sıradan bir insan olmak

dümdüz bir insan olmaktır bazen mutluluk getirir.

her an ölebilirsiniz.

en güzeli bu. kimsenin sizden bir beklentisi olmaz. kendinizin kendinizden bir beklentisi bile olmaz.
önemli biriymiş gibi büyük bir potansiyeliniz varmış gibi hissetmezsiniz. dünya etrafınızda dönmez.
böyle bir düşünce mi. bu sıradanlık mı.
bizim sıradan insan diye gördüklerimiz kendisini sıradan bir insan olarak görmüyordur eminim.
insan kendisinin sıradan bir insan olduğunu düşünmüyor değil mi. öldükten en fazla 25-30 yıl içinde adı sanı kalmayacak kimse onu hatirlamayacak bile.
hani cengiz han büyük iskender işte bir buluş yapan icat eden birisi desen bu tanınırlığında onlara bir faydası yok.
sıradanlık sadelik iyidir.

ben olmak. sıradanların sıradanı yani. evet.

insan olmayı başardık, geriye sıradan olmak kaldı.

hiç kimse sıradan bir insan değildir, tam da bu nedenle aslında herkes sıradandır. *

ya ne olacağıdı?

3 aşağı 5 yukarı ben de böyleyim.

bence insan, öncelikle sıradan bir insan olabilmek için yola çıkmalı. onun sıradan biri olmayıp, sıradışı nitelikte olup olmadığına zaten kendisi dışındakiler karar verecek.
( tabi sıradanlıktan kasıt, bir bayağılık ve ucuzluk değil. normal ve çoğunluğa uyum olarak anlaşılmak koşulu ile.)

eğer bunu gerçekten, ruhunuzla özümserseniz gelecekte yaşayacağınız muhtemel hayal kırıklarının çoğunu yaşamayacaksınız.

aslında herkeste olan '' ben farklıyım '' hissinin eninde sonunda evrileceği noktadır.

sıradan gözüküp sıradışı olmak en güzeli.

hayatta çoğu insan 40 takla atarak farklı olarak ve bak ben çok farklıyım diuerek var olmaya çalışabilir bunu yargılayamayız nasıl ki sıradsn olan insanları yargılamamamız gerektiği gibi. sıradanlık ve rutin mükemmel bir duygu. berbat bir dönemden geçerken dahi bu dönemi kabul edip sıradanlaştırabiliyorsan sen harbi olmuşsun demektir. neyse fazla uzattım sıradan bir insan olmayı ben çok seviyorum.

sıradan olmadığını sanan bir sıradan olmaktan yeğdir.

düşündüm. (sen düşünemezsin.)
herhangi bir özelliğim olmadığını fark ettim.
sanattan, spordan anlamıyorum. dil bilmem. ulan araba bile kullanamıyorum ben. mutfakta, yatakta, sokakta herhangi bi yerde iyi değilim.
tipim de fiziğim de öylesine.
hayat tarzı olarak da bi orijinallik yok. vegan değilim. göçmen değilim. agnostik değilim.

ulan dümdüz adamım be. sıfır ilginçlik. sıfırın altında dikkat çekicilik.

şöyle yanınızdan geçsem fark etmezsiniz bile. gölge gibi bir şeyim.
bunu kullanıp yok olmak istiyorum. keşke iş yerinde de görülmesem. kimse fark etmese ve bir şey beklemese benden.

ne kadar sıradan olsam da biliyorum ki allah için değerliyim.

ve yalan değil. az da olsa kafa isteyen kitapları okuyup gayet iyi anlayabildiğimi görünce kafamın aslında çoğu insana göre daha güçlü olduğunu anlıyorum. bu bana zevk veriyor. ve kahretmesin ki kendime göre garip bir duygusal yönüm de var.
gökyüzüne bakınca bazen duygulanıyorum.
pırıl pırıl pir havada içim içime sığmıyor.
allah'ım diyorum, sen çok güzelsin. sen ne kadar büyüksün ki senin nimetlerin karşısında kendi acizliğimle, küçüklüğümle yüzleşiyorum...

evet bu halim de beni etkiliyor...
kendimi, duygu dolu yüreğimi de seviyorum.
zararsız, ziyansız biriyim. kaderimi tanrının ellerine bıraktım. sıradan da olsa anlamlı hissetmek arzusundayım.

hiç kimse sıradan değildir.

sıradan insan yoktur; iyi insan ve kötü mahsul çocuklukları vardır. kötü mahsul çocuğu değilseniz sıradan insan değilsiniz, kötü mahsul çocuğu iseniz sürekli küfür yiyen biri sıradan olamaz.

herkes kadar özel herkes kadar sıradanım.

en ön sıradan katılan biri olarak diğer insanlardan da pek bir farkım da olmadığını düşünüyorum bazen hal ve hareketlerine bakarak insanların.