veli toplantısı

normal zamanda velileri ve öğretmenleri okulda buluşturan, uzaktan eğitim sürecinde ise internet üzerinden yapılan veli-öğretmen görüşmesi.

genelde sorunsuz çocukların velileri için hoşa gider, geriye kalanlar içinse sıkıntılıdır. herkesin içinde konuşulmaması gereken bazı konular açılınca can sıkar.

devlet okullarında ise ayrıca anlamı şudur: hazır veli okula gelmişken okul-aile birliğine bağış istenir. bağış zorunlu değildir ama topluluk içinde hayır denmesi zordur.

lisedeyken sınıfça anlaşırdık kimse çağırmazdı.

taraflar için itici toplantıdır.

ahmet’in babası burada mı desem çoğu insan hatırlar heralde malum videoyu. tanım: öğretmenlerin öğrencilerin velilerini çağırıp durum analizi yaptığı toplantıdır.

özellikle öğlenci olduğumuzda akşam velilerimiz toplantıdayken diğer sınıflara girip tebeşirle tahta karalamak en sevdiğimdi.

bir öğretmen över diğeri gömer veli eve gelir anlamadım ben bu işten der.özetle öğrencilik yıllarındaki veli toplantım.

dönüşü pistir...

12. sınıftaki oğlum için bugün katıldığım toplantıdır. toplantıda okulun* kuralları, değişen sınıfta kalma vs. ile ilgili yönetmelikler gibi şeyler konuşuldu yani onca senedir veli toplantılarına katılırım, ilk defa öğretmenlerin toplantı esnasında işbirliği yapmışcasına her bir öğrencinin durumu hakkında tek tek açıklama yapmadığına şahit oldum. hatta ısrarla "bizim çocuğun durumu nasıl?" diye soran velilere "bireysel açıklama yapmayacağım, çocuğu hakkında soru sormak isteyenler toplantıdan sonra yanıma gelsin, özel olarak konuşalım." demesi çok hoşuma gitti. toplantı esnasında tüm velilerin önünde çocukların kıyaslanması gibi ilkel davranışların yapılmaması gerçekten umut verici.

anneliğin en sevmediğim işi.

çok şükür son çocukta veli toplantısı eziyetinden yırtıyor.

gerçi ben iki yıldır, pasif direniş yapıyorum, gitmiyorum veli toplantılarına.

ben evladımın devamsızlığını, ders çalışıp çalışmadığını biliyorum.

üç sene önce fizikçi bana kızınız nesi var anlamıyorum, hiç iyi değil dediğinde ödüm patlamıştı.

başka bir hocasına sordum, kızımın keyfi nasıl gözüküyor dedim, fizikçi iyi olmadığını söyledi dedim.

kadın güldü bana ve dedi ki bence kızınız fiziği sevmiyor ondan hocası öyle düşünüyor, okulda keyfi yerinde dedi.
kızıma kızmadım, ben de fiziği sevemedim.

bence bir öğrencinin okulunu sevmesi, arkadaşları olması, birilerine zorbalık yapmaması, birilerinin ona zorbalık yapmaması, öğretmenleri ile arasının iyi olması yeterli gerisi onda.

ister okulda verilen tüm ödevleri yapar, sürekli performans gösterir ister son dakika çalışır, sınavda performans gösterir, ister canının istediği zaman performans gösterir.

okul performans gösterme yeri değildir, okul topluma uyum ve network yeridir.

yazdıklarımı benim doğrularım çünkü ben yazdım, yazdıklarını genel doğru gibi yazıyor diyenlere diyeyimde yanlış anlaşılmasın.

gerçeklik ile doğruluk arasındaki fark

bir itiraf; hiç gitmedim, çekemem o mal muhabbetini...ama göğsü kabararak gelen eşimden aldım feedback leri...ne dediler? ne dediler? ders, zeka, bok püsür onları geççç...asıl olan;
- çok dürüst
-çok vicdanlı
- çok terbiyeli
- çok saygılı
-böyle bir kız yetiştirdiğiniz için sizi tebrik ederim....
offfffffff işte buuu, dünyaya bıraktığım miras bu....

hic sevmedigim olay. benlik degil. evet.

yıllardır katıldığım toplantı. en son birkaç hafta önce 8. sınıfa giden oğlumun kursundaki veli toplantısına katıldım.* bu senenin sonunda oğlumun lgs sınavı olduğundan, biraz stresli bir dönemde, hani evde derslerine çalışıyor, soru çözüyor ama kursta durumlar nasıldı? bunu öğrenmenin yolu da bu toplantıya katılmaktan geçiyordu. toplantıda her dersin hocası genel olarak durumunun iyi gittiğinden bahsetmişti ama bire bir özel görüşme yaptığım rehber hocası "çok iyi, ahlaklı, merhametli, çalışkan bir çocuk yetiştirmişsiniz, sizi çok tebrik ederim." demişti.* işte, bir annenin bu övgüye mazhar olması, bu dünyada elde ettiği en büyük başarılardan biri olsa gerek...

ailem hiçbir zaman takip etmedi bunları.

hatırlıyorum, orta iki ya da son senemde kıyamet alameti olarak toplantıya geleceğim demişti annem. parlak bir dönemdi benim için oldukça, her öğretmenim severdi beni ancak o zaman sağ kolu gibi oradan oraya koşturduğum bir hocam vardı. kendisi toplantıya girmiş, daha en başında imera’nın annesi kim diye yükselmiş. işte güzel şeyleri söylemiş de söylemiş üst tondan. annemin o gün eve dönüşünü ve yüz ifadesini hiç unutmuyorum, herkes bana baktı şaşırdım demişti.

