yazarların travmalarla baş etme yöntemleri

olayı olduğu gibi kabul etmeye çalışırım ama duygusal bir insan olduğum için acıları da belli etmeden dibine kadar yaşarım.

bir süre kendi içime kapanır, tek başıma kalmayı isterim. bazen ağlarım. çok uzatmam bu süreyi, bir süre sonra olayları şakaya vurmaya başlarım.*

takmıyorum sonuçta her türlü olan bana oluyo çünkü.

benim en büyük travmalarım eğitim hayatımla ilgili. sanırım bu yüzden bunun üstüne gidiyorum. bana hep senden adam olmaz vs dediler.

adam olmaz, dedin senden
adam nedir dedim içimden
fark etmezdi değişseydim
güvenseydim ya da salıverseydim

üstüne git paylaş hamle yap

zamanla küçüleceklerini bilmek yetiyor aslında.

ciddi bir travmam yok da arada aklıma geçmişe dair utanç verici anılarım gelince tuhaf tuhaf hareketler yapıyorum.

ben mutfak temizlemeyi hic sevmem, bulaşıktan falan nefret ederim o yüzden genelde erteleyebildiğim kadar ertelerim fakat evde bulaşık makinesi olmasına rağmen her şeyi elimle yıkamaya başladıysam devaminda da her yeri köpükleyip sildiysem, üstüne fosur foşur banyo tuvalet yıkıyorsam bilsinler ki dilimi tutamayıp travmalarımı da mikroplar gibi yok ediyorumdur demektir...