zaman tüneli

güzel allah'ım, gün içinde binlerce hayat akıp gidiyor bu alemin içinde, bense sabit bi halde tanıklık ediyorum bu zamana, binlerce yıl üzerine güneşin doğduğu bu şehirde akşam olunca söylenen şarkı başka hiçbir şehirde duyulmaz. bu şehrin şarkıları kendine mahsustur.
biliyorum bu güzel şehirde ben de bir misafirim. niceleri geldi geçti...
ey allah'ım, bu aciz misafire sahip çık bu koca şehirde...

deyip, o küçüklüğü, o garipliği iliklerine kadar hissetmektir.
keşke bu şehrin beni kuşattığı kadar ben de bu şehri kuşatabilsem...

öyle uzaktan uzaktan bakmak yerine, insem sokaklarına, karışsam ayak uyduramadığım telaşına, korkmasam.

avustralya-victoria menşeli, şu anki merkezi abd-kaliforniya'da bulunan quiksilver markasının gözlük modeli. başlığında demiştim, bu markanın bir cüzdanını kullanıyorum 10 senedir falan ve hala yırtılma gibi sorunları olmadı. ben ergenken bu markanın tişörtleri falan modaydı ama normalden pahalı olduğundan al(a)mazdık. gerçi ısrar etsem aldırabilirdim annemlere de işte giyime pek para harca(t)ma merakım olmadı, hala da yok.

bundan bir önce kullandığım ray-ban marka gözlüğüm vardı ama onu alalı da 20 sene falan olmuştur. haha. ondan sonra optik gözlüklerimde kolormatik ve transition camlar tercih ettim bir süre, fakat 7 senedir falan onu da bırakmıştım. yani ortamı "karartan" gözlük kullanmamaya başladım. yani başta biraz gözlerim güneşten rahatsız oluyordu falan ama sonra alışmıştım.

artık orta yaşa girdim diye midir bilmem, gene gözlerim güneş gözlüğü aramaya başladı. ama bir taraftan da kopkoyu renkli camlı güneş gözlüğü istemiyordum. ve karşıma quiksilver ellipse'in aşağı fotolarını koyacağım gözlüğü çıktı.

cuma günü sipariş vermiştim galiba ve bu sabah elime ulaştı. çok uygun fiyata aldım bu arada. hakikaten çok iyi fiyata aldım.

çerçeve ana malzemesi biyo-naylon ve işte atık plastiklerden dönüştürülerek yapılmış. kulağa kötü gelse de bence güzel. doğaya da faydalı. çerçevesindeki burun pedi kısımları ve kulağa değen uçları ise kauçuk malzemeden. yüzüme acayip iyi oturdu ve hiçbir açıdan güneş almaz gibi görünüyor. özellikle yanlardan kesinlikle almaz.

camları polikarbonat malzemeden.

%100 uv filtreli.

benimkinin camları mor-eflatun gibi, çerçeve yanındaki quiksilver logosu da öyle. oda ışığına taktığımda evdekiler "gözlerin görünüyor" dedi. benim de istediğim buydu zaten. mesela güneşli bir yerden nispeten karanlık bir binaya girdim. gözlüğü çıkarmama gerek olmaz zira cidden fazla karanlık göstermiyor.

made in italy, yani italya üretimi.

farklı renkleri var ve ben camı en açık renk gibi görüneni tercih ettim. yani dediğim gibi, etrafı kapkaranlık gösteren güneş gözlüklerini normalde tercih etmeme eğilimindeyim. aslında kahveverengi, koyu yeşil ve füme gibi renkler dışındaki gözlük camları sağlığa zararlı diye duyuyordum ama bir araştırdım da, şu anda öyle bir genel kanı yok gibi. o yüzden kaptım mor camlı gözlükleri. ahaha.

önce kendi çektiğim fotolarını koyayım, sonra yüzde nasıl durduğu anlaşılsın diye az önce çektiğim ayna selfie'lerimi koyayım. ilk selfie'yi profil fotom yaptığımdan kırmızı kazağımın rengi daha canlı görünsün ve kapak resmime uysun diye orton efekti uygulamıştım. ikincisinde crop dışında bir işlem yok. en alta da ürünün promo fotoğraflarını koyacağım. açıdan açıya nasıl göründüğü de değişiyor, malum. ben normalde yüzümde denemeden gözlük almam da işte bu çok uygun bir fiyattaydı ve iyi ki almışım diyorum.






ekleme: şu alttakileri dde tanımı girdiğimin ertesi günü dışarıda çekildim. bunlarda camlarının nasıl da kopkoyu olmadığı daha net anlaşılıyor ve işte farklı açılardan nasıl görünüyor anlaşılsın diye koyayım dedim sonra bu selfie'lerimi de. dışarıdan az ışıklı bir binaya girince de gözlüğü direkt çıkarmama gerek olmaması da güzel, yani çok "karartmadığı" için ortamı.





