yorgun bir adamın ütopyası

bir borges öyküsü. uzak bir gelecekte geçen, yorgun ve boş insanların düşleri üzerine bir ütopya. bizler içinse tam tersi. distopik oğlu distopik. her şeyde tekdüzelik hakim, bilginin önemi kalmamış, bilgiye dair en önemli şey unutmak olmuş, anlamsızlık her yerde. bunların temelinde ise toplumsal hafızanın silinmesi var. yine de bu kadar olumsuzluk içinde bile borges hikayesini umutla bitiriyor. okurken hüzünlenmemek elde değil.

in my study on calle mexico stil hangs the canvas that someone will paint, thousands of years from now, with substances that are now scattered
across the planet.