zaman tüneli

ama..

red ya da redo adlı santaçının acını seçmekte özgürsün adlı şarkısında geçen sözdür.

bu cümle bana göre; biraz hüzünlü ama aynı zamanda hafif muzip bir gerçeği anlatır.
insanın içinde kalmış küçük bir gülümseme ile iç çekişin aynı anda var olması gibi benim gözümde.

bazen bir ihtimal vardır; küçücük, belki çok da güçlü olmayan ama yine de insanın aklının bir köşesinde duran bir ihtimal. ama ne var ki o ihtimal gerçekleşmez, zaman geçer ve dönüp arkaya bakarız. işte o anda o ihtimal artık sadece bir düşünce değil, geçmişin bir parçası olur.
yani dilde küçücük bir “-de” eki eklenir ve ihtimal bir anda “olabilirdi”, “yapabilirdim”, “söyleyebilirdim” gibi geçmişe dönüşür.

bana biraz da hayatın küçük şakalarından biri gibi geliyor bu durum.
çünkü insan o an yaşarken her şey mümkünmüş gibi görünür; seçenekler, yollar, ihtimaller…
ama zaman geçince hepsi birer “-de” alır ve maziye karışır.
o yüzden bu söz beni başta da söylediğim gibi hem gülümsetir hem de hafifçe içimi burkar.
sanki dilbilgisi kuralı gibi görünüyor ama aslında insanın hayatla kurduğu ilişkinin kısa bir özeti gibi.

velhasıl kelam benim gözümde bu cümle, “bir zamanlar mümkün olan ama artık sadece ‘olabilirdi’ diye hatırlanan şeylerin küçük dilbilgisel hikâyesi” diye özetlenebilir.

biraz ironik, biraz duygusal…
ama çok da tanıdık.

var bir tuhaflık ama çözemedik. derin yapı mantıklı.

tanım: kişilik olarak birisine söylenirse mutlu eden, ilişkinin sallantılı döneminde söylenirse diken üstünde bekleten cümle.

erkek çocukları ziyadesiyle utangaç oluyor. duygularını ifade etmekte zorluk yaşıyorlar. oğlumdan biliyorum. onların bu konudaki çekingenliğini aşmak için bolca emek vermek gerekiyor ki ilerde sosyal yaşamında aynı problemleri yaşamasınlar.

tanım: yüksek rakımlı tarım arazilerinde yetişen bir fındık türü.

kurtel ile birlikte yerli ve uygun fiyatlı ürünleri olan lehim teli markası. elektronik işlerimde 0.5mm ve 60/40 (sn/pb) kullanıyorum, şimdiye kadar bir sıkıntısını görmedim.

anonim olmayı seviyor sanırım.

çok derin bir yapı var
kaosları yöneten
modları hatta admini yöneten bir yapı
daha fazla konuşamam
ama şunu söyleyim
bez bebek nanaya dikkat edin

bu sözlüğü "yeni çamoluk otomotiv" yönetiyor başka açıklaması olamaz.

tanım: çok ilginç bir doğa olayı.

nasıl gelebilir?

kışın ardından gelen ilkbahar, sanki dünya uzun bir uykudan uyanmış gibi gelir bana. aylarca çıplak kalan dalların bir sabah ansızın tomurcuklanması, toprağın altındaki hayatın sabırla beklediğini hatırlatır. koyunların kuzulaması, derelerin coşup pınarların yeniden şarkı söylemesi, kırlarda binbir otun ve çiçeğin boy göstermesi… doğanın, ben buradayım diyerek yeniden kendini ilan etmesi..

kediler sokaklarda aşk dolu kavgalarla koşturur, arılar çiçekten çiçeğe bu polen benim, şu polen senin diye telaşla dolaşır. insan da ister istemez bu canlılığa kapılır. kışın ağırlığı kemiklerinden çözülür, içi sebepsiz bir yaşama sevinciyle dolar.

güzel mevsim vesselam..

benim kankam yok galiba.... escobar hanginiz?

kartellerin hepsine karşıyız.

şu an karşımda bu kadın. baya baya iştahlı yiyor. ama şişi lavaşın içine çekmen lazım diyorum yok ben elit olduğum içün öyle sevmiyorum diyor. ama zevki orada diyorum ellerim kirleniyor diyor. bi yerde o da haklı. karşısında camış gibi yedim ben. neyse seviyorum bu kadını.

kimse bize damrankomran yapamaz*

aynı konudan ben de şikayetçiyim. zaten #3922517 da da bundan bahsetmiştim, iyi denk geldi.

dostlarla mekkede hasımlarla sözlükte.

bir suredir gözüme takılan bu sözlükte de var olan şöyle de bir düzen var:
bir erkek yazar kendi halinde yazıyor. kimseye sataşmamış, kavga gürültü yok. arada komik bir şey yazmış, insanlar gülmüş geçmis. tam sözlüğün olması gerektiği gibi yani.
sonra bir yerden bir “kankacılık lobisi” çıkıyor.
biri birine alınmış, diğeri hemen tribüne oynuyor:
“benim dostlarım önemlidir.”
iyi de kardeşim, burası mahalle kahvesi mi?
yoksa “bizim ekip, sizin ekip” diye masa mı kurduk? sözlük dediğin yer, insanların yazıp geçeceği bir yer.
engellemek isteyen engeller, okumak istemeyen okumaz.
ama üç kişi birlesip bir yazarı tribün baskısıyla hizaya sokmaya çalışınca komik duruyor.
çünkü sözlük kimsenin baba yadigari değil.
kapısında da “sadece bizim arkadaşlar yazabilir” diye bir tabela yok.
burası sonuçta bir yazı alanı.
herkes yazar, gülen güler, kızan kızar, sonra hayatına devam eder.
ama bazıları olayı öyle bir sahipleniyor ki
sanırsın sözlük değil, pablo escobar'ın karteli.
iki kişi konuşsa üçüncü adam hemen geliyor:
“o benim adamım.”
adamlarınız size hayırlı olsun, kocaman adamlar ve kadınların kendini düşürdüğü duruma bak. "güleriz ağlanacak halimize".