zaman tüneli

kasden rejim karşıtlığına çekilen, esasta çoğu zaman rejim taraftarlarının işlediği ihanet suçu.

yarpağaam, ben senin emperyalist sömürge düzenini savunmak zorunda mıyım? üzerinde yaşadığım toprak ayrı, senin beni o toprak üzerinde sömürüp emeğimi ağababalarına aktardığın siyaset ayrı. benim kafamdaki sistemde bu vatanın kaynaklaru bu vatanın insanlarına sunulacak, içerdeki ve dışarıdaki tefeci tekelcilere değil.

rejim karşıtlığını vatana ihanet diye yorumlamak tam bir şam şeytanlığı.

eski kitapları özellikle arşivsel açıdan değerli olanlar çeviren çevirmen. uygarlığımızın bence baş mimarlarından…

kökleri izmirde ve akdenizdeki akademilerde hala süren avrupai cemaat, denizcilerdir ve varlıklılardır. biz de yokluktayız.

iyot kokusu ve yağmur ile gelen toprak kokusu huzur vermekle kalmıyor beni koşmaya davet ediyor. forrest gump gibi şuursuzca koşmak istiyorum..

seks işçisi çocuğu vs anasız seksz işçisi çocuğu.

ses işçisi

ormanda bir ruh olmuştur chuck dayımız. tini şad olsun.

bilgisayar mühendisi ve göçmen öğrenci danışmanlığı yapıyorum.

eski bayramlar tamamen anlamını yitirmiş. insanlar bayram ziyareti yerine toplu mesajla kutlamaya başlamış. bayram, artık sadece tatil olmuş.
can yücel'in muhabbet şiiri geldi aklıma..

bayram nedir ki?
dedim kendi kendime
bayram bir ömürdür,
ben gibi bir deliye!..

günaydın kendini akıllı sananlar..
mutlu bayramlar...

baharın gelişini ve ergenekon'dan çıkışı kutlayan bayramınız kut'lu olsun.

teñgri evinize kut, ömrünüze huzur ve sağlık, evinize bolluk versin!

baharın gelişi, yeni yıl (yeni gün) ve doğanın uyanışını simgeleyen, aynı zamanda demirci kawa efsanesine dayanan direniş, özgürlük ve ulusal kimlik bayramıdır.

neden ve hangi maksatla kesiliyordu. insanlığa sığmaz demişti rahmetli muşlettin amca kahvede.

ibret i alem için yaşatmak imkan ve kaabiliyeti yoktu hep ondan!

tanım: psikoşirürji, insan zihninin artık kendi ağırlığını taşıyamadığı noktada, son çare olarak başvurulan bir müdahaledir.

ilaçların susturamadığı, terapinin yatıştıramadığı o inatçı gürültü; bazen doğrudan beynin dokusuna dokunmayı gerektirir. bu, bir hastalığı tedavi etmekten çok, zihnin içinde kontrolden çıkmış bir parçayı kesip ayırma girişimidir. kısacası, düşüncenin, duygunun ve benliğin kaynağına fiziksel olarak müdahale etme kararıdır, insanın kendisine karşı açtığı en sessiz savaşlardan biri.

tarihine bakıldığında bu alanın geçmişi dikkat çekecek kadar karanlıktır. 1930’larda uygulanan lobotomi, yalnızca bir tedavi yöntemi değil, aynı zamanda bir dönemin çaresizliğinin ve bilgisizliğinin damgasıdır. insanlar sakinleşsin diye kişiliklerinden, tepkilerinden, hatta insanlıklarının bir kısmından vazgeçmek zorunda bırakıldılar. bugün modern tıp bu yöntemlerden uzaklaştığını söyler; mr görüntüleri, stereotaksik cihazlar ve milimetrik hassasiyetle yapılan operasyonlar anlatılır. ama değişmeyen bir gerçek vardır: hala bir insanın zihnine, onun en kırılgan yerine fiziksel olarak müdahale edilmektedir. sadece daha küçük, daha hedefli, daha "temiz" kesilerle.

psikoşirürji bugün genellikle başka hiçbir yol kalmadığında devreye girer. dirençli obsesif kompulsif bozuklukta, kişinin zihni kendi içinde kilitlenmiş bir döngüye hapsolduğunda; ağır depresyonda, yaşamın tüm anlamı sönüp geriye sadece ağırlık kaldığında; ya da kronik ağrının artık varoluşun kendisine dönüştüğü durumlarda… bu noktada amaç iyileştirmekten çok, dayanılabilir bir seviyeye indirmektir. singulotomi ya da kapsülotomi gibi yöntemlerle duygusal tepkileri taşıyan sinir yolları kesilir. bazen de "derin beyin stimülasyonu" ile beynin içine elektrotlar yerleştirilir ve zihne dışarıdan bir ritim verilir. düşünceler artık sadece "kendiliğinden" değil, aynı zamanda ayarlanabilir hale gelir.

bu müdahalelerin en rahatsız edici yanı, sınırın belirsizliğidir. hastalık nereden biter, kişilik nerede başlar? bir insanın acısını azaltırken ondan neyi eksiltmiş olursun? geri dönüşü olmayan işlemler söz konusu olduğunda, bu sorular yalnızca teorik değildir. bu yüzden psikoşirürji, katı etik kuralların arkasına saklanır: uzun gözlemler, sayısız deneme, heyet onayları… ama tüm bu prosedürlerin altında yatan gerçek değişmez: bazen bir insanı kurtarmak için, onun zihninden bir parçayı feda etmek gerekir.

sonuçta psikoşirürji; bilimin ilerlemiş hali kadar, insanın kendi sınırlarıyla yüzleşmesidir. bu alan, yalnızca sinirbilimin değil, çaresizliğin de tarihidir. çünkü bazı zihinler vardır ki, onları iyileştirmek için önce susturmak gerekir...

chuck norris ölmez, sadece canı başka bir dünyaya gitmek istemiştir.

fransızca bi tabir.
elin kalbinde demek kelime kelime tercumesinde.
zengin ve bonkor ve yardımsever ve paylasımcı insanlar icin kullanılır.

kesinlikle doğru değildir.

hayat ve ikbalini devam için aynı yolda yürümeyi tek kurtuluş bilerek, bir taraftan zevk ve safaya öte yandan zulüm ve istibdata dayanan sistem bu, demisti rahmetli muşlettin amca kahvede.

başlığı okurken gül suyu kokusu mütemadiyen meşin mahfaza içinde mesholunmuş ayak kokusuna karıştı, bu dili damağa şaklatarak genizden konuşmak geleneği belli bir zümreye mi aittir yoksa anatomik bir bozukluk mudur bilemem, şeyhine ayrı bulutuna ayrı ulan!

o günlerde gazi hazretleri ile en sık davet edilip en cok görüşen kişi ikinci devre izmir mebusu seyyid beydi. cahiller adını bile duymamıştır demişti rahmetli muşlettin amca kahvede.

dini ve hukuki bahislerde bilgisi derin bir zattı.

allah gani gani rahmet eylesin.
çok büyük bir adamdı chuck norris.
bilenler bilir bruce lee ile aynı masaya oturur.
86 yaşındaymış. çakı gibi gitmiştir eminim bu yaşta bile.
zaten arayıp ben geliyorum diye haber vermiştir chuck baba.