zaman tüneli

yalnızlığımızı giderir.

çatalla yiyen daha ilgi çekici.

herkesin belli kriterlere göre belirlenmiş bi nüfus kotası olmalı

asya(özellikle çin, pakistan, afghanistan, malezya falan)ve avrupa’dan(ılık götlü wokecular mesela) biraz kısmak gerekiyor bence
sonra araplardan(dubai falan iyi bedevi olanlar olabilir) da azalmalı biraz

farkındalığı yüksek, eksikleriyle mutlu olan kişidir.

doğru yapan insandır.

şu an tüm keşfetimi, her kağıdı pıt pıt yapıp pula dönüştüren o malzeme sarmış durumda. en sevdiğim değil ama bu aralar en çok istediğim.. muhtemelen de almam hiç ama olsun.

suluboya ve fırça.

sanki dünya'daki tüm yanlış anlaşılmaların merkezinde duruyormuş gibi yaşayan insanlardır. bu tipler, kendi payına düşen sorumluluğu asla ama asla üzerlerine almazlar ve görmek istemezler.

her olayda hazırda beklettikleri bir: “ben ne yaptım ki?” cümlesi vardır, her eleştiride de bir: “ama benim niyetim kötü değildi” savunmaları vardır. niyetin her şeyi temize çıkaran resmi evrak olduğunu zannederler.

yanlış bir şey söylemiştir: “şaka yaptım,” der. birisini kırmıştır: “sen çok alıngansın” der, ortalığı karıştırmıştır: “ben sadece arabulucuydum.” der. üstüne bir de mağduriyet bonusu ödetirler. konu nereye gitse dönüp dolaşıp: “bana haksızlık yapılıyor”a bağlanır.

(bkz: uzak durulması gereken karaktersizler)

kalem ve defterdir.

muhtarım yine tecrübesini konuşturmuş ya
işte böyle gerçek hayat bilgisi dersine ihtiyacımız var bizim

pekiiii
diğer tırnaklar düzgün ortadakilerin ojesi çıkmışsa?

her zaman olumlu konuşur, sizi de olumlu yönde etkiler. eleştirilere kulak tıkamaz, bazen kendini de eleştirir. istedigi gibi giyinir, fiziksel özelliklere takılmaz(giyim,makyaj v.b.).
sorunları büyütmez ve çözüm odaklıdır. ıstediginiz gibi şaka yapabilirsiniz, alınmaz şakalara.

mutludur. mutlu eder.

biraz negatif bi anlam tadı veriyor bana
biri bana kendinle barışıksın dese
hani bi kusurumuz var da
ona rağmen hayattaymışız gibi
sen kim köpeksin ya

cesaret.

kendine: “şunu bir bitireyim de kalkarım” deyip üç saat boyunca aynı pozisyonda donmuş halde kalmaktır. su içmeyi unutursun, tuvalet acil moda geçer, karnın zil çalar ama sen hala çalışıyorsundur; sanki işi bırakırsan dünya yarın olmayacaktır. en komiği de şudur: işi hazır tam odaklanmışken “verimli” yapmak için yarıda bırakmak istemezsin ama bir yerden sonra; açlık, susuzluk ve yorgunluk birikince kafan iyice dağılır, yine de inatla devam edersin. sonra iş biter, bir anda fark edersin: “ben insanmışım ya” diyerek mutfağa koşarsın.

ismini okurken bile yoran şehir.

mahalle abilerinden.

insanın özüyle konuşarak ürettiği veridir.

günaydın sözlük. bugün 19 ocak, yani benim doğum günüm. 25 yaşına girdim.
tabii sabah uyanır uyanmaz çalışmaya başladığım için pek doğum günü moduma giremedim, bir de bu yıl pek hevesim yoktu zaten bunun için.
ama yine de, kendimi tutup bir sarılmak istiyorum kocaman. sadece yirmi dört yaşımda yani geçen sene yaşadığım birbirinden zor ve kötü olaydan sonra baya baya ayağa kalkabildiğim için. güçlü olabilmek için düştüğünde de orada biraz durabilmek ve acele etmemek gerekiyormuş. bir de gerçekten her şey bizim elimizde değil bu hayatta, bazen hiç beklenmedik iyi olaylar bazense kötü olaylar üst üste geliyor ama hayat biraz da bu değil mi zaten? yani ne siyah ne beyaz, sadece gri bir renk. bazen koyu gri, bazense açık.
neyse bu yaşımın biraz daha açık bir renk olmasını diliyor ve hoş geldin 25 bebek diyorum.*

yanlışı portmanto’dur.