zaman tüneli

"oğlum sen beni bugüne kadar hiç üzmedin. allah sana da senin gibi bir evlat nasip etsin" demişti bi kere. hiç unutmam bu lafını, hatta her aklıma geldiğinde inceden gülümsüyorum.

kısaltması ito 'dur her an "ğluit" şeklinde devamı gelecekmiş gibi.

eşşoğlu eşşek.
sevgi dili bu sanırım.

sen itsin oğlum adam değilsin.

canımız.

daha yakın zamana kadar bütün üye firmalarının ticaret sicili kayıtları detaylı bir arama modülü ile açık erişime açık iken,nedense bu uygulamayı kullanımdan kaldırmışlar.yoksa bir taşra mahkemesi,bazı büyük türk büyüklerinin yakınlarının ticari kayıtlarının erişiminimi engelledi acaba?

amma kolpacı elemanmış *

hacıları bilmem de hepimiz teknik olarak her nefes verişte huuu diyoruz.

çoğu dilde zamirler kadın erkek diye ayrılır, fransızca da eşyaların bile cinsiyeti var. ataerklik insanlık tarihinin başlangıcında olmasa da büyük bir kısmında vardı.(insanlık en başında anaerkildi) son 70 senedir kadınların sesi çıkmaya başladı ve son 30 senedir açıkça konuşulmaya başlandı. x kuşağının etkisi azaldıkça sorun ve söylemlerin büyük oranda iyileşeceğini düşünüyorum

açılan başlıklara verdiği cevaplar,olgunca ve düşünce yüklü.
değerli kelimelerini sarfedip bize sunduğu için teşekkürler.

herkesin kendince hikayesi olan:

1-) karnının doymayacağı yerde aç olduğunu belli etme .
2-) sır diye bir şey yoktur . kimseye bir şey anlatma .

demiyorlar, her yerde cinsel seksli başlıklar.

yazın tüy dökücü sürülmüş bacaklarıyla şort giyen erkeklerden daha iyi bir görüntü sunar.

acaba bakanlığa mı başvurdu, belediyeye mi?istek mi, şikayet mi? birde evlenince teşekkür yazısı yazdı mı?

hayat öyle yada böyle geçecek ve öleceksin neden istediğin şekilde yaşamıyoruz ki.

sana söylenenler sadece bir illüzyon yık duvarları ve saldır emin ol bu hayat bir gün elinden gidecek o zamana kadar alabildiğini al ve asla geri verme

paylaşarak korkunun üstüne giderek çözüm arayarak üstesinden gelinebilir

hayatım boyunca beni takip eden olgu. çok sosyal ve her ortamda girişken olmayan, önüne gelenle dostluk kuramayan bir yapım var. ancak lise ve özellikle üniversite döneminde bu durumu tersine çevirmiştim. daha sonraki süreçlerde yine başa döndüm. şu an ise bunu değiştirmek için içimden hiçbir şey yapasım gelmiyor. olumsuz tecrübelerden dolayı bir bıkmışlık, vazgeçmişlik durumu oluştu. ama bir yandan da insanı tüketen bir durum, daha çok içine kapanık, olumsuz bir ruh haline sürüklüyor.

bunun da oluşmaması için fırsat geldikçe kurtulmak için uğraşıyorum. insanlarla gereken ölçüde ilişkilerime dikkat ediyorum. hiç de iyi bir ruh hali değil, dozunda sosyallik gayet güzel bir şey.

en az yarım saati park yeri aramak için geçen ki bu muhit yaşadığı kentin en yoksul semti olursa bir insan biraz şey enayi olabilir mi acaba?

ünlü düşünür j. bieber'ın dediği gibi never say never.