sıradan bir gün

söz ve müzik; jülide özçelik.
şarkı jazz istanbul volume 1 isimli albümde yer alıyor.


sıradan bir gün
yürüyorum yolda çaresizlik var bakışlarda
her şey anlamsız çabaları boşa dönüyorsun bak sen hep en başa
herkes kaybolmuş yaşam kavgasında nefes almak yok çalış durma
çocuğun sorar bu nasıl karmaşa
anlam veremez güler sana
dön sen dön hiç düşünme doğduğun ana dön
dön sen dön hiç düşünme en saf haline dön
alıp başını düşersin yollara
aklın hep kalır uzaklarda
uzağı boş ver yakınla yetin sen
kaybedersin hep çok istersen
kaygıların var yaşarken öldüren
umutların var gülümseten
bazen dilersin bir şeyi çok içten
gerçekleşir bak vazgeçmezsen
dön sen dön hiç düşünme doğduğun ana dön
dön sen dön hiç düşünme en saf haline dön
dön sen dön hiç düşünme doğduğun ana dön
dön sen dön hiç düşünme en saf haline dön

rutin bir düzenin içinde her şeyin otomatik bir yerden aktığı o gün.

sıkıcı iğrenç leş.

olağan akışta her zamanki şeyleri yaptığımız gündür. robottan ayıran şey ise aradaki küçük nüanslar, sohbetler ve farkında olarak veya olmadan çevreden edindigimiz duygu ve bilgi akisidir.

sıradan günler bazen fazla olunca fazla sıkıcı oluyor. gerçekten de zaman zaman alan değişikliği yapılmalı.ne demişler?

"hareket olan yerde bereket olur"

bulutlu, hafif esintili bir havada akşam üzeri sahilde yürürken yüze vuran rüzgar, dalga sesleri, yoldaki su birikintisinden hızla geçen arabanın sıçrattığı çamurlu su, acelem varmış gibi attığım kararlı adımlarım, güz ayazı, iş yerinden henüz çıkmış yüzündeki belli belirsiz gülümsemeyle haftanın son günü sevincini yaşayan komşunun oğlu, mesai bitimi, korna sesleri, eski bir arabanın içinden gelen bangır bangır arabesk eserleri, dilime dolanan 'hatıran yeter', ışıkları yanan evlere bakınca içimde uyanan tekinsiz duygu, şiddetli özlemler ve inatçı beklentiler...

bazı günler sıradan ama istisnai, alelade ama olağanüstü.

henüz bitmemiş bir gün için, edinilen her izlenim erkendir.. ne diyordu titrek bilge:
"hayat bu hiç belli olmaz,
her an herşey olabilir." :)