son altı yıldır hiçbir şekilde hayattan zevk almamak

siyasiler,toplumdaki cinnet hali,yeni neslin kanser olması,ekonomi yani yekününün el birliği ile hazırladığı garabet. abartısız söylüyorum son altı yıldır hayattan gram zevk almıyorum.daha düzelmeyecek de.başka bir çağa girdik sanki.

kötü günleri atlattık kanka, daha kötü günlere giriyoruz.
böyle devam dediğim durumdur.

hayat zevkli bir şey değil zaten.

(bkz: 8-9 senedir kendimi iyi hissetmiyorum)

daha kötü günlere doğru yol alıyoruz görüşünü desteklediğim içeriktir.

hayatın, mutlu olunacak anları vermekte cimri davranması durumu.

zevk almayı geçtik, sıkıntı vermese iyi dedirten başlık. son 6 yıldır değil son 40 yıldır benim açımdan durum böyledir sayın ve sevgili sözlük sakinleri.

(bkz: majör depresyon)

türkiye'de olağan bir durumdur.

onu bi' son 15 yıl yapalım da... orta yolu bulalım.

-ne güzel adamsın, bence sen iyilere denk gelememişsin...

hı, ha, neee? sen misin iyi olan?
güldürme beni.

allah'tan gelen bir yardım gücüm var, yardım ederim. tebessüm ederim herkese. oturur içerim. sarhoş olurum. bu kadar.

toksik bir illişkide olduğunuza delalet eder. hadi son bir yıla kadar olan altı yıl diyelim mesela..

öldüğüme çok iknaydım, hayatımın sonuna kadar devam edeceğine içinde bulunduğum saçma sapan düzenin…

öfkem kimeydi, kırgınlığım kime, kimden neyden korkuyordum mesela hiç bilmiyordum. boğulmuştum zaten.. hayat neydi ki zevkini alasındı.

9 + 6 yıl diyelim, 15 yıl önce bursa'ya döndüm, döndüğüm gibi önce manitacılık işleri sonra da cinsel olaylar azalarak bitti, bunlar azalarak biterken alkol ve sigara alım seviyesi arttı, değişmeyen tek şey tıkınma seviyesi olduğu için yeme faaliyetini denklemden çıkartabiliriz, ama artık azalan haz doğrultusunda yeme miktarım değişmese de tarzım food porn'a doğru kaymaya başladı, dolayısıyla 15 yıl bana tam olarak 50 kg olarak döndü. çok şükür saçım, sakalım yerinde kaldı ve pek beyazlamadı, vücutta kıl oranı artmaya başladı, masum sıfatım, gangster sıfatına doğru evrilmeye başladı. yani hal ve vaziyeti toparlamaya çalışıyorum şimdilerde sözün özü..

sanırım herşey anlattıklarını kimsenin duymaması ile başlıyor ya da belkide duyulup umursanmaması?

tahammül seviyesi yükseliyor mu düşüyor mu analayamadim genel olarak tepkisizlik çöküyor üstüne karabasan gibi. nefessiz kalıyorsun çoğu zaman bakıyorsun etrafa çoğu zaman seslenmek istese de gereksiz olduğunu fark edince vazgeçiyorsun.

kendi iç muhakemen sadece yalnızken değil kalabalıklar içinde de olmaya başlayınca geçmiş olsun diyoruz.

diyoruz ama geçmiyor.

son 1 yıldır içinde bulunduğum durumdur.