zaman tüneli

aynen ben de öyle düşünüyorum oytun abi. televizyondan izlemesi çok keyifli. fakat bu bence bir spor değil. ayrıca bir seyirci olarak gitmek de mantıksız. ha belki oraya gidip bedavadan bir iki şapka kendine yürütebilirsin, en fazla o sana hatıra olarak kalır.

sosyal medyada: “kendin ol” çağrısı bile çoğu zaman sahneye konmuş bir kimlik gösterisinden başka bir şey değil. insanoğlu artık olduğu kişi olmaktan çok, öyleymiş görünmeyi yönetmeye çalışıyor. bu da özgünlüğü bir karakter özelliğinden çıkarıp; bir vitrin ve kendini pazarlama stratejisine çevirmiş durumda.

grubun adını yeni model yapsınlar *

hasta boğazıma çok iyi geliyor.

ortada hiçbir yetenek yokken sadece hızlı giden arabaları izlemenin saçmalığıdır. hele gidip tribünde izliyorlar. önünden saniyede geçen araba için o kadar para vermek ayrı saçma. evet.

ayağım kırık olduğu dönemde mecburen evde televizyonda ne varsa takip ederdim. bu program da onlardan biriydi ve aklımda yer eden bir yarışmacıydı ayşegül. işte kısa yoldan meşhur olmaya çalışan genç kızlarımızdan birinin hazin sonu.

mekanı cennet olsun.

insan bazen anlaşılmak ister, bazen sadece cevap almak. dijital sistemler ikinciyi verebilir ama birinciyi ne kadar verebildiği tartışmalıdır. bu yüzden mesele teknoloji değil, temasın sahiciliğidir. bir bağ, sadece sürekli erişilebilir olduğu için gerçek bağ sayılmaz.

bir ara olmuştum, dediğimdir. ama çakma dayılık tabii. haha.

bana ufakken iki yeğenim "dayı" diyordu. bunların da biri benden 3-4 yaş, diğeri 5-6 yaş küçük. yani mesela ben 13 yaşındayım ve 9 yaşındaki yeğenim bana "dayı" diyordu. "x (ismim) dayı" diyorlardı yani. anneannem zorluyordu yeğenlerimi, öyle diyeceksiniz diye. aklım ermeye başladıktan sonra ben engelledim artık öyle demelerini çünkü çok absürttü lan. aasdashdkjahkdjhakjshd.

şu anda da sözlük dayısıyım gerçi. yani öyle diyenler var. *

bir milyon karma nedir muhterem*
biz de iki binlerin başlarında pwp serverda adminken kendi çarımızı soteye götürüp bos atıyorduk.

arkadaslar normalde bu videoyu cekmicektim ama, cok sinirliyim. arkadaslar bugun iran turkiyeye fuze atti, incirlik ussunu hedef almislar. arkadaslar yaptiklari cok ayip. harbiden elim ayagim titriyo sinirden. yaptiklari kotu bi sey. bakin, tamam mi? kotu bi sey. asagilikca bi sey. ya halk sizi savunuyo, tayyip sizi savunuyo siz nasi fuze atarsiniz ya? ayip ayip! sizi, sizi var ya... sizi siddetle kiniyorum! pislik herifler. evet arkadaslar bugunluk videomuz bu kadardi, yarinki videomuzda gorusmek uzere........hosca kalin.

t: bi elestiri kanali. evet.

temsili değil!

bugün birçok tartışmada önemli olan şeyin doğru olup olmaması değil, etkili olup olmaması gibi davranılıyor. oysa hakikatin değeri düşerse sadece bilgi değil, güven de çöker. bu nedenle doğruyu aramak artık entelektüel bir lüks değil; toplumsal bir sorumluluktur.

avrupa’da “joint base” olarak tanımlanan üsler, genellikle abd ile ev sahibi ülke arasında ortak kullanım anlaşmasına dayalıdır. nato belgelerinde bunlar “joint facilities” veya “bilateral bases” olarak geçer; sayıları sınırlıdır ve özellikle almanya, italya'da yoğunlaşır.

- avrupa’da bu tür üslerin sayısı 10–15 civarındadır, almanyada 7 amerikan üssü, italya'da üç adet, belçika'da 3 adet, bulgaristan'da 2 adet, romanya ve türkiyede 1 adet bulunur.

| ülke | üsler

| almanya: ramstein, spangdahlem, grafenwöhr, hohenfels, ansbach, büchel, geilenkirchen
| italya: aviano, sigonella, camp darby
| belçika: kleine brogel, usag benelux, brüksel, shape/chievres
| bulgaristan: novo selo, bezmer
| romanya: mihail kogălniceanu
| türkiye: ıncirlik

ıncirlik hava üssünde 10. tanker birliği vardır. yakıt ikmali lojistik gibi faaliyetler temel amacıdır.

modern dünyada en kıt kaynak bence para değil, dikkattir. sürekli bölünen zihin, sadece yorulmaz; aynı zamanda kendi hayatına yön verme gücünü de kaybetmeye başlar. bu yüzden dikkatini korumak, artık sadece kişisel disiplin değil, felsefi anlamda bir özgürlük savunusudur.

3 konser vereceklermiş hem de. şaşırtıcı.

eskiden çok heyecanlanırdım, sonra biraz büyüdüm ve artık hiç heyecanlanmamaya başladım, sonra biraz daha büyüdüm ve artık ilk buluşmalara çıkmamaya başladım.
ay şaka maka bu dating wrapped akımı çıkıp yıl sonunda herkes o sene çıktığı dateleri anlatırken aydınlandım, hiç date kültürüm kalmamış benim. milletin nasıl hikayeleri var, neler anlatıyorlar şaşırdım kaldım. ben geçen sene toplamda iki tane ilk buluşmaya çıkmışım. herhalde pek enerjim kalmadı benim ya insan tanımaya. 25 yaşında yaşlandım galiba ya da frontal cortex'im gelişimini tamamlayınca bitirdim herhalde bu ilk buluşma, flört işlerini. yani tanım isterseniz, bende pek olmayan flörtsel bir görüşme.

eskiden insan kim olduğunu daha çok; ailesiyle, çevresiyle ve iç konuşmasıyla kurardı. bugün, buna algoritmalar da karışıyor. ne izleyeceğimiz, ne düşüneceğimiz, hatta kendimizi nasıl göreceğimiz giderek öneri sistemleriyle şekilleniyor. böyle olunca “ben kimim?” sorusu, aynı zamanda “beni kim şekillendiriyor?” sorusuna dönüşüyor.

kadın erkek bilmeden herkese birader demekten aklım karışmıyor değil *

muharrem ince'nin ittifak yapma şartları ile benim ilk buluşma soruları aynı:) ha bide efsane milan kadrosunu ezbere biliyor mu, mesala. bu da çok önemli. ben bilmiyorum çünkü:)

tamam abi.