sosyal fobiden kurtulmak

kaygı ve stres hayati öneme sahip iki şeydir. bizler ilk ortaya çıktığımızda da varlardı, şimdi de varlar ve gelecekte de var olacaklar. onlar bazı koşullarda yaşamımızı kurtarıp başarılı olmamızı sağlamışlardır. sadece biz insanlar değil, hayvanlar ve bitkiler de stres ve kaygı hissederler. yani bu sorunlar, günlük yaşamımızın bir parçasıdır aslında.

ancak sorun yaratan, günlük yaşamı etkileyen, klinik seviyede problem çıkaran kaygı ve stres elbette hiç istenmeyen bir şeydir.

mutlu haber; kaygılar ve stres ve tabii ki sosyal fobi, kontrol edilebilir, birlikte yaşanılabilir sorunlardandır. sosyal fobiden kurtulmak onunla yaşamayı kabullenmek, kaygı ve stresi nasıl kontrol edebileceğini öğrenmekle alakalıdır...

(bkz: kim korkar sosyal fobiden)

sucluluk, hatalilik ve utanc duygularini sagaltmak,
mukemeliyetciligi birakmak,
narsisizm seviyesini torpuleyip asagi cekmek,
iyi ya da kotu bir insan olmadigini fark etmek,
benligin her an tehlike altinda olmadigini kabul etmek.

kamerayla kendini surekli videoya almak gibi bir sey sosyal fobi. bu hale keyfinizden gelmediniz, sizi bu hale getirdiler. ve tedavi de zor ama imkansiz degil. ayrica kafalari zehir gibi calisir bu insanlarin.

eskiden olsa sosyal fobiden kurtulmak üzerine tavsiye verirdim ama bence imkanı olan artık evden çıkmasın.

belki bir kafede sohbet ederken çete hesaplamasına kurban gidebiliyorsunuz ya da boşandığı eşini kurşunlayan birinin açtığı ateşte serseri bir kurşuna hedef olmak da mümkün.

hadi doğaya çıkıp kırsalda gezeyim piknik yapayım dediniz diyelim. üstünüze drone düşüyor. şu ara füze parçası düşüyor.

suriye savaşı zamanı suriye sınırından bize roketler atıldı havanlar düştü. ne oldu ölen öldüğü ile kaldı.

artık sokaklarda 13-14 yaşında suça itilen çocuklar (!) birbirini vuruyor. sabah uyandım sokağa çıkıp birini öldüreyim diyen manyaklar türedi.

daha bak ne dolar ne enflasyon ne kazikci esnafın kitledigi adisyonlari nede 650 kişiyi zehirleyen katikcilari konuştum.

bir ara kurtulabilirsem buraya gelip uzun uzun nasıl kurtulduğumu yazmak istiyorum.

gerçi benimkisi fobiden çıkıp gönüllü asosyalliğe doğru yol almış durumda gibi ama halledeceğim.

psikiyatriste görünmek iyi olacaktır. hiç değilse abartılı anksiyetemizi baskılamış oluruz ilaçlarla ve belki sosyalleşmekten o kadar da korkmayız.

bir de kimdeki yerimi bilicem o var tabe.
sonracığıma nerden bilicem... o var...

incelleri ve kezoları düşünüyorum böyle anlarda. yüzlerce tetapi seansına denk bir etkisi oluyor üzerimde.

kurtulmak için şu yönergeleri takip edin.
*ilk hafta:
dışarıdaki insanlara gülümseyerek selam verin "günaydın,iyi akşamlar, iyi günler, selamün aleyküm" gibi hangisini uygun görüyorsanız.
*ikinci hafta:
tanımadığınız insanlar ile birkaç kelimelik diyaloglar kurun "güzel bir gün, güneş ne güzel parlıyor, otobüs geç kaldı" gibi çeşitlendirilebilir.
*üçüncü hafta:
tanımadığınız insanlar ile ufak sohbetler yapın dedikoducu olmadığını tahmin ettiğiniz yaşlılar daha iyi bir seçenek olabilir " nasılsınız bu gün teyzeciğim-amcacığım?, adınız neydi?" gibi kişiyi yüzeysel olarak tanımaya yönelik kendiniz hakkındada ufak bilgiler verebilirsiniz.
*dördüncü hafta:
kendinizdeki değişim artık göz ile görünür nitelikte.
not: bu süreçte korkmamanız önemli sadece ilk adımı atın, gülümser olun, fazla kahkaha atmayın yada abartılı davranışlarda bulunmayın birde malum yaşadığımız çağda herkes ile iletişim kurmamak gerekiyor, karşıdan sağlıklı olarak görünen bireyler ile konuşmanız iyi olabilir.bu anlatılanlar teorik ve temel bilgilerdir problem daha büyük gibi görünüyorsa profesyonel yardımı alınız.

