zaman tüneli

bolca a vitamini kaynağıdır. bu yüzden dikkatli tüketilmelidir.

bizim kahvaltının yanına bile yaklaşamaz. gerçi hiçbir başka mutfak, türk mutfağına rakip olamaz.

kafamızın denk olması, müzik zevki, boyu posu, düşünce yapısı, eğlence anlayışı, özellikle el ve boyun güzelliği, hayvanseverliği, merhameti falan derken geriye çekici bulduğum erkek kalamıyor .

yıllardır uğramış olmamama rağmen içimdeki yozgatlı ölmüyor.
arkadaş zaten bu yozgatlılıktan dolayı her insan bir ön yargılı ama yozgatlı olmak ayrı bir duygu

sağlam bir arabaşına hayır diyemem

#3844242 gayet olmalı.

gunumuzde kendini iyice hissettiren bir durum.

gecmiste yasamis gercek insanlarin bilgi, birikim ve felsefelerine saygi duymayip yalnizca bugunu yasamaya kodlanmis insanimsi avatarlarinin, para ve tuketim pesinde gidip toplumu felakete suruklemesi hali.

bir birikimi ve koku olmadigi halde, tepeden inme hazir bilgiye (teknoloji) maruz kalan avam, bugun oldugu gibi, kolaylikla donusturulup sistem (matrix) icin savasan bir asker haline getirilebilir. gozleri kor edildigi icin de bu durumun farkina bile varmayacaktir.

el birligiyle ve cehalete bulanmis halde yapilan bu yikimi, dunya affetmez.

persembe'nin gelisi, carsamba'dan belli olur.

yazılanlardan bir tanesini bile karşılayamıyorum ya ben.

boy desen 175 anca var
ses desen ses yakışıklılığı denilen olgu yok
göbek desen bira göbeği sağlamından mevcut
tip desen kaptan mağara adamının kayıp oğlu gibiyim
iş desen izlediğiniz silkindirik dizilerde ve fillerde sesçi olarak çalışıyorum ve çalıştığım işlerin hiç birisini izlemiyorum.

insana kendini sahipsiz hissettirir.

patates pankeki*, sosis, bacon, yumurta ve asla salata yemeyen bana tabak yalatan soslu şu yeşillikler.
bence yemek*

cesaret cennete, korku ölüme sürükler.
seneca

tas kebabı.

limon kolonyası.

bana çekici gelen bir erkek yok (şükür)
kadınlara çekici gelen detaylarım da bende kalsın*

hüzünlü bir olay olduğunda hiçbir tepki vermeden geçişim etrafımdaki insanlarca duygusuz ve taş kalpli gibi sıfatlar almama sebep oluyordu. bir yandan da özlemenin ne demek olduğunu tadacak kadar kimseden uzak kalmamıştım daha önce.

şimdilerde her halta gözyaşıyla tepki verebilme gibi bir potansiyel geliştirdim. olmamış olayların acısını da çekiyorum, ufak tefek şeylerin kıymetini daha iyi anlıyorum ve en önemlisi özlüyorum.
duygusuz imera'nın bu tarz sebeplerle baş ağrısı olmazdı,
yıllık izni yapıştırdım, geliyorum inşallah, açılın.

insanın sırtı hiç ısınmaz.

bugün ve her daim mutluluk ayrılmaz parçamız olsun dileklerimizle, herkese günaydın.

necasete dusmus avam'in gunumuze olan takim elbiseli yansimasidir.

göbekli erkekler çok sever.

şöyle bir durmak istiyorum.
sadece durmak, hiçbir şeyle ilgilenmemek ve yapılması gereken detaylar olmadan.
çok değil ya, 2-3 gün bile yeter aslında.
eş, dost, aile vs... hepsinden uzak ve sakin.
insan değişik bir canlı. rahat ve güç için çalıştıkça çalışıyor, gördüğü her problemi sırtlanıp çözüyor ama işte bazen kendimizi öyle bir duruma sokuyoruz ki başımızı kaldırıp nefes almaya fırsatımız olmuyor.

hayata dair çok şey gördüm, fazlasıyla detaylandırdım bazen.
hala öğrenmediğimiz, başımıza gelmeyen o kadar çok olay var ki.
bu başlıkta bile benzerini yaşadığım olaylar okuyorum, empati yapıyor ve kırılganlık seviyem yükseliyor.
ama kafamı çevirdiğimde sorumluluğuma ihtiyaç duyanları görüyor ve hayır diyorum arthur hayır.
sen bırakıp gidemezsin.

aldığımız kararlar, veremediğimiz kararlar...
bizi biz yapan şeyler.
mesela tam 3 kere yurt dışında çalışma/yaşama teklifini göz göre göre reddettiğim anlar geliyor gözlerime.
özellikle de ülkenin içinde bulunduğu durumları özetleyen olaylar yaşadıkça.
ah diyorum ama ben hayır dedim, pişman olmamalıyım çünkü tamamen özgür irademle hayır dedim.
bu konuda ağlamayı kendime hak görmüyorum.
1 tanesi çok sıradan ama 2 tanesi çok komik, hani sadece benim başıma gelirdi zaten diyeceğim denk gelmeyişler. (burada olmaz, kahvesiz anlatılacak şeyler değil)
sonra diyorum ki kararlarım arasında doğrular da var.
mesela yaşadığım şehir.
tamamen kendi isteğimle, o zamanki insanların şaşkın bakışları arasında ve çoğu gencin hayali olan işten istifa ederek sıfırdan kurulmuş bir düzen.
he kar yağmıyor buraya, onu hesap edememişim ama olsundu be.
insanlar deniz tatiline bütçe ayırırken ben kar tatiline ayırıyorum, yapacak bir şey yok.
yağsa keşke lapa lapa, çocukken en büyük mutluluğumdu o:
sabah odamın perdesini açtığımda, her gün gördüğüm defne ağaçlarının bembeyaz olup dallarını eğdiği o mükemmel manzara...
hemen bisküvi/süt-çay artık ne varsa bir atıştırmalık, peşine giyinme ve evdeki en büyük poşeti alıp kendimi sokağa attığım o anılar...
masumduk ve anlamıyorduk hiçbir şeyden. kar çok keyifliydi ama işte yıllar geçince hayat seni bir noktada yine kar tatili yapmak adına aracında sıcacık giderken bir olayla karşılaştırıyor.
dağın yamacında, tuzlama yapılacağı için yol kapatılıyor, en önde sensin.
iniyorum arabadan, termosta fazla fazla kahve ve bagajda bardak var.
sesleniyorum adamlara, bir kahve için öyle yaparsınız diyorum çok mutlu oluyorlar çünkü kar dediğin mutluluktur ve paylaşmak her zaman daha fazla mutluluk getirir...
işte o an fark ediyorsun elleri kürekle tuz atmaktan artık kanayacak kadar çatlamış bir işçinin kar olayına bakış açısını.
kar herkese mutluluk getirmiyor demek ki.
yedek eldivenin aklına geliyor, onu vermek istiyorsun ama gururundan onu da kabul etmiyor adam...
sonra bana toplantıda senin işçi grevinde ne işin vardı diye soruyor mevkidaşlar.
o adamın eli üşümesin diye çocuklar.

bu listelerin hepsi test edildi
gerçek hayatta sadece yüzde 8.62’sinin tutarlı olduğu görüldü