zaman tüneli

yönetmen onur ünlü 'nün kanser olduğunu öğrendikten sonra ''hep bateri çalma hayalim vardı onu bile yapamadan mı öleceğim ben '' siteminin üzerine ali atay' ın '' ölmeyeceksin ,o bateriyi de çalacaksın '' demesiyle bir gecede karar verilip oluşturulmuş bir grup diye biliyorum.

sonrasında onur ünlü ders almaya başlıyor ve ali atay' ın o muhteşem şarkısı ''yokluğunda'' ile de grup patlıyor.

gülnaz ablama gideyim de çorba içeyim.

belki de kendini evleneceği kişiye saklamak istiyordur.

arkada da ben ve

iletişim kurmakta zorlanıyorsan, arkadaşların aracı olsun. çok sosyal değilsen zaten arkadaş bulmanda zor

olveri bakam.

ege şivesi ile.

elbette geliyorum arkadaşlar, elbette sizinleyim o akşam.

gezi olayları, ortalık karışık...
jolly'de sahneye şöyle çıktığın gün dedim ki "ben bu diziyi boşuna izlememişim..."


dile kolay, tam 13 yıl olmuş...
çok özledik be.
istanbulluları nasıl kıskanmıştım, izmir'den gelen yoğun talebi karşılamanızdan severim sizi güzel ekip.

inanılmaz merak ettiğim bir film, çok büyük umutlarım var. özellikle a24 yapımı olduğu için. arkadaşları ayartmaya çalışıyorum günlerdir

wazzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

ne kadar spoiler alırsanız alın ilk filmde yalnızca %15 civarı lore açıldığı için sorun olmayacak film. bilinçaltı, psikoloji, benlik kavramlarını izlemeyi sevmiyorsanız izlemeyin. seviyorsanız bayılırsınız.

lan ben bu adamı severdim, neden kalbimiz seninle olmuş

#4010211

aslında size kemal bile fazla. direkt mustafa sarıgül kayyum atansaydı keşke başınıza. muharrem ince de olur.

malum videodan gördüğümüz kadarıyla muharrem ince, mustafa kalın... mustafa olsun.

aslında bu instagram çok güzel şeyler gösterdi bana. bu instagram a bakıp tam tersi bir insan olmam gerektiğini.
kendim olmam gerektiğini. zaten öyleyiz değil mi. öyledir belkide . ama gerçekten instagram da bunu her konuda görüyorsun. kafana yazılıyor.
kurumların kişilerin şovlarını.
hiç özeli kalmayan aileler.
varlığını sürekli göstermek isteyenler. sürekli gezmek gezmek yemek içmek .
siyaset din futbol vs. bu facebook twitter karışımı ortam. kadınlar et parçaları. erkekler işler paralar kompleksler.
sorun paylaşmak değil elbet paylaşanlar değil. bu yapay gerçekçi olmayan dünya.
yoksa gerçekten çok komik şeyler var. dünya ne kadar küçük be insanlar ülkeler birbirine ne kadar benziyor.

siyasetten falan uzak durmak. ülke gündeminden. çok insan çok sorun demek zaten uzak dur.
sosyal medyadan olmaz ama yeterince uzak durmak.
ve oyalanmak. mutlaka bir şeylerle. toprak müzik film resim vs gibi.
yürümek, yemek yapmak.
bir çok şeyi kabullenmek. kendini ikna etmek.
ha ben yapabiliyor muyum hayır. insanın bu ülkede, dünyada stresten uzak durabilmesi mümkün müdür.
az az her şeyden bir şeyler yapmak lazım. insanın kendisini iyi hissetmediği ortamlarda da durmaması gerek.

ıhlamur topluyorum, toplatıyorum. tayinim çıkmadı burda kaldım diye takla atıyorum falan gibi düşünülmesin. kışın içeriz işte.

atatürkün partisi pkklı teröristlerin karargahı olmamalı. erdal inönüde, baykalda, kkda atatürkle dalga geçip durdu.
adamın abisi pkklı (militan kol), kendisi pkklı (ağzıyla söyledi sivil kol lideriymiş. )
diyarbakırda yolları mayın tarlasına çeviren kuzey koreliler değil, bu amerikan işbirlikçisi faşist elemanın adamları.
chp'ye doluşan ahmak, avrupa birlikçi, amerikan işbirlikçisi sol ( bu sağcı ve faşist gruplar nasıl sol oluyosa artık)
yok terörist değil pkklı değil suçlu değil falan diye saçma şeyler konuşup yazıyor. yok devenin nalı...

stres faktörünü ortadan kaldıracak ve ben elimden geleni yaptım gerisi allah’ın takdiri diyecek kadar çok çalışmak

tanımlarını sevdiğim yazardır. ayrıca kapak fotoğrafını görünce ve ismini görünce uluma içgüdümü uyandıran yazardır

üzüldüğün şeye bak şekerim, sana birşey olmasın...

bizim tükenmeye hakkımız mı varmış?

en karanlık gecenin sabahında kalkıp işe gideriz , içsel kavgamız bir tarafa, bahanelere yer yok bu hayatta.

bilmiyorum biter mi? belki de son nefese kadar böyle gider. tükendik mi? evet olabilir ama yıkılamayız ipin ucunu bırakmak mümkün değil en azından kendim için. çünkü biliyorum ki evin kapısına anahtarı takıp çevirdiğimde çıkan sese babam diye koşan bir evladım var.

işte bu motivasyon dünyadaki her yükü en azından şimdilik taşıyabilmemi sağlıyor.