zaman tüneli

"özleme ve umuda uzanan el"
fotoğraf: r. özcan - 2008

bu yer bazen bir şehir, bazen bir insanın kalbi, bazen de cesaret edemediğin kendi içindir. kapısından döndüğün her eşik, aslında seni tanımlayan sınırın nerede başladığını gösterir ve o sınır, haritada değil kararlarında çizilir. tam da bu yüzden, uzak olan yalnızca mesafe değildir; ertelediğin adım, susup yuttuğun cümle, “sonra” diye diye kısalttığın ömür de gidemediğin yerin bir parçasıdır. antonio machado’nun da söylediği gibi: “yol yoktur, yürüyerek yol yaparsın.” çünkü varılacak yer, çoğu zaman bir nokta değil, yürürken içinden geçtiğin değişimdir.

2018/üsküdar/nevmekan

işgalcilerle işbirliği yapanların, gönüllü ya da gönülsüz, sayıları hiç de az değildi.

belgeler imzalar ve fotoğraflar vardır.

şevki efendi ve zamanin sındırgı kaymakam vekili ibretlik kimselerdir diğerleri ile beraber...

kanada'da doğup sörfçü olmak isterdim. orta doğu sorulduğunda o ne, yüzüklerin efendisinde olduğu gibi hayali bir coğrafya mı diye sormak ve bilmemek isterdim.

media.normalsozluk.com/up/2...

2024,ankara. nisan galiba.

saçlarım..

şu an büroda ben hariç herkes boş boş oturuyor çünkü internet yok.
benim var, niye ben enayiyim ehehe.

telefonu bilgisayara bağladım.

ettim boşanmadı hem evlenmeden önce etmiştim hem de evlendikten 3 sene sonra tekrar ettim. hala beraberiz. *

açgözlülük, öfke.

bu çiçek, saat 17, 18 den den sonra açmaya başlar ve sabah olana kadar açık kalmaya devam eder. çiçekleri renk değiştirebilen bir çiçektir.

aynısı ya bir de ben buna ikinci şansı verdim 1 buçuk sene üstüne yine aynısını yaptı. neymiş bizden olmuyormuş, zamanımı çalmak istemiyormuş, beni seviyormuş ama severek vazgeçmek zorundaymış. 3 buçuk yıl sonra mı anladın köfte !

ne oldum delisi erkektir.

(bkz: soru sormak)

yani en saf halimle konuşuyorum, merak ediyorum soru soruyorum.. çok günahmış meğersem..

7 kanunu evvel 1941 günü, dördüncü sayfasında okuyuculara sunduğu, hükumetin tarafsızlık politikasına aykırı görülen daha sonra tesadüfen meydana gelmiş olduğu açıklanan altalta 2 gamalı haç oluşturan taralı karelerden müteşekkil bulmaca vardı.

türk erkeğidir,

ondan sonra param olmadığı için kadınlar bana bakmıyor diye bir de aforizma kasar.

sen yola çıktıklarını yolda bulduklarınla değiştirirsen zaten karaktersizsin demektir.

beraber aç kalmadığınız insanlarla yol yürümeyin bu kadar.

adanalı olmasaydım kesinlikle adanalı olmak isterdim. ama zaten adanalıyım…*

ilk görüşte aşk değildi bu.ilk maaşta aşk olmalı bu.

vardır bir hikmeti diye düşünmek özgürlüktür.

insanı yoran bir eyleme dönüşebiliyor..

mesela ben bazen anlamıyorum, hiç hem de, anladığım şeyi doğru anladığımdan bile emin olamıyorum işte o anlarda.. anladığım şeyi doğru anladığıma emin olana kadar gelen tüm soruları sormak istiyorum.. hayat bazı anlarda gerçekten çok zor..

ve bazen sadece bir cevap olması için.. başka hiçbir amaca hizmet etmeyen sorular sormak zorunda kalıyorum.. bu daha da zor.

"bahis ve spor"
karikatür: r. özcan - 2026

sporun dili emekle kurulur ve bu dilin öğeleri/gereklilikleri de; antrenman, tekrar, disiplin, beden terbiyesi, takımdaşlık, sabır, vb.… şeklindedir. spor dediğin şey, insanın kendisiyle ve rakibiyle yaptığı adil bir mücadeledir. skor ise bu mücadelenin sonucu olabilir ama sporun amacı asla skor değildir. ama bahis denilen şey, her zaman tüm bu söylenenlerin tam tersinden konuşur: “kim kazanır?” değil, “ben nasıl ve ne kadar kazanırım?” diye sorar. spor merkezine insanı koyarken, bahis en merkezine parayı ve zerre emek harcamadan olası elde edilecek kazancı koyar.

bu yüzden “spor ve bahis” yan yana geldiğinde aynı fotoğrafın iki farklı gerçeğini oluşturur. spor, her zaman yeteneğin ve çalışmanın sınandığı bir alanda olmalıdır. bahis ise sporcuların on yıllarca harcadıkları emek ve bitmeyene mücadelelerle kurdukları kariyerlerini, bir anda bir olasılık tablosuna çeviriverir. böylece kumarbazlar için sporcu, bir insan olmaktan çıkarak, oranlara bölünmüş bir satıra dönüşür. benzer şekilde takım bir kültür olmaktan çıkarak, kuponun sadece bir kolonu olur. yetmezmiş gibi taraftarlar bir destek ve renk olmaktan çıkararak, bir “yatırımcı" veya bir "kumarbaz” gibi davranmaya başlar. bir noktadan sonra da kimse oyunun güzelliğini değil, sadece kuponun ve olası kazancın geleceğini konuşur hale gelir.

özetle; bence bahsin spora aykırılığı sadece “niyet” meselesinde değildir, sonuçları sporu komple zehirler, asıl ruhundan ve amacından tamamen kopartır.

italya güzel olurdu.