tekel bayi

kendinize sövdürtmemek için şunları yapmayın.

1- içeri girdiğiniz anda müşteri var mı, tekelcinin elinde bir işi var mı görmeden selamsız sabahsız şunu bunu ver demeyin.

2- sigara alayım bira alayım demek yerine bunların markalarını söyleyin

3- on saat ne alsam diye düşüneceğinize karar verip gidin

4- aceleniz olabilir tekelci sizin zamanınızdan sorumlu değil acele tavırlara girmeyin sıra beklemesini öğrenin.

bunları yaparsanız hem küfür yemez hem kazıklanmazsınız. bu işin sanılanın aksine en keyifli ve kolay kısmı alkollüler -bazıları hariç- en kötü tarafı da ayıklardır. sarhoşun bahanesi vardır ama ayığın yoktur.

derbi maçı günü futbolseverlerin lojistik üssü.
hızlıca alınan atıştırmalıklar ve çerezler, buz gibi içkiler ve meşrubatlar ile birlikte, o akşamki sonucun heyecanı dükkanın atmosferine siner.

yeterli bir sermaye ve kendim gibi 3-4 müşteri bulursam, açıp köşeyi dönme hayalimin olduğu ticarethane.

az bir fayda için çok fazla zarar satan yer. işkyi savunmanın din ile de alakası yok. sakat doğumların, suçun, kavgaların, husumetlerin, zinanın, kumarın, boşanmaların, kazaların, kalp ve damar hastalıklarının, kanserin en böyük nedenleri arasında gelir içki.

iyi bir lokasyonda, eve de servis yapıyorsa günde ortalama 1 milyon lira ciro yapar. tekel sahibine kalan net 35-50.000 arasıdır.

mafyatik tipler tanımıyorsanız bu işe girmenizi pek önermem. girecekseniz de gelişmeye başlayan bölgeler den birinde girin.

devletin en çok ciro yapan vergi dairesidir.

#3995924

30 senedir ankara'da tekel bayii işletiyoz. şunu en baştan söyleyeyim. bu iş dışardan göründüğü gibi değil. millet oh mis gibi iş, müşteri geliyor alıyor gidiyor sanıyor. keşke öyle olsa. bunun sabahı ayrı dert, gecesi ayrı dert. bayramı yok, tatili yok, saati yok. sen dükkanı açmadan müşteri kapıda bekler, kapattıktan sonra da telefon çalar.

müptezili, psikopatı, sarhoşu, kavgacısı, borçlusu derken her gün ayrı bir olay yaşarsın. bazı günler satış yapmaktan çok insan idare edersin. gerçi yıllar geçtikçe en müptezeli de en psikopatı da biraz biz olduk, orası ayrı konu.

bu sektörde ayakta kalmak için köklü olacaksın. mahalle seni tanıyacak, sen mahalleyi tanıyacaksın. öyle heves edip para varmış diye giren çok gördük. dükkan açtıktan birkaç ay sonra kepengi indirip giden de çok gördük. çünkü iş sadece mal koyup satmak değil. insan tanıyacaksın, risk bileceksin, hesabını kitabını iyi yapacaksın.

hele şu veresiye işi. son yıllarda tam baş belası oldu. millette para yok. herkesin bir yazdırma çabası var. kimi gelir iyarın verecem, kimi gelir maaşı bekliyom, kimi gelir abi beni tanımıyon mu? der. bu işin raconunu bilmezsen, herkese acıyıp veresiye yazarsan daha ikinci ayda batarsın. veresiyenin de bir hesabı, bir dengesi var. yılların tecrübesiyle kime güvenilir, kime güvenilmez az çok öğrendik.

kısacası bu iş dışardan kolay para kazanılan bir iş gibi görünür ama işin mutfağı çok ağırdır. sabır ister, tecrübe ister, emek ister. sermaye koymak kolaydır, asıl mesele o dükkanı yıllarca ayakta tutabilmektir. bu işe girmeyi düşünen varsa iki kere değil, üç kere düşünsün.

en büyük hayallerimden biriydi bir zamanlar, hatta zaman zaman girişsem mi acaba diye düşündüğüm bir sektör ama üstteki yazardan sonra tekrar o fikri rafa kaldırdım.