zaman tüneli

bir şey diyecek olan yoksa ben uyuyorum. iyi geceler sözlük.

sözlüğe can suyu oldu gibi, ne kadar ironik. nicki ile düşününce.

gram faydasını görmediğim hede.

ben genelde söylerim. çevremin zihnini de kendi işim için çalışır vaziyete getiririm. düşünmek, başarmanın madem ki yarısı, komple benim işimi düşünmeye neden organize olmasınlar? yapıyorsun ve oluyor. daha çözebilen yok lâkin süper taktik. deneyin.

yemek programı diyeceğimde kamera önünü sevmem ben, arka planda kalıp çekilecek yeni içerik fikirlerinin tartışıldığı, toplantıların ve sunumların yapıldığı ekipte olmayı tercih ederim.

kusura bakmayın borç konusunda dedemi bile tanımam. vadesi geldiğinde alırım. vermezse: icra.

dedem derken öz dedem. tanımam.*

ekonokomiksel politikalar.

ben nazara fazlasıyla inanırım. insanlar gerçekten kıskançlar ve maalesef ki yüksek seviyelerde hazımsızlar. kötü niyetli olmaları, sizin hayat akışınızda bazı şeylerin ters gitmesine yol açabiliyor. ben hayatımı kapalı yaşamayı, kimseyle bir şeyi paylaşmamayı öğrendim. insanlar öylesine sinsi ki, herhangi bir şeyi başardıktan/ yaptıktan sonra paylaşsanız bile nazara gelebiliyorsunuz. bu iş karakter/ bu iş ruh doygunluğu meselesidir . kötü niyetli insan, etrafına kötülük yayar.

kötülüğe bilinçli tutunan insanın hiçbir hareketini normalleştirmemek gerekiyor. iyi niyetli bahanelere sığınarak karşınızdaki kişinin potansiyelini hafife almak, hayatınızı sürekli riske sokar.

" o aslında öyle biri değil ama bu sefer böyle oldu", "kendisi gerçekten iyi bir insan ama arada herkes hata yapar", "o kötü şartlar altında büyüdü. ondan böyle tepki veriyor" vb. bir sürü absurd bahane ile kimsenin nefsinin kötülüğünü aklamayın. bunlar hep size zarar olarak geri döner. kimse sahip olamadığı şeyler için diğerine kötü niyetle odaklanamaz. herkesin kendi dünyası, kendi sınavıdır. varlık- yokluk işi insani iradenin hesaplayamayacağı kadar derin bir konudur.

ruhu terbiye etmek bir ömür alıyor. olay burada saklı. başka birinin masasındaki pastaya odaklanmak yerine, kendi masanızdaki ekmeğe odaklanmanız gerekiyor çünkü sizin masanızda bulunan ekmekte başka birinin hayalidir. kurallar bu kadar açık. herkes kendisine has bir hayat döngüsüne sahiptir. başarının bedeli yüksek seviyede emek harcamaktır. hiçbir başarı ödünsüz gelmez, hiçbir emek karşılıksız kalmaz.

kötü niyetli arkadaşlara tavsiyemdir. etrafı izleyip kurulmak yerine, kendi hayatları için gerçekten emek harcasınlar. hayat acımasızdır. yaptığınız her şeyi, bir gün mutlaka size yaşatır. böylelikle, başkasına yaptığınız veya yapmayı denediğiniz şeyi kendi hayatınızla ödersiniz. bunu nasıl adlandırırsanız adlandırın (ilahi adalet- karma- evren( insanların tanımları değişiyor), yaptığınız her şeyin size geri döndüğü bir gerçektir.

son söz: sorumluluğunu göğüsleyemeyeceğiniz hiçbir eylemin öznesi olmayın.

şu an gece ama sabah şekeri kadrosuna talibim.

vertical bir tv'msitrak

yoake no uta - jo0ji. çok güzel gidiyor bu saatte.

bu bir şarkı değil, bu bir şey.*
gönül isterdi ki bu saatte şekerlemece. ama bu saatte cenk erenlemece.
kimdi o çekmek başlığını akışa taşıyanlar?.. dert çektiğimi hatırladım. umarım şimdi mutlusunuzdur.

neyse. sabaha kadar dertlenemem. eller birazcık havaya...

iç

olamaz. dert çeken yok mu?..

dişleriyle kamyon çekerek guinness rekorlar kitabına giren adam gibi dert çekiyorum. alışkanlık oldu artık. bırakamıyorum.

onu beynime soracaksın kardeşim, kafasına göre takılıyor.

her bokunda fetişini çıkarmayın ya, fetiş kelimesini itibarsızlaştırmayın lütfen. etkileşim bağımlısı falan deyin.

stresimi kanalize etmek için yüklediğim oyunun, beni daha çok stres yapması...

senin beni rahatlatman gerekmiyor muydu dostum? ne biçim bir oyunsun sen?.. yetmezmiş gibi orada da manyaklar beni buldu.

diren haliç. stressiz yaşam yok. stresi yok etmek için seni stres yapan şeyi stressiz stressiz yok et.*

geceyi çağrıştıran bir yazar.

ilginç olaylar oluyor netanyahu ya ait twitter hesabından tweet atılıp öldü haberleri yalanlanıyor. yani tweeti gerçekten netanyahu mu attı acaba.

fikir üretmenin zorluğundan bahsedip beğenilme kaygısıyla klavyeye sarılanların ilgi budalası olduğunu iddia eden, fetişistleri eleştiren herkes etkileşim dilencisidir. hepinizin yüzündeki ifadeyi biliyorum.

kesinlikle şahsına bir düşmanlığım olmamakla birlikte sadece bir tane yazarın bu konuda sözlüğü arpalık ettiğini gördüm. iran başlığına “bir ülke” yazsa 20 beğenisi var. köppppek gibi kıskanıyoruz işte.

beğenilme arzusu/kaygısı başka bişey. provokatif sancılar içinde “bakın ben burdayım” tanımlı monologlarla göz yaşı dökmek başka bişey. “ne yazarsam yazayım arkamda gündemi belirleyemeye yetecek kadar sığır var o zaman ben biraz da şurada etkileşeyim” demek bambaşka şey. bu paragrafın başta yazdığımla pek ilgisi yok gibi görünebilir. olsa da tutarlı görünmeyebilir. doğrudur da. bu da benim serseri serbest stilim.

bu dünyanın gam yükü.

sene 2009. (hikayeye kore gazisi gibi başlamak) eve ilk bilgisayar alınmış. internet de var. artık zenginiz. geç tanıştık teknoloji ile, geç. her neyse. bilgisayar hiç kapanmıyor. çok kardeş olduğumuz için biri kalkıyor biri oturuyor. maraba olmuş çalışıyor garibim. bir süre sonra -belki 1 belki 2 yıl- bilgisayar bozuldu. belki de bir şeyi yoktu, evde de yapılabilirdi. ama biz köyden inen cahiller olduğumuz için hemen koşa koşa servise götürdük. mühim işlerimiz vardı. ellerimiz titriyordu yoksunluktan. sonra o geldi. evimizin baş tacı. ama artık eskisi gibi değildi. hırpalanmış, örselenmiş, tekeri patlak bir bisiklete dönmüştü. yine de onu uzun süre kullandık ve o serviste sana ne yaptılar diye başında ağlarken uzun beddualar ettik.

düşman götüne. bundan güzel beddua olur evet.
bilgisayarını servislere düşüresin

ne! define ararken bulduğum altınları iyice emniyete almadan önce kimseye söylemeyeyim mi? tamam. gizlerim.