zaman tüneli

ben insan sevmem, hayvan severim ayrımını çok anlayamıyorum. her ikisini de severim. bana kalırsa canlıya duyulan sevginin kökü aynı yerden besleniyor. doğaya, bitkiye, hayvana ya da insana yönelmesi o kökü değiştirmiyor.

biraz karakter, biraz da merhamet meselesi sanırım. içinizde varsa taşıyor zaten. tarçın benim için bir hayvandan fazlası, ailemin bir parçası, çocuğum gibi. çocuklarım da öyle, hayatımın en kıymetlileri. onları sevmek özel bir çaba gerektirmiyor. sevgi, bazı canlılara karşı insanın içinde kendiliğinden büyüyen doğal bir şey.

benim gibi elleriyle sevmekten hoşlanan bir kişi olabilir.

huyunu suyunu öğrendikten sonra hayvanları ellerinizle sevebilirsiniz. hatta ailesi varsa onlara da kendinizi tanıtıp sevme işine devam edebilirsiniz. hayvanların eş, dost ve akrabaları bazen yabancı bir varlığı algılamaya katlanamazlar ama kendinizi tanıtıp, yabancı olmaktan çıktıktan sonra onlar ile arkadaş olabilirsiniz.

insanları elleriniz ile sevmek istediğinizde yasaklanırsınız. rahatsız ettiğiniz için yasaklanırsınız, yabancı olduğunuz için yasaklanırsınız, tanıdık olduğunuz için yasaklanırsınız, kötü niyetli olduğunuz için yasaklanırsınız, iyi niyetli olduğunuz için yasaklanırsınız, kıskanıldığınız için yasaklanırsınız, elleriniz kirli olduğu için yasaklanırsınız, insanlar birbirlerine fazla yaklaşmasın diye yasaklanırsınız..

sevmek uzaktan yapılan bir şeydir insanlar için. elleriniz ile dokunarak yaptığınız şey hayvanlara ve diğer varlıklara yaptığınız şeyden farklı bir şeydir. gerçekte farklı bir şey olsa da farklı bir şeydir, gerçekte farklı bir şey olmasa da farklı bir şeydir..

#3991274

tam da böyle oluyor. biraz önce yine böyle bi mal tespit ettik. daha doğrusu çörek hanım tespit etti beraber wushdhdhdndb minvalinde güldük.
sazan oltası gibi başlık. *

çözülmeyeceğini bile bile.. bir tık üstü, ‘çocuk olunca düzelir mi?’

ne gerek vardı.

bir insan nasıl masanın üzerinde kağıda sarılı şekilde unutulmuş lahmacun gibi kokabilir arkadaş ya. her gün en az 3-4 tane böyle tiple karşılaşıyorum spor salonunda, markette, iş yerinde, banka sırasında, uçakta, halı saha maçında vs.

bak mesele 'terlemek' değil. insan terler. spor yapar, koşturur, sıcak olur. gayet normal. ama bazı arkadaşlar kişisel hijyeni yan görev gibi oynuyor. duş konseptini dlc sanıyorlar. deodorantla, roll-onla, parfümle olan ilişkileri de eski sevgili kıvamında: adı geçince ortam geriliyor.

en kötü kısmı ne biliyor musunuz? kimse söyleyemiyor, kalp kırmamak için. çünkü modern toplumun yazılı olmayan kuralı şu: insanlara vergi borcunu, ilişki problemini, kariyer hatasını söylersin; ama 'kardeşim sen biraz… agresif kokuyorsun' cümlesini söylemek diplomatik kriz seviyesinde. ben birkaç kere söyledim etrafımdaki tanıdıklara, küstüler, aramız açıldı. gerçi iyi oldu aramızın açılması. araya mesafe girdiği için kokuya daha az maruz kalıyorum artık onlar varken.

