yazarların şu anki dertleri

baş ağrısı...lanet hastalık geçmek bilmiyor.

(bkz: pazartesi sendromu)

ders çalışmak zorunda olmak,sabrım kalmadı artık ama yolun da sonu neredeyse. derin bir nefes aldım geçiyorum bilgisayarımın başına.

pes etmek yok, devam.

düşünüyorum gece bilmem kaç olmuş. yine düşünüyorum. babamin̈ ölümünü düşünüyorum. 1930 tibbi ile yapılan tedaviyi düşünüyorum. sonra bilim teknoloji dergisini ardindan youtube kanalını açıyorum. 2bin bilmem kaç tıbbini görüyorum.

o tıp babama ugramadı. sana da uğramayacak diğerine de çünkü biz yüzde bilmem kaçlık sınifa dahil değiliz. sağlıklı olmak sinifsaldir.

ölümün bile uğramayacaği insanların çağinda dilediğim tek şey yok oluş. ancak öyle tekrar başlayacağız.

nasıl sabahlayacağımı düşünüyorum. lan saat 8'de uçak mı olur ya?

türk toplumunun genel durumudur fakat bilhassa bozulan kişiliklerimiz.

eskiden çok daha ahlaklı, daha az şuurunu yitirmiş, suça karşı daha duyarlı ve atak hareket eden bir toplumduk. sevgi dolu ve yardımsever ayrıca koruyup- kollayan insanlar olduğumuz gerçeğini de göz ardı etmek istemiyorum. bir anda ne olduysa çok hızlı şekilde "sapıklar ordusu" haline geldik.

sokak oynayarak büyüyen ben, içinde bulunduğum toplumun bu haline şaşırıyorum. bırakın çocugunuzu evinizin önünde oynaması adına bırakmayı, parkta tek başına evcil hayvanınızı bırakamıyorsunuz. insanlar her bulduğuna tecavüz eder hale geldi.

haberleri izledikçe deliriyorum.

cehalet, sapıklık, suç, haksız kazanç, özgürlüğü gasp, şiddet, cinayet, fuhuş, dolandırıcılık... suçun her kategorisi ülkede meşru.

dedelerimizin yaşadığı devri özlüyorum. ne güzeldi. sokağa çıktıklarında, bir tane hırsız- uğursuz ortalıkta gezemezdi.

ah dedelerimiz, ah büyükbabalarımız. ruhları şad olsun.