1.
bende hem liseden hem de üniversiteden kalma alışkanlık; palas pandıras yazılan/not alınan metni düzeltmeleri yaparak yeni bir kağıda geçirmek. bir faydası olurdu bunun hem görsel hafızaya kazıyarak hem de notları bir kez daha okumuş olarak bellemek.
hayatın her yönden gelen darbelerle yüklendiği ve onların omuzlara bindirdiği ağırlık, üniversitede omuzlarınıza yüklenen sorumluluğun ağırlığıyla kıyaslanamaz. sonrası çok daha zor.
öğrenciyken henüz yorulmamış zihinle ve gönülle ve heyecanla nispeten lay lay lom geçen yıllar bittikçe insan, giderek yorulup, verdiği mücadelelerle, hayal kırıklıkları ve güven zedelenmeleriyle tükendikçe, insan ilişkilerindeki beceriksizlikler, tecrübesizlikler, ders çıkaramadan ve ısrarla yapılan hatalar da üzerine eklenince gün geliyor hayat, sanki başka kağıt yokmuş gibi temize çekilemeyen sabit kalemle yazılmış pişmanlıklar, umutsuzluklar, kırgınlıklar silsilesi halini alıyor.
çok da haksızlık etmeyeyim mutlu, umutlu, gelmesini heyecanla beklediğiniz günler de olmuyor değil ama belki de bizim coğrafyanın bir karakteristiğidir; bunlar çoğunlukta değil ya da önceden bildiğiniz bir dizilimi yok öyle zamanların, bir periyodu yok... uzun uzun kötü günler, aylar, yıllar geçirebilirsiniz çaresizce. mutluluk ise öyle anlık ve geç gelen ve yetersiz bir şey ki; geldiğinde onu hak edip etmediğinizi bile sorgulatır size; o kadar nadir ve nadidedir.
prensip olarak, gösterişte değil samimiyetle iyi insan olmak kararını almak insanın hayata bakışını, hayatı karşılayışını kolaylaştırıyor. hasetlik fesatlık üretmeden, paylaşarak ve en önemlisi severek ve sevilerek, gelen sadmeler göğsünüzde yumuşayabiliyor. doğuştan yumuşak mizacı olanlar, gönlü büyükler, sabırlılar ve kendisini sorgulamayı becerebilenler bunu sanki daha kolay yapabiliyor ama sert mizacı olanlar, kendine hayranlar, benciller, kendinden memnunlar ne yazık ki yapamıyor. onlar geçmişlerinde yıpranırken yıpratmayı, kırılırken kırmayı, bedel öderken bedel ödetmeyi öğrenebildikleri için, hazmetmek, görmezden gelmek, empati geliştirmek, iyi davranmak, sevmek derslerinden istedikleri kadar not tutsunlar, bunları temize çekemediklerinden sınıfta kalıyorlar.
çok uzadı son son şunu söylemek istiyorum; kırdığınız kalplere bir yazı yazmış oluyorsunuz kanla. hiçbir silgi, hiçbir pişmanlık, hiçbir geri döndürme hamlesi, hiçbir güzel söz * onu temize çekmeye yetmiyor.
bu da böyle bir şerh olsun.
hayatın her yönden gelen darbelerle yüklendiği ve onların omuzlara bindirdiği ağırlık, üniversitede omuzlarınıza yüklenen sorumluluğun ağırlığıyla kıyaslanamaz. sonrası çok daha zor.
öğrenciyken henüz yorulmamış zihinle ve gönülle ve heyecanla nispeten lay lay lom geçen yıllar bittikçe insan, giderek yorulup, verdiği mücadelelerle, hayal kırıklıkları ve güven zedelenmeleriyle tükendikçe, insan ilişkilerindeki beceriksizlikler, tecrübesizlikler, ders çıkaramadan ve ısrarla yapılan hatalar da üzerine eklenince gün geliyor hayat, sanki başka kağıt yokmuş gibi temize çekilemeyen sabit kalemle yazılmış pişmanlıklar, umutsuzluklar, kırgınlıklar silsilesi halini alıyor.
çok da haksızlık etmeyeyim mutlu, umutlu, gelmesini heyecanla beklediğiniz günler de olmuyor değil ama belki de bizim coğrafyanın bir karakteristiğidir; bunlar çoğunlukta değil ya da önceden bildiğiniz bir dizilimi yok öyle zamanların, bir periyodu yok... uzun uzun kötü günler, aylar, yıllar geçirebilirsiniz çaresizce. mutluluk ise öyle anlık ve geç gelen ve yetersiz bir şey ki; geldiğinde onu hak edip etmediğinizi bile sorgulatır size; o kadar nadir ve nadidedir.
prensip olarak, gösterişte değil samimiyetle iyi insan olmak kararını almak insanın hayata bakışını, hayatı karşılayışını kolaylaştırıyor. hasetlik fesatlık üretmeden, paylaşarak ve en önemlisi severek ve sevilerek, gelen sadmeler göğsünüzde yumuşayabiliyor. doğuştan yumuşak mizacı olanlar, gönlü büyükler, sabırlılar ve kendisini sorgulamayı becerebilenler bunu sanki daha kolay yapabiliyor ama sert mizacı olanlar, kendine hayranlar, benciller, kendinden memnunlar ne yazık ki yapamıyor. onlar geçmişlerinde yıpranırken yıpratmayı, kırılırken kırmayı, bedel öderken bedel ödetmeyi öğrenebildikleri için, hazmetmek, görmezden gelmek, empati geliştirmek, iyi davranmak, sevmek derslerinden istedikleri kadar not tutsunlar, bunları temize çekemediklerinden sınıfta kalıyorlar.
çok uzadı son son şunu söylemek istiyorum; kırdığınız kalplere bir yazı yazmış oluyorsunuz kanla. hiçbir silgi, hiçbir pişmanlık, hiçbir geri döndürme hamlesi, hiçbir güzel söz * onu temize çekmeye yetmiyor.
bu da böyle bir şerh olsun.
devamını gör...