yazarların ölmek istediği yaş

mümkünse 99 olsun.
+rahmetli kaç yaşında öldü?
- 99 yaşında öldü. tam 99 yıl yaşamış.

sizin de kulağınıza çok hoş gelmiyor mu bu sayı? ha 999 yıl yaşamak mümkün olsaydı onu yazardım ama 99 mümkün.

181

63 yıl yaşında ölmek isterdim. bunun güzel bir sebebi var.
eğer öyle olmayacaksa 29 ideal. 30 lu yaşları göremeden gitmek hımm güzel olur aslında.

ölmeyi bayılmak sanan gençler toplanmış gene! (bkz: sısısısı) edebiyatı kolay ölmesi zor yaştır.

62 iyidir bence. abartmaya gerek yok.

30 olcam, iki üç güne çocuğum doğacak, ölme isteğim hiç bu kadar yoğun olmamıştı.

18 de çok istiyordum olmadı. artık gözüm yükseklerde 90 iyidir.

kimseden saygı göremedikten sonra, kimseden değer göremedikten sonra, şu sözlükte bile hor görenler olunca yaşayıp da ne olacak ki?
mümkün olan en kısa zamanda tercih ederim.
küçükken bana öğretilen saygı dolu dünya bu değildi. bu şekliyle duygusuzların cirit attığı dünya değildi.

167

tam icime bir yasam umudu doguyor karsima cikan basliga bak. ya bi gidin dedigim baslik.

acısıyla tatlısıyla harika bir hayat yaşadım. şu an ölüm gelse eyvallah derim. önemli olan zaman değil yaşadıklarındır.

75. hayatı 3 parçaya bölmeyi planlıyorum. umarım sonum yaş 35 yolun yarısı diyip 46sında ölen cahit sıtkı tarancı gibi olmaz.

33.

seneye ölsem iyidir.

39’dur.

üçe çok güzel bölünür. hatta bütün sayılar arasında benim için üçe en güzel bölünen sayıdır.

onlar basamağı en asil sayılardan bir olan üçün kendisidir ve üçe bölündüğünde bir kalır. yani 39 yaşında ölürsem cehennem, araf ve cennet üçlüsü benim olacaktır. üç mekan arasında dilediğimce fink atabileceğim.

birler basamağı ise dokuzdur ve üçe bölündüğünde bölenin kendisini verir. yani ölüm bu yaşta gelirse hayatın kendisine eş olacaktır. ölüm ve yaşam yek vücut.

çıkan sonuç ise on üçtür bu bölmeden. yani en uğursuz bilinen sayı yukarıda saydığım iyilikleri dengeleyecek bir kötülük. beyazın içinde saklanan siyah.

bu tanımı okuyan yazarların çoğu bu kadar saçmalayan bir adamın ölmek için seçtiği yaşa kalan zamanı iple çekeceklerdir ama unutmayın öyle bir hesap yaptım ki okuyan herkes püskevit yemek istedi bilinçaltlarının baskısı ile.

bir bar taburesi üstünde babamın öldüğü yaştayım.

şuan ki yaşım.

daha acelemiz yok bakalım. ama kaderde varsa üzülmek neye yarar ab-ı hayat içmek.
(bkz: haddi aşmak)

yaşamsal faaliyetlerimi tek başıma yapamayıp birine muhtaç olduğum an işte o o yaştır.

63. haddi aşmamak lazım

azami 50.

çocuklarımı ve onların hayatlarını kurduklarını görsem yeterli.

50-55 bana müsade. ilaçlar, hastaneler uğraşamam hiç.