zaman tüneli

birim zamanda yapılan iş. si birimi watt’tır.

göğe yükselen havai fişeğin yüksekte dağılan ışığını oluşturan kıvılcımlar gibi duygu dalgalanması yaşarsın deseler de gitme evlâdım sen demişti rahmetli muşlettin amca tahta kahvede.

eğer bir kişi, yeterince içmişse ve epeyce bir süredir yoksunluk içindeyse, birisinin bu arayışta olan kişiye bakması bile cinsel ima içerir. yani kişinin abazalık düzeyiyle doğru orantılı olan, her şeye anlam yükleme eğiliminden ortaya çıkan yanlış anlama durumudur. ayrıca bu tarz muhabbetlerde ima olmaz bence, iki tarafın da niyeti -yeterince dikkatliysek- daha en baştan direkt anlaşılır zaten.

suret-i haktan gibi görünse de özünde sırtlanlık barındıran samimiyetimsi durum.
aslında burada bir samimiyette yok, o sadece asıl amacı perdeleyen bir aparattır.

sırtlanlar, sizi sevmiyorum. cinsellik isteği taşıdığınız için değil, mert olamadığınız için.

evrenin varlığına şenlikli bir yaklaşım hedesidir evlât demişti rahmetli muşlettin amca kahvede.

üstteki yazara itafen beni abim zorla çalışmayı bıraktırıyordu. hala çabalıyor kıyamam ama zaten eskisi kadar çalışamıyorum.

bir kadın bir erkek arasındaysa maraz doğurur.

o dikenlere kurban ol evlâdım bulursan kaçırma derdi rahmetli muşlettin amca.

günaydınçinemilastorbabodrumyaz.
kahvaltıda kıymalı börek saplarken size de sertap'ın bahçede'sini sarkıtıyorum bebişler.

erkenden başladık bugün.

günde 6-7 saate kadar çıktığım dönemde masa başında ölsem kalsam nasıl olsa ders çalışıyordur deyip bakmazlar diye düşünüyordum.
sonra kronometreye bakıp şş hepsi geçecek diye teselli ediyordum kendimi.

(bkz: ders çalışırken kronometre tutmak)

kimlik bütünlüğünde gizli ipnelik olan kimse davranışıdır evlât bunlar demişti rahmetli muşlettin amca.

mevcut yaşama motivasyonu: bekle beni hafta sonu az kaldı..
ardından kurban bayramı..
sonra yıllık izin..
peki ya sonrası?
yine yine pazartesi,
ne yapacaksın?
ağlaya ağlaya gelin çocukken, el ele, el ele peçeteleri verin çocuklar..
ben de seda sayan gibi günaydın demek isterdim..
bizimki anca bu kadar oldu.
ne yapacaksın?

hayatımın dönmeyen dönemiindeyim. arazim çorak. topraklarım kurak. kurbağalarım varak vurak. uykusuz bir dönemindeyim ayrıca. genel olarak yani. genel bir uykusuzluk hakim son yüzyıldır. biraz da insanları anlamaya çalıştığım ve kendimin farkına daha yeni vardığım bir dönemindeyim. insanlara olan isteklerimi bir bir açıkça ifade ediyorum. onlar da atıyorlar sağolsunlar.

osimhen'in 11 başladığı maçlar.

kendisi yokken anadolu takımına evriliyoruz.

bir keresinde ben test çözerken minik ve maviş muhabbet kuşum da masada dolanıyordu ve test kitabının açık bir sayfasının üstüne pislemişti. tam pislediği kısımda da boş bıraktığım bir soru vardı ve tam doğru şıkka denk getirmişti bizim kuş beyinli. o an kendimi çok ezik hissetmiştim, kuş kadar bile beynim yok diye düşünmüştüm. bu olay sırasında aklıma bir fikir geldi ve bir hafta sonra kafesin altını komple sayısal loto kuponlarıyla doldurdum. bir kaç gün sonra da, tam denk getirdiği sayıları bir kuponda toplayıp oynadım ve bizim kuş o hafta dört tutturdu. yani bizim minik çocuk, o ayki yeminin ve suyunun parasını tam alın teriyle olmasa bile, farklı bir becerisiyle kazanmıştı. bu da böyle boş bir anı işte.

okundu butonu gelsin.

okumadan beğeni ve fav atılması saçmalık resmen.

evin büyümeyen oğlu. ama şımarık değil asla. sadece biraz nazlı, biraz haşarı. belki briraz çapkın, biraz da inatçı.

kötülukle zedelenmiş varoluşu aldatılmışlık olarak yaşayan umarsız hayatlar için bu küçümsenecek bir hede değildir evlâdım demişti rahmetli muşlettin amca kahvede.