kendimizi geliştirmek zorunda mıyız sorunsalı

zorunda oldugumuz icin degil ihtiyacimiz olduğu icin gelismeliyiz. çaga ayak uydurmak,sosyal hayatta var olmak icin. ha ben hic arkadaş edinmem,işe gitmem yiyip icip yatiyorum,telefon kullanmiyorum falan diyosaniz o zaman başka. ki o zamanda suladigimiz cicekten bi farki olmaz diyecegim ama o bile suyun ve karsiliginda rengarenk açıyor. bilemedim.

taş çatlasın 60-100 sene arasında yaşıyor birçoğumuz, boş geçirmeye ne gerek var? şeklinde soruyla çözümlenebilecek sözde sorunsal.

evet, zorundayız bence. çalışalım, en büyük ihtiyaç çalışkanlık. tembellik öldürür.

kendinizi gerçekleştirmek ve "tamam" olmak için evet kendinizi geliştirmek zorundasınız. bunu yaptığınızda karma tamamlanıyor ve anlamlı bir hayat sahibi oluyorsunuz.

hayır değilsiniz. nitekim toplumun yarısına yakını kendini geliştirmek için hiç çaba harcamayan, yarısından da azı geliştirmek için çabalayan ve gerçekten çok düşük bir bölümü yeterince geliştiren insanlardan oluşuyor. özgür olmak için kendi fikirlerinize sahip olmalısınız. bilgi güçtür, bilmeden yalnızca duyduklarınıza inanarak ve başka hiçbir şey yapamayarak modern köle olduğunuzla kalırsınız. bu sizin tercihiniz.

mutlu olmak için sığındığım bir liman olmasaydı bilgiye boğulmak kendimi geliştirmezdim. aslında mutlu etmiyor sadece teselli ediyor. bir çıkar niyetine geliştiriyorum kendimi. hani herkesin aklının köşesinde bir yerde düşlediği bir durum vardır. bir sahil kasabasında inzivaya çekilmek. sorumluluklar peşimi bıraksa bunu gerçekleştirip son nefesime kadar amaçsızca yaşayabilirdim.

bireysellik yerine toplumsallığı savunduğum için, evet.
ideal bir dünyada toplum seni senden çalmaya çalışmayacağı, sana bir çok şey katacağı için senin de içinde yaşadığın topluma kendini geliştirme borcun olacaktır.
şu anki dünyada bile bir öğretmen adayı olduğum için kendimi geliştirmeyi öncelikle öğrencilerim için bir borç biliyorum.
kendini geliştirmek, üst benliğine ve mutlak mutluluğa ulaşmaya yarayacağından yine kendimizi geliştirmek zorundayız.

ha derseniz ki, "zaten 60-70 yıl yaşıyorum, neden kendimi yorayım?", belki de ideal dünyaya ulaşmanın önünde bir engelin de kendiniz olduğunu bilmenizi dilerim.

bende öyle düşünmüştüm olduğum gibi şu ana kadar öğrendiklerimle bir yerlere gelebilirim belki dedim ama boş laf etmişim. anca kendime gelebildim tabii bu da bir şey.

zahmet olmazsa..

insanlık açısından bakarsak zorundayız. ama çoğalmazsanız, oy falan kullanmazsanız ücra bir köşede gerizekalı bir birey olarak devam edebilirsiniz hayatınıza. kimse bir şey demez. adam yerine koyulmayın yeter. bir ahır hayvanı olarak yaşarsınız.

eğer durduğumuz yerde durduğumuzda gerilemeseydik, bilgimiz yetseydi, cehaletimiz artmasaydı ve diğer insanlarla bu cehalette uzlaşsaydık gelişmek bir zorunluluk olmayabilirdi. fakat cesaretin varsa dene aşkım; yepisyeni bir yılın eşiğindeyiz, öylece dur. en yakın arkadaşın bile bir yılın sonunda senden fersah fersah ötede olacak. sadece akışta kalarak. sadece günceli analiz ederek. sadece adım atarak senden ileride olacak. insanlar sürekli gelişirler. farkında olmadan bile milyonlarca şey öğrenir öğretiriz. bunu engellemek mümkün değil gibi. ki tek başarısı aynı kalmak olanlar var. asıl çabayı isteyen şey bu olmalı.

değiliz aslına bakarsan, çünkü ne kadar geliştirirsen geliştir sonunda yok oluyorsun. öğrendiklerin de yok oluyor.

ama yok olacaksın diye de 70 yıl yatmak ayıp kaçar. yazık olur.

üşengeçlik çöktüğü zaman kendime bahane olarak sunduğum cümle.

olmamalıyız.

çünkü o kadar donanımlı bir hale getirdiğin kendini bir gün toprakta buluyorsun. bunca emek toprak olsun diye miydi?

dostoyevski diye biri hiç yaşamasaydı dostoyevski'yi okumak zorunda kalmazdık. birilerinin var olması onlardan yararlanmak zorunluluğunu nasıl verebiliyor ki?