yeşil kiraz

kimin neye dayanarak çocuk kitabı olarak kategorize ettiğini anlamadığım gülten dayıoğlu romanıdır. kesinlikle travmatiktir ve çocuk yaşta okunacak bir kitap değildir.
gülten dayıoğlu bu romanında belli stereotipler üzerinden toplumun bazı kesimlerini güzel anlatır ve alttan alta eleştirir. bazı yerlerde, özellikle o sondaki malûm olayda, "böyle olmak zorunda mıydı" diye sizi dumura uğratmakla beraber keyifli ve düşündürücü bir kitaptır. başta da söylediğim gibi çocuklara okutulmaması gerekir.

bir dönem öğrencileri esir alan, hatta dizilere ilham olan (bkz: gülten dayıoğlu) kitabı. bu tür zengin/fakir hikâyelerinde çok rahatsız olduğum bir şey var. fakir olan kız hep çok güzel ve çok akıllı. dersleri pekiyi, gözleri oya gibi bilmem ne. ya şunu okuyan zengin muhitte yasayan bir kapıcı kızı olduğunu düşünün o zamanlarda... kız aileye bakacak fakir, ayrımcılığın en dibini yaşıyor ama bu kitaptaki karakterle de özdeşleşemiyor. o kadar güzel değil, dersleri pekiyi değil... içi daha çok kararmaz mi? bütün zengin çocukları ortalama bir tip ama fakirler hep çok akıllı ve çok güzel. e ya değilse? küçüklüğümde ya da ergenliğimde çok içerlenirdim bu duruma. orta halli ailenin orta halli kızıydım. hiçbir numarası olmayan bir kızdım işte. kitaplardaki orta zekalı zengin kıza ya da çok zeki ve güzel fakir kıza da uymuyordum. ipek ongun'da aynı bokun laciverti mesela. onun kitaplarını ergenliğimde okudum mesela, ben annemle iletişim bile kuramazken serra bol bol ailesini ne kadar sevdiğini ne kadar anlayışlı kültürlü ve kibar olduklarını anlatıyordu. neyyyse diyeceğimi dedim bebelerinizin okuduğu kitaplara bir göz gezdirin bence.