türkiyenin dünya iş modelleri açısından bakir olması

şu an görmek isteyene ve yüklü parası olana, girebiliciği onlarca kendini kanıtlamış iş modeli ve konseptleri var aslında. ya ülkenin zenginlerinde vizyon eksikliği var, ya da zaten işleyen sistem dışına çıkma riskini almıyorlar.
var olan iş modellerinde bile rekabet edilebilecek, iyileştirilebilecek açıklar var. bence hala bir çok alanda standardizasyon ve kalite yönetimi eksik ya da hatalı yapılıyor.
özelleşmiş hizmet veren şirket sayısı az.
batı’da doyuma ulaşmış, kusursuz tıkır tıkır işleyen sistemlerin bizdeki karşılığı genelde "usta-çırak" ilişkisinden hallice veya kurumsallık maskesi takmış kaotik yapılar oluyor. bizim sermaye sahipleri genelde "her şeyi yapan" devasa yapılar kurma peşinde. oysa belirli bir alana (örneğin sadece lüks yat temizliği hizmeti veya sadece soğuk sandviç gibi bir ürüne) odaklanmış, o alanın her detayını çözen uzmanlaşmış şirketlere ciddi ihtiyaç var diye düşünüyorum.

bekaret kısmı doğru fakat
maalesef düzgün işleyen hukuk sistemi
girişimcileri bezdiren bürokratlar(bürokrasi değil)
oldukça
bir çok niş alana zaten o alana kıyısından köşesinden bulaşmış olanlar girebilir
daha taksicilerden aman bulamayan martı örneği var elimizde
hal böyle iken kim sermayesini riske edip yatırım yapabilir
ek olarak türkiye'de girişimcilik biraz eş-dost ilişkisi ile dönüyor
bu da bir başka dezavantajımız
öngörülebilirliğin oldukça düşük olduğu ülkemizde niş alan yatırımı çok mantıklı gelmiyor bana

türkiye'de bir çorbacı tutarsa önce karşısına, sonra yanına aynısından açılır.

o tip özelleşmiş işlerin çoğunda, sen piyasayı yaratıp, ürünü/servisi öğretip birilerine ulaşmaya başladığın anda, senin temizlediğin mis gibi yoldan yenileri geliyor. senin iki katın parayı basıp daha havalı versiyonunu kuruyor.

ilklik rantının en düşük olduğu ülkelerdendir türkiye.

ayrıca sürekli fiyat pazarlığı var. fiyat hep ön plandadır da burada hastalık seviyesinde. o tip niş işlere fiyattan önce kalite konuşan müşteriler lazım.