanan birer kandil gibi yıldızlar
yürüyorsun
hiç durmayacakmış gibi...

işte öyle bir şarkı...

camel'ın 99 yılı çıkışlı albümü. grubun 80'lerde hepten füzyon müzikle içli dışlı oluşu ve kuruluş dönemindeki sounddan çokça uzaklaşması sonrası tekrar özüne yanaştığı albüm denebilir. enstrüman çeşitliliğinden pek bahsedilemez. genellikle latimer'ın ağıt tadında gitar sololarıyla bezelidir parçalar. grubun kendi ismine ithafen, parçalarda aruz ölçüsü kullanılır zira tıpkı lise sıralarında bize anlatıldığı gibi, aruz ölçüsü deve yürüyüşüne benzetilir. rajaz'ın kelime anlamı aruzdur. albüme adını veren parça paha biçilemez. her dinleyişinizde sizi bir devenin sırtında sessiz bir kafileyle çölün bir ucundan diğer ucuna melankolik bir yolculuğa çıkarır. tıpkı parçada bahsettiği gibi gece olunca yolculuğa ara verirsiniz. aşk şarkıları söyler, üzücü hikayeleri paylaşırsınız. öyle ya da böyle o seyahat biter parçanın bitişiyle. benim için en iyi albümleri asla değildir ancak grubun kendini hatırlaması, kendi özüne dönüşü yönünden çok çok kıymetlidir.

gözlerini kapatıp dinlersen zamansız bir yolculuğa çıkarır seni. arabadayken dinlersen nereye gideceğini bilmeden yol almak, hatta dünyanın diğer ucuna gitmek istersin. “rajaz” uçsuz bucaksız çöllerdeki kervan yolculuklarının ritmini ve ruhunu yaşatır insana; bir göçebe gibi oradan oraya savrulmak, hayatın anlamsız gelen tüm zorunluluklarını bırakıp o uçsuz bucaksız yolculuğa çıkmak istersin.