yakın arkadaşının olmaması

gereği yok dediğim durum kardeşim diye yere göğe sığdıramadıklarımızdan yediğimiz kazıklar yetti. yalnızlık allaha mahsustur ben allahın kuluyum.

bir kere en yakin arkadasimi kaybettim. sonra tanistiklarimin hicbiri ona yetisemedi, benzeyemedi. onu geri getiremiyorum, kimseyi o yapamıyorum. ben de herkesi oyle sevmeye karar verdim. bi film izler gibi hayatima bakinca o kadar belli ki hepsinin gecici oldugu. bi o kalici sanmistim. meger kalici olan kimseymis.

zaten iş,güç,çoluk çocuk derken nereye yetişeceğimizi şaşırdık. tek geldik tek gideriz.

ne kadar yakın? tenime temas etmesin mümkünse.

yakın arkadaşının farklı şehirlerde olması.

yıldım bir yandan. neyse bilecik’te buluşacağız.

özlediğim bir his ama en son gerçekten yakın arkadaşım olduğunu hissettiğim kişinin kalbimi nasıl kırdığı aklıma gelince uzaklaşıyorum. en azından bu durumda kimse kalbimi kırmıyor. ve şu gerçeği de anladım, insanlar beni sevmemiş, kişiliğimi özelliklerimi falan. onlar için asıl önemli olan sosyal statümmüş ve ben hayatımda kötü şeyler yaşadıkça istenmeyen birisi oldum.