zaman tüneli

klimayı yalayıp ısınmayı soğutuyorum. dilimde buzlar.

gücümün yettiği her gün.

içkim, sigaram yok, kumarım yok. bir klimam var, ona da bir şey denmesin lütfen, üzülürüm.

bir barracuda avlamak değildir.

arabam yok toplu taşimla gideceğim yere gidiyorum olmazsa yürüyorum
çocuk doğurmadım
diş fırçalarken musluğu kapatıyorum
tema ya arada destek atıyorum
özel jetim yok
chat gpt yi bile az kullanıyorum
karbon ayak izim sıfıra yakın yani

bi klimam var. onu da hoj görün.

günler birer birer geçerken sen ikişer üçer sayarsın. geçen hafta dün olur, yarın ise gelmek bilmez bir türlü.

yok gibi.

geçen gün doksanlar özlemi duyarken odamın çekmecelerini düzeltiyorum, çekmecenin birinde çıkan takvim. üzerinde tuhaf grafikler ve rakamlar ve tarihler olup, bazı günlerin üzerinde de işaretler var.
telefonum bozuk o yüzden atamıyorum resmini.
ben de telefonuma bozuğum gerçi.

önemli olay yaşanan gün

(bkz: ritmik günler takvimi)nde grafikerin fazla uğraştığı gün.
bugün mesela, bugünü öne çıkarmak için takvimde iki yuvarlak arasına bir çubuk yerleştirmiş affedersiniz tam bir çüke benziyor yaptığı çalışma.
yarın derhal arayıp bu ne biçim iş, photoshop bilmiyor musun sen diye soracağım.

michael rosen tarafından yazılan, quentin blake tarafından çizilen oldukça kısa ve hüzünlü bir kitaptır.
konusu büyük olaylar içermiyor. michael rosen'ın oğlu eddie'nin ölümünden sonra hayata uymaya çalışanı, üzüntüsünü ve yas sürecini anlatıyor. fakat kitabın etkili ve hüzünlü oluşuyla bile herkesin kendinden bir şeyler bulduğu bir eser.

kitabın ilk sayfasında babanın 'üzgün görünürsem insanların beni sevmeyeceğini düşünüyorum' demesi dokunaklıydı. toplumda sadece neşeli ve güçlü insanlara olan rağbet daha fazla. bu yüzden de rol yapmak, maske takmak ihtiyacı içerisine giriyoruz. üzüntümüz, duygularımızı hep bir şekilde arka planda kalıyor. fakat o maskeleri takmak yerine hüznümüzü rahatça paylaşsak, birbirimizi anlayabilsek, üzgünüm diyebilecek kadar cesur olabilsek her şey çok daha kolay olacak gibi..

babanın üzgünken bir şeyler karalıyor oluşu, film izleyişi hatta duşta şarkı söylemesi bile tanıdıktı benim için. açıkçası kendimden birçok parça buldum diyebilirim.
çizimleri de aynı şekilde konuyla gayet başarılı bir şekilde bağdaştırılmış. aşırı keyif alarak, üzerinden fazlasıyla düşünerek, üzülerek okuduğum bir kitap oldu. gerçek oluşu da cabası.

kitabın 4 dakikalık bir filmi de varmış. şöyle bırakıyorum hemen.

iyi topçu. fenerbahçemize hayırlı olsun. ancak gerçek bir golcü gelmeden eksik kalır. kadronun forvet eksikliği var. gerçek bir golcü şart.

bugündür. gerçi düşününce dün de öyleydi. galiba her gün olabilir.
(bkz: zaman sıralamasında öne çıkan gün)

fazla zugralayınca beyin yanabilir. yanmayadabilir. zugra bağışıklılığına göre değişebilir. değişmeyedebilir. bunu da en iyi zugra bilir. bilmeyedebilir.

efecan karaca şöyle demişti abi djaloyla ben oynayamam adam 1.90 hahaahahaha bu olayı aklıma getiren başlık

çok apolotik bir insandım. sonra politik olunca daha da politik olmam gerektiğini fark ettim. yoldaş bob ross'u bir üstteki arkadaş gibi çok severim ve izinde olup füzyon kırmızısıyım.

enteresan ama anlayana çok şey içeren başlıklar açmanın sözlüksel karşılığı,
adını zugra dan alıyor. yaşasın zugraizm. bir zugraist olarak zugralamak her beynin ihtiyacıdır diyorum.

üstünde ne var

çok politik bir insanım.
eskiden alman yeşiller partisi üyesiydim. sonra aramızda anlaşmazlık çıktı. şimdi yoldaş bob ross'un izinde prusya mavisi üyesiyim.