zaman tüneli

arınma; bazen sancılı, bazen sessiz bir dönüşüm eşiğidir. suyun derinliğinde yükselen kabarcıklar, figürün hâlâ "nefes aldığını", o akışkan boşlukta hayatta kaldığını ve dönüşümün devam ettiğini simgeler. teninden uzaklaşan her bir kabarcık; dünyanın ona yüklediği tortuların, üzerine iliştirilmiş kimliklerin ve sessizce taşınan ağırlıkların bedeni terk edişidir. su; yeryüzünün her noktasında aynıdır; hafızası coğrafya seçmez, sınırı ve çağı yoktur. o; her dili kapsayan, her ana tanıklık eden evrensel bir bellektir. çocuk ise; insanlığın en yalın hali, dokunulmaz masumiyetin evrensel temsilidir. tıpkı su gibi; insanlığın ortak, kutsal ve bozulmamış özüdür. bu çalışmada çocuk figürü; belirli bir kimliğe veya politik bir zemine hapsolmadan, insanlığın henüz tamamlanmamış, eksik bırakılmış ortak tarihini temsil eder. o, suyun altında ne bir ideolojiye aittir ne de bir sınıra; sadece varoluşun en savunmasız, en duru haliyle orada durmaktadır. çocuğun yüzündeki o belirsiz ifade; bir oyun neşesi mi yoksa son bir kabulleniş mi? figürün suyla olan bu teması; masum bir batıp çıkma ile nefessiz kalan bir ruhun trajedisi arasındaki o tekinsiz boşlukta asılı durur. bu sessiz sahnede izleyiciye tek bir soru kalır: biz bu suyun neresindeyiz? uzaktan bu anı estetik bir nesne gibi izleyen bir "seyirci" mi, yoksa ışığın kırıldığı o derinlikte hakikati arayan bir "tanık" mı? görünenin berraklığı ile derinliğin ağırlığı arasındaki o ince çizgide, bu hafıza kaydı bir iz olarak bırakılmıştır. çünkü ışığa kavuşan her çocuk, insanlığın gerçek arınmasıdır.