9 nisan 2026'da çekildiğim şu fotoğrafı da sonradan ekliyorum. yani bu da son olsun bence. haha.




alttakiler de ürünün farklı modellerinin/renklerinin promo fotoğrafları. daha farklı çeşitleri de var da işte hepsini de koymayayım dedim tanıma.









benimkinin promo fotoları da şunlar. gördüğünüz gibi camları en açık renkli gibi görünen buydu, o yüzden bunu tercih ettim ben de.

plüton u keşfeden amerikalı bilim insanı.
plüton, 1930 yılında clyde tombaugh tarafından keşfedilmiştir.
eskiden gezegen sayılan plüton, 2006 yılında gezegenlikten çıkartılıp cüce gezegen sınıfında yer almıştır.
ama plütonu keşfeden kişiden sadece böyle bahsetmek fazlasıyla eksik olur.
bir çiftçinin oğlu olan bu adam okula gitmeden, kendi kendini eğitmiş bir teleskop yapımcısı ve astronomdur. 1925 yılında liseden mezun olup ailesinin çektiği ekonomik sıkıntılar nedeniyle üniversiteye gidememiştir. sonrasındaysa, 1926 yılında, kendi teleskobunu yapmak için uğraşlar vermiştir ve bu uğraşları başarıyla sonuçlanmıştır.


yani azim ve yeteneğin birleştirilmiş halini görebilirsiniz bu adamın çalışmalarında. çok sonrasında ise new mexico state üniversitesi nde profesör olmuştur ve gezegenlere dair birçok çalışma yürütmüştür, gözlemler yapmıştır. emekli olana kadar burada çalışan tombaugh, emekli olduktan sonra da astronomiyle ilgili çalışmalarına devam etmiştir.
üstelik bütün bu yolları kendi kendini yetiştirmesi, eğitmesi sonucunda katetmiştir. keşifleri sonucunda pek çok çeşitli ödüle layık görülmüştür.
clyde tombaugh, aynı zamanda ufoları, tanımlanamayan uçan cisimleri, gördüğünü söyleyen biri olmuştur.
"bu olgunun herhangi bir yeryüzü yansıması olduğundan şüpheliyim, çünkü... böyle bir şey daha önce ya da sonrasında hiç ortaya çıkmadı... böyle garip bir manzaraya o kadar hazırlıksızdım ki, gerçekten şaşkınlıktan korktum."



kaynak- wikipedia

defansif bakış açısı toplumumuzun yarası. başlıkta gülümseyin diyen etken, aktif, ofansif, baskın, emir diline ama içimden gelmiyor demek real madrid ataklarına karşı kendini savunan osasuna moduna geçmektir. napcan?
- gülümseyin
+ gülümsetin!

bakın ender gelişen osasuna atakları.

güzide duran ile adnan aksoy arasındaki boşanma davasında mahkeme, zina iddiasını kabul etti.
karara göre duran, eski eşine 400 bin tl tazminat ödeyecek; aksoy ise aylık 50 bin tl nafaka ödeyecek. çocukların velayeti babaya verildi.

kimsenin ekşisine tatlısına tuzlusuna acısına karışmayı bırakın yorum dahi yapmıyorum. herkesten uzak olunca mutluluk kendiliğinden geliyor.

göztepemiz alsancak stadında maç oynadığı dönemlerden başlayarak bornova ve gürsel akselde oynadığı döneme kadar deplasman otobüslerinin vaz geçilmez bestesidir.

allah ile konuşuyorum. sinemde huzur varsa kafi. mutluluk mu bu bilmiyorum.

mutluluğu da mutsuzluğu da kalabalık ile kutlamak ya da anmak gibi saçma sapan adetlerimiz var. bizim coğrafyaya özel değil hem de. neredeyse tüm dünya nüfısunda her olay kalabalıklar ile birleşerek anılıyor.

