tavana bakmak

en sevdiğim hobilerimdendir. yanan soba eşliğinde esneyen damarlar ve mayışmış bir bedenle, gerginliğini yitirmiş kaslarım bir olup resmen beni sarhoş eder. o ara ne kaygı, ne hüzün ne de sevinç duygular beni rahatsız eder. gözlerim dalar bir müddet sonra ve beynimi akışına bırakırım. kimi zaman bir film karesi, kimi zaman geçmişte bir an, kimi zaman da bir hayalin kıyısında bulurum kendimi. sözün özü tavana bakmak güzeldir.

(bkz: something in the way)

bir süre sonra tavandaki noktaları saymakla sonuçlanabilir.

donup kalmak

yatağa sırt üstü uzanarak yapılması pek leziz yolculuk. tavan gördüğün o beyaz duvar değil ki, ben mesela az sonra tavana bakarak antik yunan'a gideceğim, nerede bu sokrates yine çarşı pazarda kimi darlıyor bakalım.

kardeşim bak düşünen adam poz. durmanın pozitif bir getirisi oluyorsa, benim meşhur bir poz. var, onun da gayet etkisini görüyorum. sırt üzdü uzanıyorsun bacak bacak üstüne atıyorsun, dirsekleri göbeğinde birleştirip sol işaret parmağını sol yanağına, sağ işaret parmağını sağ yanağına koyuyorsun.

kollarda bir titreme, uyuşma filan olabilir ilk başta olur öyle, harika bir düşünme duruşu ya.