bir kadına yaptığı yemeği beğenmediğini söylemek

olay soyle olacak olandır:

yeme allah allah
sen yap da güzel olsun

tamam salağım ama o kadar da değil yani. hayatı da seviyorum.

kırmızı bayraklı konu.. şahsi düşüncem pembe yalanların kullanılması gerekir..

eleştirebilirsin.. üslubunu ayarlar, fikirlerini söylersin. kompleksli bir tip değilse iyileştirmenin yollarını arar..
zaten bu kadarcık bir şey için atar gider yapıyorsa sal gitsin.

tanım: eceli gelen herhangi bir hayvan cami duvarına işermiş.

herhangi bir kadınsa bilemem, damak tadıdır.
ama sevdiğiniz kadınsa, elinin değmesi yeter...

söylenebilir ama bunu sürekli söylemek yerine artık herkes kendi yemeğini yapar. kimse kimsenin aşçısı değil sonuçta.

ölmeyi bayılmak sanmakla eşdeğer olan durum. devamı;

essela tu essela...

son derece insancıl bir davranış
zorla yiyip kussam daha mı iyi

arkadaşlar kadınlara niye allah muamelesi yapıyorsunuz? mideniz çöp mü yani? kötü yemek yapmış gitsin geliştirsin kendini. bunun cinsiyetle de alakası yok erkek de kötü yapsa söyleyin ve yemeyin. gerçekten kafayı yemiş insanlar ya. kimse antaçıbıl değil.

önce ensende bi kıvılcım çakar, ortalık kararır, kulağına davudi bi ses rabbin kim diye sorar, hiç mi korkmuyon!

yemeği gerçekten kötü yaptıysa,yaktıysa vs. tamam da eften,püften şeyler (az tuzlu,baharatlı yok az yağlı gibi) yüzünden beğenmediğini söylemek insalık dışı harekettir.

aynı şeyi kadın yapsa da aynıdır düşüncem.

yarım düzine kadın bir araya gelmiş ve içli köfte yapmış... tadına baktım. çokluğun gerçekten işe yaramadığını anladım ve elinize sağlık, muhteşem olmuş dedim. nihayetinde kalp kırsan 6 adet kalp kırılacak. kırmadım. 6 adet kalp çok.

üslup her şeydir arkadaşlar. yenmeyecek gibiyse yapan da biliyordur zaten eşek değilse. onun haricinde, yersin ama beğenmediğin şeyi de "ben şöylesine alışığım. bizim oralarda böyle yapıyorlar" dersin. hem beğenmediğini söylemiş olursun hem de kalp kırmamış.

çünkü, sen kötü yapmışsın demiyorsun. benim ağzım, damak tadım buna alışık değil diyorsun. biraz bit yavruluğu, biraz satış becerisi her şeyi çözer.

yemek sonrası çayı bu kupada ikram edip çekilmeyi gerektiren üslupsuzluk.

ben hiçbir zaman çok iyi yemek yapıyorum demem hatta yemek yapmayı sevmediğimi belirtirim. bundan ötesinde yaptığım yemekler seviliyor ise yapmaya devam ederim, sevilmiyorsa üzgünüm yapamam derim.

insanı sevmediği şeye zorlamamak lazım.

kibar bir yaklaşım değildir. en basit yemek dahi yapımıyla saatler alır. size bir şey hazırlamak adına saatlerini harcamış ama bir sebeple başaramamış insani hakir görmek ahlaki bir tavır değildir. kimsenin gönlünü 2 kap yemek için kırmamak gerekir.

ben ayıp olmasın diye tadı ne kötü yemekleri yedim. kimseyi kurduğu masa üstünden aşağılamayın.

eline sağlık canım ben bir tabak daha almayayım.

yorumlara bakıyorum da herkes bir ukalalık kabulü üzerinden yürümüş.
halbuki bir şey kötüyse kötüdür. yemek dediğin aslında bir sürü matematik işlemin bir araya gelmesidir. yani sen gidip etle patatesi veya havuç ile kabağı aynı anda pişirmeye kalkarsan o yemek kötü bile olmaz.
çünkü hepsinin bir hazırlığı vardır.
ben bunu söylerim arkasından alacağım en sert cevap "sen yap o zaman" olabilir; sonra ben o yemeği çorbasından tatlısına, karşımdakinin bir yemek için harcadığından daha kısa sürede yapar, parmaklarını yedirir ve derim ki:
"aynı olması şart değil, yaklaşmaya çabalasan yeterli."
yemek yapmak da yemek de ciddi iştir, şakaya gelmez.
eti az pişmiş, adamı çiğ çiğ yerler...
aşçı değilim: not.