unutulmayan vefa örnekleri

cok kıymetlidir.

yeni işe girdiginizde ilk ay kritiktir, biliyorsunuz.
kalıcı mı gidici mi olacagınız belli olur.

işe baslayalı birkac hafta olmus. o gün benim cok ustume gelmişler. ilk defa bir iki saat erken kacmak icin izin istemisim. istifa mı etsem dusunceleri aklımdan geciyor.

bir cocuk dedi ki:
-gitme, kal.

sonra bi sene kaldım:)

simdi sen bu cocugu unutabilir misin? ben ölsem unutamam. galp.

volkan demirel'in yanlış hatırlamıyorsam hela sandalyesi üstünde yaptığı ikonik konuşmadır.

"küme düşürülsek bile bu formayı giymeye devam edeceğiz."

sözünde de durdu, mert adamdı zaten.

alex beni fenerbahçeli yaptıysa volkan da beni fenerbahçe'de tutmuştur. öyle büyük bir adamdı benim için. halen daha hak ettiği değeri gördüğünü düşünmüyorum bizim camiada. bu adamın heykeli dikilmeliydi alex'ten önce.

brüksel’e ilk kez gittiğimde bir hediyelik eşya-çikolata dükkanına girdim, alışveriş vesaire, sahibi türk olduğumu öğrendi, (brüksel de türk dolu) “ben sizin kardeşinizim” dedi, adam da böyle koyu tenli falan ama hintli kadar da değil, “afgan mısın” dedim, bu benimle sarıldı marıldı, fiyatlara korkunç indirimler yaptı, telefonlar alındı verildi. buraya kadar tamam..

sonra bunun oğlu türkiye’ye iş için geldi, benimle buluştu, ben zaten işim gereği sürekli brüksel’e gidiyorum, ben uğruyorum, giderken simit mimit götürüyorum, gelirken çikolatalar.. biz bir 2 sene kadar bavul ticareti yaptık, hediyeler mesajlar, islam aleminin ramazan bayramının kutlaması falan..

allah’a şükür adam vakitli bir şekilde rahmete gitti de (şaka bir yana, epey ağladım), bu lüzumsuz uzayan vefa bitti.. yoksa kız alıp vermeye başlardık.

vefa bozası, bir de vefa lisesi var. ikisi de unutulmayan vefa örnekleridir.