şüphe kasını geliştirmek sorunsalı

çağımızın ruhu* ''kaygı/şüphe'' soslu dur.

çin'de köpek kasaplarının elinden kurtulup dayanışarak köylerine dönen köpek grubuna sevinirken; ortay çıkarıldı ki, olayın özü kızışmış dişiyi aralarına alıp kollayan erko'ların yol boyu üreme faaliyetiymiş. gerisi kurgulanmış öykü...

sokak sanatçısı 'meçhul kahraman' bansky namlı abimiz, reuters'in görevlendirdiği gazetecinin altı aylık araştırması sonucu ortaya çıkarıldı. senin benim gibi hafif ezik, az karizmatik bir x kuşağı adam... onca kahraman sembolizmimiz gitti çöpe...

öksüz yetim maymuna üzülmüştük, şefkatlenmiştik ama uzmanlar açıkladı ki; 'punch' klanının büyüklerince terbiye edilmeye/dizginlenmeye çalışılan şımarık/sosyal sorunlu bir bebe. büyüklerince sosyalleştirilmeye çalışılıyor. yoksa geleceği karanlık olacak.

yaa biz neyi ne kadar bilebileceğiz? kendimize güvenimiz, hislerimize dayanma gücümüz dipte....

eee bu bilememelerimizi bir de ''kirli iran savaşı'' üzerinde kullanırsak, ya da şeriatçı tarikatleri yargılarsak, ya da cehape'li belediyeleri üzüyorlar dersek, ne bileyim anayasayı öne çıkarırsak ne olacak? neye, ne kadar inanacaz da yargı üretecez?

bu çağ bizi ezer geçer dostlar. ne yapsak? nere gitsek?

medyada, özellikle sosyal medyada gördüğüm her şeye inanmam. doğrusunu öğrenmek istediğim şey için önce araştırır, okur, bilgi sahibi olup ondan sonra onu savunacak mıyım, karşısında mı durucam öyle karar veririm. sosyal medyada dolaşan her şey bi şüphe kası lazım ama. sosyal medyanın verdiği ulaşılabilirlik hızı ve anonim kalabilme, doğru bilgi ulaştırma amacında değil de etkileşim kazanmak amacı güttüğü için zaten çöp olduğunu bilmek gerekiyor. başlığı açan arkadaşın örnekleri gibi %80 içeriğin altında aslında çok başka hikayeler dönüyor.

kas geliştirmek ile paranoyaya kapılmak arasındaki hassas ipte düşmeden yürümeyi gerektirir.

düşme ahmadim düşme paran da yok kevgire çevirirler seni.

(bkz: septisizm)