normal sözlük yazarlarının şive hikayeleri

anadolu'dan kalkıp büyük şehir'e üniversiteye gidersin. gittiğin yerde elitist insanların arasında konuşamaz bir mal olursun. dalga geçerler. zamanla sende onlar gibi yenden sonra gelenlere aynı baskıyı yapıp herkesi istanbul türkçesi faşizmine ortak edersin. zamanında çok dalga geçilmiş birisi olarak halen şive ile savaş vermeye devam eden bir kimseyim.

ankaraya ilk taşındığım sene, pazarda konuşanları, yaşlı teyzeleri anlayamıyordum.
her söyleneni tekrar tekrar soruyorum.
cümle kurma şekilleri çok farklı.
kelimeleri vurgususuz kullanıyorlar.
cümle nerde bitiyor yeni cümle nerde başlıyor anlayamıyordum.

seneler evvel lüks bir pastanede tezgahtar olarak çalışırken gece yarısı 5-6 çocuk "abi paramız yok bize pasta verir misin" dediler. aranızda istanbullu varsa vereceğim dedim. hep bir ağzından " abi vallah biz hepimiz istanbulluyak" deyince gülüp hepsine ekler, profiterol vermiştim. hatırladıkça hala gülerim.

arkadaşıma ses kaydı attım. bana " marion çok güzel konuşuyorsun, sonunda bir yerde batırıyorsun hep" dedi. attığım kaydı dinledim gerçekten de başında istanbul türkçesi dediğimiz ağzı kullanıyorum, sonunda " yoğh" diyorum *