gidemediğim yer

onu hatırlatan her yer.

özlem duyulandır.

"özleme ve umuda uzanan el"
fotoğraf: r. özcan - 2008

bu yer bazen bir şehir, bazen bir insanın kalbi, bazen de cesaret edemediğin kendi içindir. kapısından döndüğün her eşik, aslında seni tanımlayan sınırın nerede başladığını gösterir ve o sınır, haritada değil kararlarında çizilir. tam da bu yüzden, uzak olan yalnızca mesafe değildir; ertelediğin adım, susup yuttuğun cümle, “sonra” diye diye kısalttığın ömür de gidemediğin yerin bir parçasıdır. antonio machado’nun da söylediği gibi: “yol yoktur, yürüyerek yol yaparsın.” çünkü varılacak yer, çoğu zaman bir nokta değil, yürürken içinden geçtiğin değişimdir.

hep gitmek istenen fakat bir türlü ulaşılamayan yerdir..

elbet bir gün.