sevilen kadının havludaki ayak izine bakıp şiir yazmak

lambada titreyen ateşle uğraşan sözde şairlerden olmadığınızı gösterir.

havludaki ayak izinden duygulanabilek kadar büyük bir şaire şapka çıkarılır işte.
aşk bu olsa gerek. gerisi lafı güzaf azizim.

erkeğim ama woopsi kardeşim

serin bir sabahın sessizliğinde,
banyonun buğulu aynası kadar durgunum.
kapı aralığından sızan ışıkla
havluda bir iz — senin ayak izindi, unutmam.

ne bir parfüm, ne bir dokunuş
bu kadar çarpmazdı kalbime.
suya değmiş teninden düşen
o kısa süreli, o geçici şekil…

geçiciydi, evet, ama sonsuz gibi.
sanki yürüyüşün kaldı o pamukta,
adımın adını anmadan geçen
o nazlı, o ince hatlarda.

izledim, bir süre, kıpırdamadan
dalgın bir sessizlikle.
ve düşündüm:
bir havlunun üzerinde bile
bu kadar güzel kalıyorsa adımların,
kim bilir kalbimde nasıl iz bırakırdın?

şimdi o havluyu kuruttum belki,
ama izi kaldı,
ve her baktığımda
seninle ıslanıyor yeniden duvarlar.

şiir yazmak konusunda bir şey diyemem ama en azından yere basışındaki dengeyi, gücü, ayak taban yapısını kestirebilirsiniz gibime geliyor.

ya birader belli ki kadın duştan çıkmış ki ayak izleri hala ıslak şekilde havluda. şiir yazacağına gidip ayağını yalasana.

bu ne ki? yıkandığı kırmızı leğendeki şampuanlı suyu bile içerim. eğitimli erkekleri delirtiyor bu sıcaklar. allam sabır ver pencereyi açınca krem kokuları doluyor. umarım dolmuş sapığı diye show habere çıkmam. gerçi asla dolmuş vs kullanmam. allahtan taksiciyiz.

masumiyet müzesi kitabından bir sahne gibi hissettirdi bu, bir de biraz midem bulandı yalan yok. ayak izinin hoşuna gitmesi falan, abarttınız iyice.