sınava yani yks'ye bir aydan az kaldı. eğer neresi olursa olsun yeter ki bir yeri kazanayım öğrencisi isen son ayı bırak son hafta bile çalışsan olur. hedefi olan, derece hedefleyen bir öğrenciysen son sene bile yetmez. lise hayatı boyunca düzenli bir çalışma şart.

anket başlık. dahil olmak isterim.
sanmıyorum. ama sanıyormuş gibi davranmakta da bir sakınca görmüyorum.

evlilik aksine sorun sayısını artıran bir şey muhtemelen. gerçi benim anamla babamın iyi bir evliliği vardı. muhabbet kuşu gibi takılıyorlardı. birbirlerine değil bana sardıkları için ben travmalı ve deli oldum. benim hayatıma giren erkekler genel olarak y****ak gibi tipler. o yüzden evliliğim de y****k gibi olabilir. durum böyle iken bu konuda pozitif hislerim yok.

100 yıllık partiyi yağma hasan'ın böreğine çevirmiş siyasi kukla.

asel..

yaz sonuna kadar yemem. benim için kışlık besindir börek.

haklı bir kişidir.
yukarıda bir yerlerde kedi ile merhamet arasında korelasyon kurulmuş. çok akılcı bir yorum gerçekten, buna değinmeden edemedim.

hayvanların en süper yanlarından biri konuşmamaları. biz insanlar olarak konuşuyoruz çokça. konuştuğumuz zaman büyü bozuluyor. aniden tarot destesinden "kule" kartını çekmiş gibi oluyor insan. konuşmasalar sorunların bir kısmı çözülür diye düşünüyorum.

başka bir güzel özellikleri kompleksli olmamaları. oldukları gibi yaşayıp gidiyorlar. imaj kaygısı yok, performans baskısı yok. güzel bir yaşamları var. bunları örnek alsak fena olmaz gibi duruyor. insanlar öyle değil. kompleksleri yüzünden sizi dandik piyeslerinde figüran yapma peşine düşüyorlar. bunun örneklerini hem yaşamda hem güzide sözlüğümüzde görüyoruz.

sorunlar evrilir. yeni duruma uygun yepyeni sorunlar yüklenir.

çocuklarının eleştirilmesi..

uzun süredir baştan sona izlediğim tek maç oldu. oğluşla beraber izleyelim dedik. pek mümkün olmadı. o arsenal'i bense psg'yi destekliyordum. sanırım iki-üç defa oğluşu salondan kovdum, git odanda izle dedim. biz neden sürekli muhalif kalıyoruz bu çocukla ya, anlamıyorum. ingilizleri destekleyecek halim yoktu benim, psg'de parisli elitlerin takımı ama oyun tarzları bence arsenalden daha heyecanlı. neyse, penaltılara gelince oğluşla beraber izlemeye başladık yeniden. son kısımda ben biraz çakallık yaptım, yaşlı bir tilki olmak bunu gerektirir. ikinci gol, yani psg'nin golü ben mutfağa gitmek için kalktığımda atılmıştı. son penaltılarda ben yine kalktım işim olmadığı halde mutfağa gittim. çünkü bu bir totem. futbol taraftarları bilir. ben gidince psg attı, arsenal kaçırdı. biz de oğluşla boğuştuk. bizim maç futbol maçından daha heyecanlıydı belki. o derece sevimsiz bir final. keşke arsenal yerine italyanlar veya ispanyollar oynasaydı.

ilginç bir eylem.
ozan güven'in ceza alması gerekli idi. program program gezeleyip aklanmaya çalışılması da hoş değildi. bu gibi insanlara mesafeyi de anlayabilirim. ama günün sonunda bu insanlar canlılar, yaşamaktalar. suçluların cafede oturmalarını, dolmuşa falan binmelerini engelleyemeyiz günün sonunda.

adalet istemekle zorbalık etmek arasında bir takım çizgiler var.

bir çeşit ince uçlu keçeli kalem. yazı, çizim ve boyama için kullanılabiliyor.