zaman tüneli

şu mistik tarzlara bayılıyorum ama sırtımda zaten bir tane var yetiyor. belki minik bir çiçek dövmesi yaptırırım kışın.

1. emine
2. pir
3. zola

#3443217
hööööyt niye korktuuunn laaağn benden. * * *


*

kaprislisin sevgilim ile aynı albümde bulunan mirkelam şarkısı.

bbc'ye konuşan kadınlar, kendilerine huzursuz bacak sendromu (hbs) için verilen ve karşı konulamaz bir hareket etme isteği uyandıran ilaçların hayatlarını mahvettiğini söyledi.

ilaçların yan etkileri: kumar oynama ve artan cinsel istek gibi dürtüsel davranışların artması. buradan

seri tanım silmeye izin verilmiş olsa normal sözlük e tipi kapalı cezaevine dönermiş.

samsun'un en doğudaki kıyı ilçesi. pirinci ile ünlüdür. yol üzeri olduğu için karadeniz'e seyahat edenlerin bildiği ve dinlenme tesislerinin bulunduğu bir yerdir, doğu karadeniz'e giden şehirlerarası otobüsler genellikle burada mola vermektedir. her ne kadar samsun'a bağlı ve samsun merkeze yakın olsa da yapısal olarak orta karadeniz'den çok doğu karadeniz özelliği göstermektedir, zaten ordu'ya sınırdır. ünye ile komşudur.

bazen hayat öyle bir noktaya gelir ki hiçbir şeyin anlamı kalmaz. sabah uyanırsın ama neden kalktığını bilmezsin. gün başlar ama gün sana başlamaz. her şey sıradan bir tekrar gibi. aynı yollar aynı yüzler aynı kelimeler. her şey var ama hiçbir şey yok. sanki dünya senden geçiyor da sana hiç dokunmuyor. bir boşluk hissi çöreklenir içine. sebepsiz ama orada. bir ağırlık gibi.

insanı asıl yoran şey çoğu zaman hayattaki zorluklar değil. asıl yoran şey bir şeylerin anlamını yitirmesi. bir yere varmak için yürümek güzeldir ama nereye gittiğini bilmeden yürümek yorar. insanı en çok bitiren şey de budur. adım atarsın ama varamazsın. bir şeyler istersin ama ne istediğini bilmezsin. sanki dünya bir sessizlikle çevrilmiş de sen o sessizliğin tam ortasındasın. sesin çıksa da duyulmaz.

birileri mutlu olur, sevinir, gülümser. sen izlersin. uzaktan. sanki onların sevinci sana ait değilmiş gibi. belki de değilsin. belki de o anlarda hayatın dışında kalırsın. bir camın arkasından bakar gibi. uzanırsın ama dokunamazsın. konuşursun ama duyulmazsın. insanı en çok yoran da budur işte. hayatın dışında kalmak. nefes almak ama yaşayamamak.

sonra geçer mi bu? bazen geçer. bazen geçmesi beklenir. ama insan beklerken de tükenir. belki de yapmamız gereken tek şey kabullenmek. o sıkıntıyı o ağırlığı o sessizliği olduğu gibi kabul etmek. çünkü bazen savaşmak daha çok yorar. belki de durup beklemek gerekir. geçer mi geçmez mi bilmeden. ama yine de beklemek. çünkü insan en çok da umutsuzlukla savaşırken tükenir. bu bir yerde tükenmişlik değil tüketmişlik sendromu.

#3443219
ben de biraz kurum kurum kurulmuş olabilirim sözlüğe.
bir de yazar olayım var ya off, sözlüğü üstüme yaptıracağım.

minimal ve estetik bölgelere yapılmışsa eğer çekici kadındır. abartılı ve alakasız yerlerde olanlar çok banal duruyor.

#3443209
8 bile oldum. keşke başka bir şey dileseydim adfjsdfss

çok sevilen bir insanı kaybetmek.

#3443209
8 oldu bile takipçi sayısı. dolar gibi yükseliyor, alamıyoruz önünü.

#3443194
teşekkür ederim dayı. senden bir tık korkuyordum ama belli ki abicansın. eksik olma…

şimdiden iyi yayınlar, akşam buradayız.

ankara metrosunun her kalkışında konserini verdiği sanatçı.

suçlu başkanlarını tutuklama ve yargılama konusunda bizden daha iyi iş çıkaran bir başka üçüncü dünya ülkesi ?

özel sektür çalışanlarındaki yerini koruma politikası.

mr öğreniyorum, ilgi duyuyorum diye işten atıldım. mr'ci de , ben işten çıkarken " her gelen mr öğrenmek istiyor" diye hayıflanıyordu.

bazen insanın içi daralır nedenini bilmeden. sanki göğsümün ortasında görünmez bir yumru var. ne ileri giderim ne geri dönebilirim. içimdeki boşluğu tarif edemem ama hissederim; taş gibi ağır. ne dışarı çıkmak isterim ne de evde kalmak. insanlarla konuşmak istemem ama yalnızlığa da katlanamam. her şey fazladır, her şey biraz eksik. bir sigara yakarım belki açılırım diye ama duman da aynı sıkıntının içinden geçer havaya karışmadan önce bana uğrar.

bazen diyorum insanın kendinden kaçmak için nereye gidebilir ki? hangi sokağa girsem, hangi köşeye saklansam yine kendimle yüz yüze geliyorum. aynada gördüğüm yüz benim mi hâlâ? yoksa yıllardır üstüne basa basa şekillendirdiğim bir yabancı mı? kendi sesim bile yadırgatıyor bazen. konuşuyorum kelimeler dökülüyor ama sanki ben söylemiyorum onları. içimde başka biri varmış da o konuşuyormuş gibi. ve ben sadece dinliyorum.

bir müzik açsam diyorum belki sesler taşır beni ama her nota daha da derine çekiyor. kitap okusam kelimeler boğazıma diziliyor. insan kendi kafasının içinde sıkışınca dünya ne kadar geniş olursa olsun dar geliyor. dışarıda hayat akıyor ama ben sadece bakıyorum. gözlerim açık ama sanki hiçbir şey görmüyorum. sadece içimde dönüp duran düşünceleri izliyorum bir girdap gibi beni içine çeken.

belki de en kötüsü bu sıkıntının ne zaman başlayıp ne zaman biteceğini bilmemek. belirsizlik insanı yavaş yavaş kemiren bir kurt gibi. her gün biraz daha oyuyor içimi. ama hayat sanki hiçbir şey olmamış gibi sürüyor. gün doğuyor, insanlar sokaklara dökülüyor, kahveler taşırıyor masaları. herkes bir şeylerin peşinde. bense sadece kendimden kaçıyorum. ama nafile. en karanlık gölge insanın kendi içinde sakladığıdır.

kendim.

yani baya üstümdeki her bir şeyi yıkıp çöpe atınca aaa burdaymışım oldu.