yaşının insanı olmayan tip

oksijen isrâfıdır. yerli yersiz sidik yarıştırır. gitsin tedâvi görsün, masrafları ben öderim.

o yılda doğdum diye niye o yılda doğan diğer insanlar gibi olayım?
o yaşta olmak o yaşa itaat etmeni gerektirmez ki, yaşına uygun davranmak diye bir şey olmamalı.
65 yaşındayım ve çocukken pamuk şeker yemedim, parka gitmedimse, bunun acısını 65 yaşında çıkarabilirim. yaş, ânın önüne geçmemeli...

tip kelimesinden mütevellit; yazarın olumsuz baktığını düşündüğüm durum. öncelikle yaşının insanı olmak nedir; açıklanması gerekiyor. 40'da böyle yap, 41'de böyle yapmalısın; 42'de zinhar bunu deneme, önce 43 ol hele bir demek gibi birşey geliyor.

yeri geliyor 18 yaşımdayım; bir arkadaşımla yeri geliyor dert dinlerken 50 yaşındayım, bir arkadaşıma öğüt verirken 60 yaşındayım, arkadaşlarla dışarıdayken 18 gibiyim, eğlenmek istediğimde 10 yaşımda gibiyim.

işin özeti; bundan size ne ?

insanlar zannediyor ki beden dış görünüş eskidikçe kafanın için, arzular, hayaller de eskiyor. oysa şu an 20 yaşında olan birisi kendi kendine neler arzu ediyor neler düşünüyorsa 50 yaşında da aşağı yukarı aynı şeylere ilgi duyup benzer şeyleri isteyecek. tuhaf biliyorum ama durum bu.

ben de yaşımın insanı değilim. yaşıtlarım sahibinden sitesinden her gün arsa arazi bakıyor bense sözlükte takılıyorum. şu rezalete bak.

bu kişi benim. neden mi? çünkü istemiyorum.

zeka yaşı ve takvim yaşı arasında fark vardır. bu olumlu ya da olumsuz yönde olabilir. yapılan çalışmalar okuma yazmayı normal yaşından önce öğrenen çocukların daha çok okudukları için zamanla zekalarının arttığını göstermiş. bu açıdan bakarsak yaşıtlarıyla kıyaslanırsa daha ileri düzeyde olan çocuk yaşının insanı olmayacaktır.

kastedilen konu yaşanılan yılın insanı olup olmamakla ilgili ise midnight in paris filmini şiddetle öneririm. her dönemde insanların eskinin bugünden daha iyi olduğuna dair düşüncelere sahip olması noktasında ilginç tespitleri var.

yaşca küçük olan birisi çok büyük olgunluğa sahip olabilir. olgun gözüken insan ise çocuk ruhlu olabilir. böyle kalıplara sığmamak en güzeli. neden oksijen israfi olsun ki

sözlük yaşlıları mesela.

çok 45-50 yaşında insan tanıdım iş hayatımda. bazıları tam bir aile babası/anası, monoton, tekdüze insanlarken bazıları da sanki 45 yaşında değil de 25’inde idi. hayat dolu, hayatı yaşamasını ve hayattan keyif almasını bilen enerjik ve kafa insanlardı. ne de güzel insanlardı. 29 yaşındayım, şahsen böyle insanlarla aram hep iyi oldu. neden çünkü tamam enerjik dedik, ama yeri geldi mi yaşının ağırlığıyla birlikte ciddi olmasını da biliyor. 20-25 insan yaşındaki ciddi olmaya çalışsa bile bu kadar ciddi olamaz zira başaramıyor. onu da anlıyorum kanı kaynıyor. ‘delikanlı’ adı üstünde.

bence yaşının insanı olmamak kavramı insanın karakteriyle alakalı. 30 yaşında olup 60 yaşındaymış gibi de olabilirsin, 48 yaşında olup 25 yaşındaymış gibi de. ama karakterde bir yaş sınırı yok. karaktersizsen istersen 80 yaşında ol, bir tane yaşına hürmet edenin olmaz. ama karakterliysen 30 yaşında bile seni görünce sana saygı ve sevgiyle yaklaşacak çok insan olur hayatında.

her masada varım.. bu tip benim arkadaşlar..

içimden bazen sekiz yaşında bir çocuk bazen bir z kuşağı ile falan yaşadığım gerçeği ile yüzleşiyorum.

ve bence yaşıtlarım çok sıkıcı.. teşekkürler.