var olmanın gereksizliğiyle iyice ötekileşmek

kişinin kendi benliğini, farkındalığını gereksiz bulması ve bu durumla birlikte yaşadığı kimlik karmaşası ile ötekileşme durumudur.

ve bu aralar yaşadığım durumdur.
bazen varlığa, vâr olmaya ve hayatta olmaya çok anlam yüklediğimi, ciddiye aldığımı fark ediyorum.

böyle durumlarda da terazideki dengeyi tam tutturamamamdan kaynaklıdır ki vâr olmanın gereksizliği bünyeme zuhur ederken iyice ötekileşmiş hissediyorum.

çoğu zaman benim de yaşadığım durum.

hani bir tabir vardır, nasibi zorlamak diye acaba öyle bir sürecin içine mi düşüyorum çözemiyorum. başımdan gelip geçenleri yoğun mu hissediyorum veya onları çok mu gözümde büyütüyorum, aşırı detaylarda mı boğuluyorum, çok mu farkındalık hissine kapılıyorum anlayamıyorum.

sayın yazarın tanımında bahsettiği gibi, farkındalığını gereksiz bulmak bu kadar yüksek farkındalığı ben de çok gereksiz buluyorum ve bunun getirdiği karmaşıklık içinde birbirine dolanan, karışık ip yumağı gibi hissediyorum kendimi.

umarım meramımı anlatabilmişimdir.

bu nasıl bir depresyon şekli ya?

(bkz: ötekiyim, öyleyse varım)

gururla..

.

var olmak başlı başına bir değerdir, onun kıymetini bildiğini gün kendinizle olan mücadelenizde 1-0 öne geçersiniz.

var olmanın anlamını ararken kaybolmuş hissetmemiz olarak yorumladım ben.. çok ciddi bir hayal kırıklığı ile geliyor aslında bu durum, benim için öyleydi süreci en azından.

bazen her şey o kadar aslında anlamını yitiriyor ama bir o kadar da anlamı olması gerekiyormuş gibi düşünürken hissederken geldiğimiz son nokta..

o son noktada her şeyi kendi haline bırakıp, şöyle bir geriye dönüp bakınca nasıl bir yoldan geldiğini görüp aferim len moduna geçince.. çok da önemli olmuyor hayat da anlamı da.. yaşa gitsin diyor içindeki ses artık.

“hiç yaşamamışız gibi olacak sonunda..” çünkü..

bu ülkede "vatandaş" olarak yaşamanın promosyonudur.