sevilmek için iyi olmanın yetmemesi

hatta ne kadar iyi olunursa o kadar sevilinmez. sevilmek için kötü olmak gerekli.

hatta kötkötü olucaksınız. ama arada bir iyilik yapacaksınız. devasa sevileceksiniz ve sizden iyisi olmayacak.

devamlı iyi olursanız sonrasında yaptığınız bir kötülük ise sizi kötü ve sevilmeye değmeyen biri yapar.

sıkıcı sıradan olursunuz ne yazık ki sistem böyledir. ayrıca paranız tipiniz saygınlığinizda olacak ki değeriniz çok daha yüksek olsun.

manga'nın da dediği gibi;

bazı şeyler için
iyi olmak yetmiyormuş
sevilmek için, aşk için
iyi olmak yetmiyormuş

karşılıksız seven her insanın bir gün hak ettiği sevgiyi bulması dileğiyle.

yetmez. dış görünüş önemli. maalesef ve kahretsin ki, insanın doğası böyle.

mesele ne iyi olmak ne güzel ya da yakışıklı olmak ne de zengin olmak. birini seviyorsan seviyorsun işte, bunun için iyi olmak gerekmiyor. insanın sevmesi, sevilmesi için bir sebep gerekmiyor. önce seviyorsun. sonra düşünüp buna bir sürü sebep bulabilirsin. ama aslında hiçbiri gerçek sebebi değil sevmenin.

iyi olmak tek başına hiçbir şey için yeterli olmaz diyerek katıldığım önerme.

sevilmemek için uğraşırsanız eğer daha çok sevilirsiniz. kulağa saçma geliyor farkındayım ancak gerçekten böyle.

ayrıca ruh adam kitabında öğretmen ayşe pusat ve öğrencisi güntülü arasında “neden severiz” konusunun konuşulduğu bir diyalog geçer.

iyi olanı mevla sever. insan doyumsuzdur, vefasızdır, seviyorum der ama istediği olmayınca yan çizer, görünüşe bakar, statüye bakar, maddiyata bakar, rahatına bakar, siz iyi olursunuz sizi çantada keklik görür, değer ve emek verirsiniz sizi zayıf sanar (bu saydıklarım dışında istisnalar illa ki vardır). mevla için iyi olmak en güzelidir*.

yeri gelir annen bile seni sevmez. napalım ağlayalım mı? sevin kendinizi. kendinizi ne kadar severseniz millet de sizi o kadar sever.

(bkz: milletin ağzı torba değil ki büzesin.)
takmayın bu kadar, kendinizi sevin, doğayı sevin, sevin...

başlığı okuduğum saniye içimden dediğim sözü ofsayta düşmeden buraya yazabilecek miyim bakalım.
(bkz: seven s.lir s.n sevilir)
çok saçma oldu ama siz anladınız bence.

iyilere saygı duyulur, güzeller sevilir.

kural budur.

çok normaldir. yaşamak için dahi yetmemektir, sevilmek ne ki.

neden yetsin ki? insanlar devlet kurumu gibi davranmak zorunda değiller, özel tercihleri olabilir.

sevilmek için herhangi bir şeyin yeteceğini düşünen ve buna inanan zaten gercekten sevilmesinin bir şeylere bağlı olduğunu sanan insandır. şaka mısınız? olduğun hale vurulmayan birinden sana hayır mı gelir sanıyorsun? sevilmek için değil olmak için yaşa.

iyiyse cennete gitsin. iyi biri olduğunu düşünmekle avunuyorsa, karşılıklı iki kelime konuşulamıyorsa, iki kelimeyi yan yana getiremiyorsa bir zahmet yetmesin. ilişkiler, kişiler keşke dizilerdeki gibi salt iyi ve salt kötü olsa.ancak olay öyle değildir.ortada bir sorun varsa bu %100 karşılıklıdır.
keşke bunu anlasanız da ben ve benim gibiler burda güzin ablacılık oynamasa...

iyiler değil, iyiyi oynayanlar sevilir. iç güzellik edebiyatı yapılır ama dış güzellik sevilir.

bu böyle.

anca fark edenlerin olmasıyla şaşırtan durumdur. olum annem bile koşullu seviyor beni, hissediyorum. özellikle erkekseniz sevgiyi unutun. hayatınızda sizi cidden seven tek kişi babanızdır, o da iyi bir adamsa. yoksa yalnızsınız.

edit: annemin de hakkını yemeyeyim, kendince o da seviyor ama ; sevgi kesinlikle benim kafamda farklı canlanıyor.

insanlar iyi olmayanı sever sanıyordum ben.

birçok şey için iyi olmak yetmez. çünkü "yeterince iyi miyiz" diye bir soru var ve işin bu kısmına hiç değinmeyeceğim bile. bence sevgide -yani bir insana duyulan sevgide- tanıdık gelen bir şeyler arama ve bulmanın payı büyük. gireyim mi psikolojiye? bağlayayım mi konuyu çocukluk travmalarına? ı ıh bu konuyu da teğet geçelim.

bize tanıdık gelen şey iyi/kötü her neyse işte o insana karşı güven duymamızı sağlıyor. tıpkı evimizdeymişiz gibi. yabancı hissetmek istemiyoruz yahu. bir şeyi büsbütün baştan tanımak ve tonlarca yabancı şeyi kabullenmek istemiyoruz.

bazılarımız için bu yabancılık ilk başta cezbedici olabiliyor. ee merak ediyor, biraz da sabrı var. soruyor, cevaplıyor, tanıyor, tanınıyor ve öğreniyor. her şey bir gün öncekiyle aynı olmaya başladığında, yani merak edecek hiçbir şey kalmadığında, yani o kişiye dair yüksek öğrenimini tamamladığında "sevgi" diye adlandırdığı fakat uzaktan yakından ilgisi olmayan o merak duygusunu tatmin etmiş oluyor. sonra? "sevmiyorum kardeşim zorla mı?!" der gibi davranıyor. işte bu bile size tanıdık geliyorsa ilk paragraftaki sizsiniz, ikinci paragraftaki o.