zaman tüneli

hayatım. uzun süredir vizyonda.
bakalım ne zaman bitecek.

halkın kendi adaletini sağlayacağı dönem yaklaşıyor. o noktadan sonra zaten s*k**şim adaleti.

çikolatayı ağzıma, burnuma sıvarım.
tatlı tatlı ağız dalaşı yapar, şakayı kaka eder, sonunda belki de ağlarım.
sokağa çıkarken 'onu yemek istiyorum, bunu istiyorum diye diye dolanır; eğer almama engel olan biri varsa surat asarım.

mesela konunun ne olduğunu hatırlamıyorum ama daha geçen gün arkadaşlarla birbirimizi kovalıyorduk..*
çocukça şeyler hayatımda hep var. eğer işin içinde ben varsam oyun hala devam ediyor demektir.

(bkz: mercy)

tavsiye ederim, akıcılığı güzel filmlerden.

diyorlar ki adaletinizi kendiniz sağlayın. hukukla,yargıyla seneler sürer. ben artık bunu görüyorum.

malum ırk demeyelim.içinde iyileri,düzgünleri var ama çok az.

(bkz: işsizlik)

yıkım önce insanın kendi zihninde başlar. dışarıdaki hiçbir eleştiri, gece yarısı beynimizi kemiren “yapamazsın”, “senin ne haddine” diyen o sesten daha tehlikeli değildir. insan, dev bir yalanın ardına saklanmış en büyük düşmanıyla genellikle aynada göz göze gelir.
sonra o bitmeyen kıyaslama döngüsü devreye girer. başkalarının başarı vitrinine bakıp kendi dağınık mutfağınızı yargılarsanız, eksik hissetmeniz kaçınılmazdır. sosyal medyada sergilenen o pürüzsüz hayatları referans alıp kendi gerçeğini küçümsemek, kişinin kendi öz güvenine suikast düzenlemesidir.

bir de çocuklukta sürekli hevesi kırılan, küçümsenen insanlar vardır. küçükken “sen zaten beceremezsin” denilerek büyütülen o çocuklar, büyüdüklerinde sesleri çıkmayan, sinmiş bireylere dönüşürler. zira insan, tam cesaretini toplayıp deneyeceği anda durdurulduğu yerden yaralanır.
bunun yanında sinsi bir mükemmeliyetçilik baskısı da vardır. hatayı bir son olarak gören zihin, risk almaktan ölesiye korkar; risk almadıkça da kendine olan inancını yitirir. çünkü öz güven kusursuz bir yoldan değil, düşüp kalkarak öğrenilmiş tecrübelerden inşa edilir.

ve tabii ki insanın kendine söylediği yalanlar… kendine verdiğin sözleri tutmadığın, “yarın yapacağım” deyip de adım atmadığın her an, kendine duyduğun saygıdan bir parça daha koparır.
öz güvenin kaybı öyle gürültülü bir çöküş değildir. sessizce, yavaş yavaş ve içeriden çürüyerek gerçekleşir. insan günün birinde o aynaya tekrar baktığında şu ağır gerçekle yüzleşir: sorun aslında başaramamak olmamıştır hiçbir zaman; asıl mesele, daha denemeye bile cesaret edemeden kendinden vazgeçmiş olmaktır.

gençler günaydın.

genel olarak sigara içen biri değilşm .. ara ara ayda belkş bir yemek sonrası.. eve paket alam koyam dedim oha laa yüz tl olmuş..

her gün bir paket içenlere üzüldüm şimdi..

malum ırk diyince ırkçı oluyoruz dimi. şey diyelim mı suça sürüklenen ırk. bakteri gibi üreyip, kalabalıktan cesaret alıp her istediklerini yapma hakları oluyor. cahiller, eğitimsizler. hayırdır oglım abin dîzo biremin tayfa aman bunlara laf anlatamazsın diyip millet alttan aldığı için meydanı her geçen gün daha da boş buluyor. iktidardakiler koltuk sevdası yüzünden oy uğruna ekmeklerine bal sürüyor.

