robin williams

good will hunting (film)* ve dead poets society (film)* gibi birçok unutulmaz filmde oynayıp, canlandırdığı karakterlerle izleyene pozitif duygu yüklemesi yapan, buna rağmen şaşırtıcı bir şekilde 2014 yılında intihar edip aramızdan ayrılmış, amerikalı komedyen ve oyuncudur.

o captain! my captain!

çok severdim kendisini, çocukluğumun kahramanı o güler yüzlü ve umutlu suratiyla yaptığı filmlerin içinde izlemedim dediğim filmi çok azdır.pazar günü ansızın hatirladim yine uyku tutmamisti ve açtim tv yi karşimda "hook"filmi izlemeye başladım öyle ki kahvaltımı biraz yaktım ama konumuz bu değil, bugünlerde çocukluğunu ozleyen biri olarak robin williams in o müthiş filmini izlerken, yüzündeki gülümseme beni mest etti.bir anlığına filme takilip kaldım,çocukça mutlu oldum,sonra gercekler,gercekler robin williams a ne olmuştu neden böyle olmuştu dedim .buraya bunu yazmayacağım merak edenler arastirsin ona ne olduğunu.vakti ganimet bil uyanilmaz uykulara varmadan diyeceğim nazim hikmet gibi ve bu yazıyı bitireceğim

aç bir mide, boş bir cüzdan ve kırık bir kalp sana hayatta ki en büyük dersleri öğretir.*

robin williams’ı çok severim ama ölümünün intiharla olduğunu bilmiyordum. parkinson hastalığı teşhisi konunca anksiyete paranoya ve depresyon geliştirmiş bunun üzerine de canına kıymış. acaba sonunun kendisinin baş rolde olduğu awakenings filmindeki hastalar gibi olacağından mı korktu :(

ölümünün üzerinden on yıl geçmiş aktör. zaman ne çabuk geçip gidiyor.

çok üzülmüştüm vefatına. hatta ölümüne denk gelen günlerde ülkemizde sayısını unuttuğum seçimlerden birisi yapılmış ve ampul partisi kazanmıştı. yine ismini unuttuğum bir ampul yetkilisi, kibirli ve üst perdeden açıklamalar yapmıştı. bir yanda kötülüğünü köpürttükçe, insanlıktan uzaklaştığını fark edemeyen, himmeti güç ve iktidar olmuş, habis ruhlar diğer yanda robin williams gibi naif ve dünyayla yüzleşmekten yorulmuş, varoluşa dair amaç ve umudunu yitirdiği için sahneden kendi isteğiyle çekilen bir adam. çok ibretli bir tezat gibi görünmüştü bana

christopher reeve ile akademi yıllarında başlayan dostlukları reeve'in ölümüne kadar sürdü. bence arkadaşının ölümünden sonra o da bir şekilde öldü. aralarında derin bir bağ vardı. özel ve güzel bir ruhtu. o muzip, zıpır, çocuksu bakışı unutmayacağım. en çok çocukların ve hayvanların seveceği bir bakıştı. bir insan çocuklar ve hayvanlarla dostsa o iyi birisidir.