saç değiştirme perileri

sıklıkla uğrayandır.
ya rengini değiştirmem gerekir, ya şeklini.
saçlarımın içine etmemek için de genelde şeklini değiştirmeyi tercih ediyorum, yakmaktansa kökünün bende olduğunu bilmek iyi hissettiriyor.

tek sıkıntısı hiçbir değişikliğin yetmemesi.
rengarenk, masmavi ya da mosmor bir şey yapmadığım sürece o değişiklik yetmiyor, bünye daha fazlasını istiyor.
elimde makas, kestikçe kesiyorum.

öyle işte, bakalım saçlarımı boyatma saçmalığını ne zaman gerçekleştireceğim.
benim bildiğim ilk bir aya kadar bildiğini okur ama bakalım.

bu değişiklik sadece saç için de değil, zamanında piercinglerin için de aynı şeyi hissediyordum.
ne zaman ki yüzümün belli bölgelerinde iz kaldığını fark ettim, anca o zaman durabildim.
ki hâlâ istiyorum fakat bir yerimde daha iz kalmasını kaldıramam gibi.

neyse üzerinde çok düşünmeyeyim ki o boku da yemeyeyim tekrar.
iflah olmaz bir bildiğini okuyucuyum çünkü.

bizim periler sadece ara ara kafayı üçe vur diye kulağa fısıldıyor.

eğer o periler çok sık geliyorsa nedeni psikolojiktir..
sevgiline kızarsın, gidip kahkül kestirirsin.. işinden nefret edersin, saçını platine vurursun.. zannedersin ki o saçlar lavaboya dökülünce, içindeki o sıkıntı da suyla beraber akıp gidecek.
o periler aslında sana şunu fısıldıyor; ruhun daralıyor, bir yerden hava alman lazım, hadi saçından başla...

yıllardır kısa kullanıyordum ne güzel, peri erkek bile olsa dinleyip istediğim gibi şekillendiriyordum. kısa saçın bakımı da çok daha kolay oluyor.

şimdi çok uzadı, yani tamam çok güzel uzun saç ama çok da zor. günün 2 saati saça gidiyor.

peri geldi bakın