yazarların sonradan farkına vardığı olaylar

üç yıl önce yazın bir çocukla konuşuyordum
aynı okuldaydık ben yazları memlekete giderdim
biz mesajlaşmaya başladık güzel de konuşuyoruz
benim de kalbim pek hızlı atıyor
olması gerektiğinden çok fazla
ve sanki bazı zamanlar göğüs kafesimin etrafında bir şey yanıp söner gibi uyarı enerjisi alıyorumx
biraz değişik ve saçma bir betimleme oldu artık idare ederiz ben de ona karşı bir şeyler hissettiğimi düşünmeye başladım
neden? çünkü kalbim olması gerektiğinden hızlı!
neyse sonra baktım ben sadece onunla konuşurken değil genelde de böyleyim
kardiyolojiye gittim doktor bana dedi ki
senin göğüs kafesin kalbine göre küçük kalmış bu yüzden kalbin olması gerekenden hızlı atıyor ve göğüs kafesine teması yakın olduğundan uyarıcıları hissediyorsun falan filan
meğer sevmiyormuşum kalbim öyleymiş
xvzjzvjsvshsvsjsbzisb
yaşadığım hem gülünç hem üzücü bir olaydı işte

çevremde yakın arkadaş olduğum insanın, başka kişilere karşı olan bonkörlüğünü (maddi, manevi) görünce aslında bana o kadar da yakın olmadığını, benim öyle hissettiğimi anladım. son 1 aydır bunu fark edip görüyorum ve bu duruma çok üzülüyorum.

meseleleri mesele etmenin ne kadar da gereksiz olduğunun farkına vardım.
3-5 sene önce kendimi harap ettiğim meseleler bugün dönüp bakınca komik geliyor; 3-5 sene evvel de o andan 3-5 sene evvelki meseleler komik geliyordu. bugün dert ettiğim konular da bundan 3-5 sene sonra komik gelecek.
o yüzden konuları biraz akıl çerçevesinde görmek, meselelere sakince yaklaşmak ve hemen kıyameti koparmamak gerektiğini anladım.

ha insanız tabi, pişmanlıklarımızı da, dolu dizgin duygularımızı da yönetmek çok zor. ama yaşadıklarımız üzerine; "ben seneye de buna üzülür müyüm?" diye bir muhasebeye girişmekte fayda var.
çünkü insanın fevriliğini sağaltması ona çok büyük güç veriyor.

anne babamızında bu hayatı ilk defa yaşadığı gerçeği.

şekerpare filmindeki konak aslında genelevmiş. birkaç ay önce fark ettim.

öncesinde farkına varsaydı yazarlarımız değişen bir şeyler olacak mıydı ?

olmuyorsa koy şeye gitsin.

istanbul'da bir kanka lobisi var ki sözlüğe hükmediyorlar ama bunu farketmek kolay değil. farkındalığım yüksek sanırdım iki yılda zor çözdüm düğümü.

kaçan balık büyük olur.

ben genelde çevrilen dolapların epey bi sonradan farkına varıyorum
ha öyle mi dedi
böyle mi demek istedi
yapılan hamleler falan
çok alakasız yerlerde farkındalığa varıyor bende
keşke bu yönümü geliştirebilsem

(bkz: sorun sende değil bende) o öyle değilmiş işte..
doğrusu:
sorun ben de değil sen de kardeşim. *

geç ama çok şık bir aydınlanma..

kadın arkadaşlarımın özgürlüğünün ve cesaretinin onda biri erkeklerde yok. her şeyden ödleri patlıyor, minimimnacık bir çıkar kaybına uğrayacaklar diye hesap yapmaktan beyinleri şasi yapıyor. halbuki cânım kadınlar öyle mi. yürüyüşe çıkacağım diyorsun; kaldır poponu ben de geliyorum diyor. tatile gideceğim diyorsun; pasaportumu yenileyemedim şuraya gidelim diyor. yoruldum ben gidiyorum diyorsun; sana canlı konum atıyorum ben devam edeceğim diyor. ne bir mızıldanma ne bir sokranma. harikasınız ya siz.

tatilde geç saatte uyuyup geç saatte uyanmayacaktım.