zamanında kullanılmayan şeylerin boşa gitmesi

beden, akıl, eşyalar, yeni olan güzel olan her şey boşa gidiyor.

benim gibi vitrinde saklama meraklısı çok insan da vardır elbet her şeyi.
ama sonra eski ve el değmemiş tozlu bir antika oluyor her şey elimizde.

aynı tozlar duygularıma da geçerli. çoğu köreldi, kullanmadıkça temiz durur sandım, sarardı sandık lekesi kaldı.
pamucaklar her yanını kapladı.

hayat aslında bir son kullanma tarihi fabrikası. konser biletini yakarsın, boşuna gider. güzel fırsatı ertelersin, uçar. çekmeceye koyduğun çikolata bile bir gün beyazlayıp sana trip atar. zamanında kullanılmayan şey, ya çöp olur ya da keşke olur.

zamanında kullanılmayan hiçbir şeyin önemi yoktur. söylenmeyen sözün , gösterilmeyen sevginin , hiçbir önemi kalmıyor ve bu zamanla öfkeye dönüşüyor .

akıl, şimdiki aklın zamanında kullanılmaması veya kıllanılamaması.
her insanın hayatın da mutlaka bu evre geçmiştir! "şimdiki aklımla yeniden başlaya bilseydim" diye, insanın bugün ki kadar ya pişmanlıkları ya da başarısızlıkları olmazdı.
mesela her herkes her şeyi doğru zaman da doğru yapsaydı ne olurdu? sonradan gerçekten akıl mı oturuyor yoksa sadece geçmiş hataların farkına mı varıyoruz?

peki geçmiş zamana şimdiki akıl ile dönmenin daha doğru eylemler içinde olacağımız bilincindeyken neden şimdi doğru olanı mutlak anlamda seçemiyor ve uygulayamıyoruz da, yıllar sonraki aklımızla şimdiki dönemde olmak isteriz! ama neden.
neden doğru zaman da doğru mantığı ne teori ne de pratikte eyleme dökemiyoruz.