sözlük yazarlarının istanbul’a geliş hikayeleri

16 yaşımda düştüm 'aksaray pavyonlarına' garsondum, pırıl pırıl beyaz gömleğim, jant gibi afilli bir de kösele ayakkabım. cepte 2 çorap alacak kadar para...

o ayakkabıyla adım attım o dünyaya. ramiz dayının tren garından istanbul'a adım atması gibi.. gömleğin yakalarını yapıştırdım omuzalarıma.. saçımı şöylee bir limon suyuyla taradım.. kabara kabaraa... büyüğe büyüğe attım bismillah çekip ayağımı gara..

o ara benim karşıma su satan bir çocuk çıktı 'defol lan önümden' dedim. küstü. başını okşayıp üç beş bir şey verip yolladım. şansımı seveyim.

ben dedim!!! ben!!! ulan istanbul.. kirlenen donunu totişinden çekip alıcam!! gör bak dedim..

edit: devamı sonra... acıya doyacaksınız!!!!

fatih henüz istanbulu yeni almıştı ah ulan ne günlerdi demek istediğim başlıktır.

ıslak bir yoldu. bir tüneli andırıyordu. tünelin ucundaki ışığı görebiliyordum. bana uzanan ellere gitmek istemiyordum. üstüm başım kan. ama gitmezsem orda daha fazla yaşamayacağımı anladım. en sonunda kendimi beyaz önlüklü adını hatırlamadığım birinin ellerine bıraktım. kestiler göbek bağımı.

o hikaye daha yazılmadı. ama çok silindi.

hiç unutmam ilk köprüden geçerken ortalığa iyice bi bakındım otobüsten... şu en kuzeydeki köprü hangisi ise ondan geçiyoruz işte... hayır üçüncü değil. o zamanlar daha temeli bile atılmamıştı onun. kuzeyde kalantor burjuvaların keyfini çıkardıkları denize nazır yalıları evleri görmüştüm. dünyada deniz rengi tonunun en güzel olduğu yer boğazdır kanımca... sonra alibeyköy diye bi yerde inmiştik. oradan taksime geçtik. tabi çok büyük şehir öyle ucu bucağı yok tepelere serpiştirilmiş beton yığınlarıyla dolu ortalık. ankara gibi değil. ankara yeşildi... sonra konser alanının olduğu yere gitmiştik. evet sözlük bildin. iron maiden'ı kanlı canlı görme şerefine nail oldum. cenab-ı rabbime binlerce kere şükürler olsun...

lan o değil de konsere cinslik olsun diye beyaz killers tişörtü ile gittiydim. herkes simsiyah afedersiniz at pipisine konmuş beyaz kelebek gibiydim ortamda...