kadın zirvede bıraktı olayı.
ben de bu tarz bir jübile planlıyorum gelecek hayatım için.
*

göğsü kabaran anneler grubuna ben de dahil olacağım kusura bakmayın.** geçen hafta kızımın veli toplantısına katıldım. okulun kapısından içeri girdim, elime bir liste verdiler. *ilk edebiyatçı ile başladım. kızımın ismin söyledim, listeye baktı ha şu kolu dövmeli kız dedi.* çok cool bir kız, çok seviyorum, çok dolu, çok efendi, hanım böyle bir çocuk yetiştirdiğiniz için çok teşekkür ederim dedi. ayaklarım daha ilk görüşmede yerden kesilmişti.*diğer sınıfa girdim isimi söyledim , o bambaşka bir çocuk, çok seviyorum, onun gibi bir çocuğum olsun isterim dedi. din öğretmeninin yanına gittiğimde annesi siz misiniz diyerek kocaman bir gülümsemeyle çok marjinal bir çocuk, benimle soru sorup tartışmasını çok seviyorum, düşüncesi ne olursa olsun lütfen bana soru sormayı kesmesin, dersi işlemeyip o soruları cevaplamayı daha faydalı buluyorum dedi ve büyük bir saygıyla beni kapıya kadar geçirdi. diğerleri de aynı söylemlerde bulundu. ağlamamak için kendimi zor tuttum. gözlerim ışıldayarak, büyük bir gururla okuldan çıktım ve kızıma şu mesajı yazdım.
senin okulda bu kadar popüler olduğunu bilmiyordum. seninle gurur duyuyorum, insanlığın için gözlerinden öpüyorum çocuk yazdım.* anneannem allah kimseyi evladıyla sınamasın derdi. evet hayat kimseyi çocuğu ile sınamasın...

öğretmenin aptalı okullarda hala eğitim verildiğini zannedendir. görevlerinin artık eğitimcilik
değil bir nevi bomba vasfı taşıyan ve sokaklardan uzak tutulması gereken 7-19 yaş arası topluluğun bakıcısı olduğu gerçeğine uyanan öğretmeni, red pill ile tanışmış erkeğe benzetebiliriz. o noktada artık, öğretmen kendisinin sistemin çelik çekirdeği ve resmi ideolojinin inşasında görevli bir savaşçı değil sadece çocuklara belli bir saate kadar mukayyet olan bir dadılık yapmak olduğunu anlayarak, çökmekte olan toplumlardaki devlet görevlilerinin yaptığı gibi durumu idare etmek eski dilde dendiği gibi idare-i maslahatçılıkla vaktini doldurmak cihetine gidecektir. bu arada akademik açıdan bir kaç kişiyi, sınıf atlatacak bilgilerle donatıp, beyaz yakalıların arasına katarsa başarılı bir öğretmen olarak addedilebilir. ancak öğretmeni başarılı kılan da görev yaptığı bölge ve okuldaki veli profili, eğitime verilen önemdir. proje okullar ve köklü liseler haricinde, devlet ve siyasal otorite fazla okumuş insan istememektedir. zira siyasal sistem farkındalığı yüksek, beyaz yakalı, orta sınıf şehirli insan profilinden korkmakta, ayrıca düşük ücrete razı olacak, vasıfsız yığınların fazlalığını hem kendi bekası hem de mevcut çin tipi ekonomik kalkınma tarzına uygun görmektedir.

velhasıl, veli toplantısında öğretmenlerin size söylediklerinin bir önemi yoktur. söylemedikleri ise çocuğunuzun cemiyet hayatı ve bireysel ilişkilerinde ileride yaşayacağı problemlerin ilk emareleridir. bu kırmızı bayrakları siz göremezsiniz. zira çocuğunuz sizin eseriniz olup, sizin kötü yönlerinizin bir üst sürümüdür. sosyopat, egosantirisi yüksek, benmerkezci ve çocukşahi bir toplum çökmeye mahkumdur.

anadolu kültüründe 'veli' yüksek bir mertebedeki ilim insanına verilen ünvan

onlarla toplaşanlara ne mutlu

ne çok yarar ediniyorlardır kim bilir

öğrenciyken velime haber vermediğimdir.

liseye kadar süren toplantılardır. liseye gelince birden durur, ya da en fazla lisenin ilk yılında bir kere gerçekleştirilir ondan sonra lise ve üniversite yıllarında bir daha adını bile duymazsınız genelde.

veli toplantılarına üç tip veli katılır, tecrübeyle sabit.

birincisi, başarılı öğrenci velisi, ilgili, okula da faydamız dokunsun diyen anlayışlı insanlar. her sınıfta bir, bilemedin iki tane vardır bu velilerden, gönül ister ki çok olsunlar...

ikincisi, iş güç hayat gailesinden, değil kendine çocuğuna dahi zamanı olmayan ama bir şekilde veli toplantisina katılan mahcup ve güzel insanlar, hep dinleyen, soru sormaya bile çekinen zor hayat insanları.

bir de üçüncü veli grubu var, bunlar davet yöntemiyle gelirler, onlara kalsa okuldaki prens ve prensesleri dünyanın en zeki ve uslu, zararsız çocukları. asla benim çocuğum yapmazcılar.

bir de hiç okula ugramayan kalabalık bir veli kitlesi vardır ki kimse onları bilmez, görmez. aynı çocukları gibi ara tiplerdir, ne akar ne de kokar tipler.

benim için "hocam döveyim mi?" sorusuna ısrarla şiddet çözüm değildir cevabını verme seansı.
ulan herkes ne kadar meraklı evladını dövmeye.
bir de bunun "hocam dövebilirsiniz" versiyonu var. ona da sağ olun ama şiddet çözüm değildir cevabı veriyorum. neye sağ olun diyosam. lütfetti haspam...