bu, insanın sosyal bir varlık olmasından ileri geliyor. milyonlarca yıl önce avlanmaya da beraber çıkmışlar. avladıkları hayvanları da beraber yemişler. yani bu kalabalık olma hali en eski atalarımızdan miras kalan bir şey.

ama baktığın zaman mutluluk da mutsuzluk da bireyi ilgilendiren bir şey. kendi başına sevinme ya da üzülme refleksi yok hiçbir toplumda. kendi kendine yetebileni de deli sanıyorlar o yüzden.

ben acımı da sevincimi de paylaşmak zorunda değilim. yalnız başıma bunun altından kalkmalıyım ki bunlar bana travma olarak geri dönmesin. elbette ki sevinci de üzüntüyü de paylaşabiliriz. ama bu bir tercihten ibaret olmalı. tercih etmiyorsa bunu kalabalıklar önünde yaşamak zorunda kalmamalı insan.

cenaze de bunlardan biri. ölümü kabullenmeye çalışan insanı rahat bırakmadıkları gibi, kendi nefislerini terbiye etmek için ikram bekliyorlar bir de!

toplum olarak, bu tipleri kovarak ya da kovmaktan beter ederek terbiye etmemiz gerek. başka yolu yok!

türk kültüründe yeri farklı olan bir hayvan. tulpar gibi kült bir karaktere hayat vermiştir.
atasözüne türk'ün kanadıdır. arap ve farisi coğrafyasında nadirliği nedeniyle yenilmesine pek iyi bakılmazken göçebe yaşayan ve sürülerce ata sahip olan türkler için besin zincirinin önemli elemanlarından birisidir.

at zeki bir hayvandır, binicisinin karakterini bilir ve ona göre hareket eder. asli olarak bir yabacı bindiğinde huysuzlanan at ne yapacağını bilemediği için o kişiyi taşımak istemez. zira binici kendisine ya da ata zarar verebilir. at bunun farkındadır ve zarar görmemek için o biniciyi istemez.

birazdan patates kızartması yiyeceğim. ardından telif nedeniyle uzun zamandır kaçak sitelerden kaldırılan bir filmi açacağım. yanında da leblebi kurabiyesi yer gazoz içerim.

zorla gülümsetmeye çalışan, gülümsemenizi de bir türlü beğenmeyip lütfen daha fazla tebessüm edin diyen fotoğrafçıya, lütfen beni uğraştırmayın, yapamıyorum... diye cevap vermektir...

vesikalık fotoğrafım çok asık suratlı çıksa ne çıkmasa ne?
sonuçta evrak işlerinde kullanılacak, kendimi beğendirmek için çektirmiyorum değil mi?

çok mutsuz çıkıyormuşum da falan da filan...
ne yapayım. ben buyum. mutlu gözükmek gibi bir mecburiyetim mi var? niye beni baskı altına alıyorsun?

türkiyede ev almak hayalken neredeyse kira ödemekte hayal olmuş.
bir apartmandaki hatta bir semteki en ucuz kirayı ödeyen kişiyle en pahalı ödeyen arasında neredeyse fark yokmuş. ahmet efendi evini 30k'dan kiraya vermiş kiracıyı arayayım da 31 yapayım diyen vesile teyzelerden, kira artışını denetlemek yerine emekçi ve memurun ödediği vergileri 3 5 katına çıkartıp sermayedarlara vergi affı getirenlere kadar herkesin suçun bir noktasında def-i hacet eylemi içinde bulunması da ayrı bir acı...

dayının söylemiyle bende "garı" olmayınca bende "goca" olmayınca bilemiyorum ve şu an da ağlıyorum.

(bkz: istanbul'da yediği at döneri çok beğenen moğolistanlı kazak)

son dönemde yeni neslin sosyal mecralarda bolca yaptığı karşılaştırma. evrim yalan diyen birisine bu videolardan 10 tane gönderin darvine secde eder hale gelir.*

t: sosyal medyada akım olmuş çeşitli zeka soruları ile maymundan daha zeki olduklarını kanıtlama çabası.

genelde tatlı yiyorum. maharetli ellerde hazırlanmış kerhane tatlısı bile beni mutlu edebiliyor.

yeni zelandaya biftek ve kuzu yemeye gidebilirim. taze ve iyi et her zaman mutluluktur.*

basit gelebilir ama kitap okumak her zaman beni sakinleştiriyor aynı zamanda mutlu da ediyor… onun dışında sevdiklerimle vakit geçirmek.