zaman tüneli

ben 14 yasındayken 16 yasında bi cocuk pesime takılmıştı. ben de asık olmustum. cocuk cıkma teklif edince ona soyle demiştim:

-ben ilk cıktıgımla evlenmek istiyorum. senden hoslanıyorum ama kabul edemem. henuz olgun kararlar vermek icin cok kıcugum. ayrıca sen cok capkınsın. once bu sorununu coz. cozersrn ilerde belki bi gun kavusuruz. sana bir hikaue anlatıcam:

bir krallıkta yasayan kralla kraliçenin cocugu olmuyormus. buyuculere mi gitmemişler, diyar diyar dolasmoslar yardım için ve cozum bulamamıslar. bir gun bir ermiş demiş ki gece dolunayda su nehrin içinde sevişin ve hayırlı bir evlat dileyin. cift nehir de sevişmiş dolunayda ama demiş ki tanrım bize ne olursa olsun bi cocuk ver. kralice hamile kalmıs ve yılan prens dogurmus. prensin evlilik yası gelince krallıktan bir kızla evlendirmişler. zifaf gecesi kızı sokup oldurmus. kralı yeniden evlendirip duruyorlarmıs, ilk gunden gelinler vefat ediyormıs. bir gun bir yerzinin kızıyla evlendirmişler. durumu bilen kız 40 kat elbise giymiş. zifaf gecesinde demiş ki:
-sen bi lat derini cıkartacaksın ben bi kat kıyafet.

40 dersinden arınan yılan harika bir prensr donusmus. mıtlu mesut yasamıslar hayat boyu.
-+++
14 yasında 16 yasındaki capkın cocuha bu hikayeyi anlatmak nasıl aklıma geldi bilmiyorum;)

(bkz: ölüme sağ salim ulaşmak)

tüm yılgınlığa, bazen kendini gösteren umutsuzluk haline karşı bazı şeyleri görüp, yaşama ümidi.

hiçbir şey ebedi sürmüyor.

belki bir gün iyi birşeyler olur umudu.
olmasada, ya erken geldik ya geç kaldık der geçeriz.

gece karanlığı iyilerin gözyaşlarını ve kötülerin günahlarını gizledikçe, iki tarafın adalet terazisinin ağır geldiği duygu uykusuzluğun nöbetidir.

biri ödediği bedellerin ihanetine, diğeri ödenmemiş bedellerin intikamına yanar, en nihayetinde ikisininde gözyaşlarının rengi ve tadı aynıdır.

(bkz: malzeme-i şerif)

bir orta dünya hayranı ve büyük beşiktaşlı olarak bu nicki almam kaçınılmazdı.

gün içinde çalışmaktan kendisine vakit ayırmayan insanların buldukları ilk fırsatta deli gibi uykuları olmasına rağmen aktivite peşinde olup, uyumaması olayıdır.

bu kırık hali mi ?

sevdiğimiz bir dal.
lakin bu devirde icra etmek zor .
çaatt içerdesin.

sitem ediyorum, ne gelenim var ne gidenim
ruhum ayrıldı, et yığını bedenim
bir kızım bir oğlum olsun
işte budur benim yaşama nedenim ..

istediğimiz başlıktan başlayabiliyo muyuz ?

bu akşamdan.

borçlarım. ödemeden ölemem böyle de aptal bir insanım işte.

ümidimiz gençlikte ama şu eleştiriyi de yapalım.
maalesef kimse lafa söze gelemiyor, herkes masasında patron olmak istiyor.
yeni başlayn mühendis bir ustadan az kazanacak, ara elemanı parayla bile bulamıyosun.
usta-çırak ilişkisi bitik durumda, iş öğrenmek meslek öğrenmek isteyen çok az.

18 saatlik mesaiyle ütopyada çalışan var mı?

yeterli değeri görmediğini düşündüğüm yazar, tarihci .
bir çok güzel eserinin yanında youtubede de aktiftir. ayrıca yazma atölyeleri de vardır ki genelde korku edebiyatı üzerinedir.
severiz. takipteyiz.

bugün tam 13 saat çalıştım. yarın yine öyle olur yüksek ihtimalle. sorsan çalışanına değer veren hağrika bir işletme. komik.

aramıza alt devrelerden bir tanesi teşrif etmişti. dışa dönük, girişken ve ağzı laf yapan biri olduğunu kısa zamanda hissettirmiş, hemen her akşam etrafına topladığı askerlere başından geçen *enteresan olayları ballandıra ballandıra, bire bin katarak anlatır olmuştu.

işin daha egzantrik tarafı, hayatın ağır yükleri altında ezilmemek adına yegane kurtuluş yolunun budizm'den geçtiğini savunuyor, babadan oğula azılı birer budist olmakla övünüyordu. biz uhud'da, bedir'de şehit düşen müminlere ağlarken o, çektiğimiz bunca azabı acıyı dindirmenin sekiz dilimli yolu olan doğru anlayıştan, doğru niyetten, doğru sözden, doğru davranıştan, doğru geçimden, doğru çabadan, doğru farkındalıktan ve doğru konsantrasyondan uzak olmamıza bağlıyordu.

neye inandığı, kime taptığı hiç umrumda değildi fakat çok atıp tutuyor, fena sallıyordu yahu. sırf tatlı tatlı anlattığı için kimse kendisini bozmuyor, zaman geçsin şafak atsın diye herkes öylece, sessizce onu dinliyordu.

lisedeyken okullar arası basketbol turnuvası yapılmış, finalde de bütün takım arkadaşları rahatsızlanınca bizimki tek başına sahaya çıkıp kupayı müzesine götürmüş.

bir oturuşta iki tepsi baklava yer, bana mısın demezmiş. yine bir keresinde buzdolabını sırtladığı gibi on ikinci kata hiç duraksamadan taşımış.

bir gece, yatağıma uzanıp nöbet vaktimin gelmesini bekliyordum. ranzasını çevreleyen erlere yirmi kişiye karşı nasıl kahramanca mücadele ettiğini, alayıyla nasıl göğüs göğüse vuruştuğunu zırvalamaya başladığında tepem attı. kafamı uzatıp aşağı doğru seslendim:

-yeter be, amma sıkıyorsun bu gece.
+yalanım varsa şurdan şuraya...
-sen kim yirmi kişiyi dövmek kim oğlum?
+ister inan, ister inanma.
-lan tükürüğümle boğarım seni.
+peki neden kandırayım sizi söyler misin?

atışma uzadı da uzadı. ne dese tersliyor; uyduruyorsun, hayal aleminde yaşıyorsun, ruh hastasısın lan diyerek iyice köşeye sıkıştırıyordum. koğuştakiler bir ona bir bana bakıyor, muhtemelen içten içe hararetli tartışmamızın okkalı bir kavgaya dönüşmesini umuyordu.

bay doğru, titrek bir sesle birdenbire kur'an çarpsın yalan söylemiyorum diye bağırıp ortamı terk etti. arkasından bakakaldık. helikopterden helikoptere atlarken şarjör değiştiren aslan parçası hikayelerini çok duymuştum ama yalandan yalana atlarken din değiştirenine kanlı canlı ilk defa orada rastlamıştım.