zaman tüneli

şairin dediği gibi;
toparlanın gitmiyoruz.

(bkz: ismet özel)

dayı saldın bizi ha. diyordum boşla artık sözlüğü, dinledin beni.

eyt'li dayım benim. nerde senin aforizmalar nerde gençlerin deli saçmaları.

sensiz sözlük ıssız.

ama sen yine de gelme.

mükemmel tespit

müsaadenle entrylerini/başlıklarını sessize alıyorum, okunmaya değer bir entryini bile göremedim çünkü.

yeni bebeklerim. arşivi komple dağıttım bunları vermem, hep yazıyorum biraz da okuyacağım. bakalım neler varmış…
edit: başlık kitap başlığına taşınırsa memnun olurum elim kaydı…

tatilin bitmesinin en iyi yanı, bence de eve dönmüş olmak. ve tabii bugünün mutluluğu da. *

kuzenini istanbula fatih yaptık herif hala türk düşmanı, eyyy kozan’ın kara yılanı orhan pamuk, kuzenini 9 kuyruklu tilkiye çevirdim sen hala kendini iskenderunlu zannediyorsun, allah akıl fikir versin. kırmızlı saçlı kadın annemdir ve kuyucu halil de köylümdür… neyse yerin kulağı var çünkü en altınızdayım, kayayım da balınız dönsün…

insanlar yokluğu aseksüellik olarak tanımlıyor. genelde sevgilisi olmayanlar ya da hiç olmamış olanlar kendilerine "ben aseksüelim" deseler de her şey güzel bir kadının ona yanaşmasına kadar.

daha kaba bir dille konuşacak olursam : verilse nefessiz.

sunay akin beyi ve hikayelerini çok severim özellikle gazi ile ilgili daldan dala atlayarak anlattığı hikayeler, aman allahım ne kadar da cahilim dedirtir, özellikle oyuncak müzesini ziyaret etmeyi çok arzu ediyorum…

elhamdulillah çok şükür evime dönüyorum. bu tanımı da yolda yazıyorum. kazasız belasız bir evime gideyim de yatağımı öpeceğim.

bayramın bitmesi vesilesiyle evime dönmüş olmam.

bayram hasebiyle misafir trafiğinin bitmiş olması. çok şükür rabbime, bayram millete bayram bana resmen yorgunluk sebebi oldu :)

almanlar hasta oldu diye biz de hasta sayıldık.

bayramın son günü olması.

içtik bitti, yarın iş var, hazırlanmak lazım.

benimki voyage of the rock aliens'tır. hatta sevdiğim yegane müzikal film budur. tim burton hayranı olmama rağmen kendisinin yönettiği sweeney todd: fleet sokağı'nın şeytani berberi adlı müzikal filmi bile izleyememiştim. o denli sevmiyorum, sıkıcı buluyorum müzikal filmleri yani normalde. ekşi'de olsam çok severdim. tüm suç normal sözlük'ün!..

işte o tek sevdiğim müzikal filmden harika bir parça:

(bkz: when the rain begins to fall)



parçanın başlığında "muhtemelen en sevdiğim müzikal film olan..." falan demişim de aslında tek sevdiğim müzikal film desem doğru olurmuş. o ara "başka da olabilir belki" diye düşünmüş, daha doğrusu "başka var mıydı?.." diye düşünmemiş olsam gerek. bu müzikal filme de 80'lerin o fütüristik ve büyülü havasını çok iyi yansıtıyor diye hayranım galiba. yani başka bir olası sebep aklıma gelmiyor şu anda.

tepside kebabı güzel olur.

geçen hafta kremalı patates çorbası yaptım, mis gibi.

fırında patates köfte