düşünsenize kendi halinde, kanunlara uyan bir insansınız. barzonun biri kucağınızda el kadar bebeğiniz varken size saldırıyor. kendinizi geçtim, evladınız kafasından ağır darbe alıyor. napıcaksın şimdi. duran adamı katil edecekler. kalan çocukları babasız bırakacaklar hapse gireceğinden. bu ülkede delirmek için tek bir an yeter ve bu her an olabilir.

adamın evladıyla kanlar içinde fotoğrafını gördüm. 7 aylık bebeği olan bir baba olarak yemin ediyorum gözümden yaş indi bakamadım.

devletten hayır yok, nolur sedat abi şu konuya el at. umarım bir şekilde görür de ilgilenir.

farzet ki bir konuyu biliyorum diyebilmek için en az 100 birim bilgi gerekli.
ve bir adam düşün, o konu hakkında sağdan soldan duyduklarıyla 5 birim bilgiye sahip.
ama problem şu ki, adamın zeka seviyesi maksimumda 5 birim alacak seviyede. yani adam full doldurmuş beyni. ve o yüzden sanıyor ki, edilebilecek maksimum seviyede bilgiye sahip, beyni zehir gibi çalışıyor. çünkü ufku, kapasitesi yetmiyor 100 birim bilginin olabileceğine...
heh işte, bu tiplerden bizde tonla..

tanım: heyyene (bok atma) hastalığına yakalanmış kişi.

(böyle hastalık ismi mi olur diyerek tekrar bok atabilir.)

gökdelenin tepesinden öylece atlamak mesela. deneyimlemeyip kötüleyebilirsiniz.

ama belki iyi bir şeydir, kim bilir belki uçabiliyorsunuzdur ama hiç denemediğiniz için bilmiyorsunuzdur. bu mantıkla aramızdaki aptallardan kurtulabiliriz. ricky gervais'in dediği gibi çamaşır suyu kutuları üzerinden sakın içmeyin uyarısını birkaç yıl boyunca kaldırın. ondan sonra istediğiniz referandumu yaparak ülkeyi iyileştirelim.

süper arabeskçi.

yaşayamamm sensiiiiiiiiiiiiiiizzzzz...

bazı konular vardır. eleştiriden muaf tutulmaya çalışıldığında sağlıklı zeminden kopan, duygusal reflekslerle yürütülen her tartışma gibi hızla dogmatikleşme riski taşıyan alanlardır.
mesele insanların kim olduğu değil; herhangi bir olgunun “dokunulmaz” ilan edilip rasyonel sorgulamaya kapatılmasıdır. çünkü bir konu sürekli alkış bekliyorsa, orada fikir değil "hassasiyet yönetimi" konuşuyordur.

eleştiri ile nefretin bilinçli biçimde birbirine karıştırılması, tartışmayı derinleştirmez. sadece sesi yükseltir. oysa güçlü ve doğru bir düşünce, en sert sorudan bile kaçmaz. tartışma kültürü, sloganla değil, "soğukkanlı akılla" ayakta kalır.

özetle: herhangi bir konu, adı ne olursa olsun, eleştiriden bağışıklık talep ettiği anda güç değil kırılganlık sergiler. gerçek özgüven, alkışla değil, itiraza dayanabilmekle ölçülür.

kakasını yiyen insanları kötüleyenlerin yazdığı başlık.

not: kaka yemedim, bir şey diyemem.

cocops ve jelibon yemek.

seçmeselerdi. çok uyardık. ama türk gençlerine çapulcu deyip din tüccarlarına vermeye devam ettiler. bunları yazdığım için üzgünüm ama beter olsunlar. hatalarının ceremesini çekmezlerse akıllanmazlar. gerçi her ne olursa olsun akıllanacaklarından şüpheliyim.

fikri olmadan zikri olandır.

günaydın evimdeki sözlükler. günaydın interaktif sözlükler. günaydın ağaçlar. günaydın kuşlar. günaydın oturduğumda kaba etimi üşüten klozet. günaydın yatağımın arkasındaki tozlar. günaydın çocukluğum, pardon sen ölmüştün. günaydın yurdumun kalitesiz asfaltı. günaydın otobüs durakları.
ve günaydın, günaydın diyemediğim...