ben herkese toplu taşıma öneriyorum. otobüsün hınca hınç dolduğu bir gün kendi isteginizle otobüse binin ve et ete değsin, bakın daha sosyal fobi mobi kalıyor mu?

bir anda olabilecek bir şey değil ve tek başına yapılacak bir şey de değil bence. birinin destek olması bu işi kolaylaştırır. üni arkadaşım vardı böyle. hâlâ arada bir görüşürüz hatta bir kaç ay önce onun yaşadığı şehirde bir arkadaş grubumla tanıştırdım dönüp maç izledi. bok herif.

üzgünüm ama tek yolu kendini maruz bırakmak.
ben çok içe dönük biriyim, üniversitedeyken bir ara bu artık kendi evimden bile çıkmak istememe raddesine gelmişti, sosyal anksiyeteyi doruklarında yaşıyordum ve üstelik teşhis de almıştım. o zaman gittiğim psikiyatrist "bu ilacı yazıyorum ama bu sadece semptomu geçirir, ilk yapacağın şey terapi almak olsun" demiş iyi ki. böyle başlayan terapi yolculuğum sonra dehb olduğumu öğrenmem falan uzun hikayeler, geçiyorum bunları.
ilk yaptığım ve kendimi zorladığım şey, okulda, çevremde insanlarla konuşmak ve bir muhabbet mi dönüyor hemen dahil olmaktı, gerilsem de sınıfta hep söz almaya çalışıyor, o elimi kaldırıyordum işte ve kendimi konuşmak zorunda bırakıyordum.
sonrasında zaten istanbul'da kalmaya karar verdiğimde, hayatta kalmak için arkadaş edinmeye ihtiyacım vardı. böyle bir metropolde insanın insana ihtiyacı var özellikle yabancısıysanız, arkadaşlarınız size yurt oluyor. kendime birsürü büyük arkadaş grupları edindim, çok yakın ve sevdiğim arkadaşlarım oldu.
şimdi bu yaşımda o sürecin benim şuanki girişkenliğimi ve sosyal becerilerimi kazanmama çok yardımcı olduğunu anlayabiliyorum.
yani kıssadan hisse, kendinizi atın ortaya, boğulmaktan korkarak yüzme öğrenilmez.

bu toplumda sosyal fobi sahibi mi olayım bir de, yok daha neler. bunlar hiçbir şeyi hak etmiyor. asıl onlar emine fobi olsun.

benim için kurtuluş mesleğim olacak. akademisyenliği hedefliyorum. yenemezsem o beni yenecek. izin vermeyeceğim.

ama zorlanıyorum yalan yok. topluluk önünde konuşamıyorum. birebir ilişkilerim mükemmeldir. onda hiçbir sıkıntı yaşamıyorum. dışarda bir yere gidildiği zaman oradaki en soğuk insan oluyorum, gereksiz şakadan hiç hoşlanmam. gereksiz sohbetten hazzetmem.

ya arkadaşlar vurmayın yeter, öldüm tamam.*

bir anahtarla kırk kilit açmaktır. ne kadar tatlı ve kıymetli olduğunu da ancak gerçekten sosyal fobiyi yaşayıp gerçekten üstesinden gelirseniz anlarsınız. anlatmayla anlaşılacak bir şey değil.

topluluk önünde konuşurken başlangıçta ben de zorlanıyorum ama sonuçta bir şekilde heyecanımı yeniyorum, konuşmayı bitirebiliyorum.
herhalde çok sıkıntılı bir durumum yoktur.

hayatım boyunca beni takip eden olgu. çok sosyal ve her ortamda girişken olmayan, önüne gelenle dostluk kuramayan bir yapım var. ancak lise ve özellikle üniversite döneminde bu durumu tersine çevirmiştim. daha sonraki süreçlerde yine başa döndüm. şu an ise bunu değiştirmek için içimden hiçbir şey yapasım gelmiyor. olumsuz tecrübelerden dolayı bir bıkmışlık, vazgeçmişlik durumu oluştu. ama bir yandan da insanı tüketen bir durum, daha çok içine kapanık, olumsuz bir ruh haline sürüklüyor.

bunun da oluşmaması için fırsat geldikçe kurtulmak için uğraşıyorum. insanlarla gereken ölçüde ilişkilerime dikkat ediyorum. hiç de iyi bir ruh hali değil, dozunda sosyallik gayet güzel bir şey.

paylaşarak korkunun üstüne giderek çözüm arayarak üstesinden gelinebilir