zaman tüneli

(bkz: sokrates)

üzüldüm, kendisinin duruşuna ciddi bir hayranlığım vardı. chp'de kalacağını söylediğinde, talihsiz bir açıklama olarak gördüm ve kendisinin seçiminden kaynaklı hayal kırıklığına uğradım.

sonuçta hepimiz chp'liyiz. kimse chp'li olmaktan vazgeçmedi. sadece chp partisinin şu an var olan düzeni bozulduğu ve partinin işleyişi atatürk'ün ilkelerinden saptırıldığı için, atatürk'ün chp'yi kuruş idealleri geçici olarak "yeni parti'ye" taşındı.

kemal kılıçdaroğlu chp'nin başına gelmeseydi, hepimiz chp'de kalmaya devam edecektik fakat butlanla beraber kendi yol arkadaşlarını da ihanet etti. süreç boyunca kendi parti arkadaşlarına çok kötü muameleler yapılmasına sebep oldu. - hala daha da oluyor. bu yüzden kendisini chp'nin "birlik ve beraberlik" ruhunu taşıyan bir genel başkan olarak görmüyorum.

butlanla beraber partinin başına geldiğinde, acayip kalbim kırıldı. yıllarca kendisine güvendiğimiz için "aldatılmış" dahi hissettim. keza, kendisine güvenen kitle için çok sarsıcı bir hareket oldu bu.

insan neyi sindiremiyor ki?
bunu da sindiririz ama hissettiklerimizi tabi ki unutmayız.

erdal bey'e gelince, umarım özgürlüğüne kavuşur.

türk sanatçıdır.

benim gibi yemeği seven bir enişteniz varsa, alo inişte gel hadi kokoya, kumruya veya çiğ köfteye gidelim der gidersiniz. gece acıkmaları birlikteyken güzel. evli değilseniz kız kankayla veya flörtle sarar. yanlız bir sapsanız veya gece acıkan buddy bulamadıysanız ve utanmanız yoksa sipariş verirsiniz veya veya 1 bardak su içer yatarsınız hehe...

ud ve amber ağacından olanları güzel oluyor bugün ilk kez denedim, evin enerjisini değiştiriyor.

otomatik olarak gerçekleşen durum. ben şahsen bunla görüşüyor muyum görüşmüyor muyum gibi bir analiz yaparak kafamı meşgul etmiyorum. sadece musallat olan sapık gacıları engellemişimdir kafamı şisirmesinler diye en fazla hehe..

gece acıkmaları beni yok ediyor. şöyle patatesi kızartacaksın şimdi tam beyaz ekmeğin içine basıcaksın. ketcap mayonez falan yanına buz gibi ayran olacak domates yeşil zeytin kaşar

tgrt'nin gülben ergenlere çuvalla para verip ülkenin muhafazakarlarından ceplediklerini orasına burasına sürmeden önceki erasının ürünü olan eskeriyetle propaganda nüveleri içeren filmlerdir. 90'ların sonu 2000'lerin başında islamcıları çarpmayan toplam 15 20 kişi falan vardır.

sarı mavi tgrt’de de çıkıyordu ya

işlevsiz beden parçaları.

"belki bir gün lazım olur" şeklinde bekletilen kişidir. bunun daha çok duygusal bir arınamama olduğunu düşünüyorum. bireyler bir şekilde kendileri için anlam barındıran kişileri rehberlerinden silemezler. herkeste bunun gayet bilincindedir. bu yüzden genellikle kişinin rehberi iş hayatıyla ilintili değilse, sorun haline gelir çünkü bir kişinin numarasını tutmak demek, her sosyal medya platformundan veya her sosyal medya uygulamasından kişiye erişebilme şansı demektir

kişinin numarasını silmemek doğrudan bu "erişim şansının" istikrarlı biçimde korunmak istediğini gösterir.

ben hakim ya da hukukçu olsam birisi eğer haklı yere tahrik olup karşıdakinin bir tarafını haklı yere kırdıysa ve dayak atan adam haklı olduğunu kanıtlarsa ya dayak yiyene derim adam haklı senin ağzın önünde durmuyor adam ne yapsın diyerek ya tahrik edene ceza veririm ya da iki tarafa da 5 sene suç işleme sabıkan silinir olayını uygularım ama diyelim dayakçı adam haklı olduğunu kanıtlayamıyor o zaman yeni hapse atarım buna ek olarak bir adam düşün sürekli önüne gelenin bir tarafını kırmış hep diyor tahrik etti tahrik etti delil göster dediğimde gösteremiyorsa yine hapse atarım çünkü adamın adı çıkmış. iki taraf haksızsa da yine gerkeni uygularım. benim dikkatimi çeken konu şu oldu: türkiyede mesela birisi eğer kaşıdaki tarafından haksız yere tahrik olup karşıdaki haksıza dayak atsa haksız adam yine darp raporuyla işin içinden sıyrılıyor olan masuma oluyor mahkemede hep der ben birşey demedim bana vurdu sonra o rahat rahat gezer tahrik olan hapistedir bundan dolayı tuhafıma gidiyor bu mesele. kısaca diyorum ki ben olsam dayak atan haklılığını kanıtlayan delil sunarsa sadece haksıza ceza veririm

yok kimse yok

siliyorum, sonra allahın bir günü arıyorlar "aloo canııım" ulan kimin canıydım ben acaba diye kıvranıp duruyorum. geçen sene yaşadığım şehirdeki sucunun numarası bile duruyor valla, bir gün belki o da arayabilir belli mi olur, korkuyorum...

kimse var mı

benim görüşüm de kösem sultan’a yakın.

basında çok konuşuldu o aralar, “ilgilense böyle olmazdı” gibi teoriler. hatırlıyorum, başka bir kesim de “her eşiyle tartışanın aldatması mazur görüldükten sonra erkekler bunu 100 kere yapar. ilgi ihtiyacı bir tek kadına mı mahsus” demişlerdi.. diğer birileri ise, eşcinselliğin normal bir aldatma türü olmadığını uzun uzadıya anlatmışlardı.

hatırlıyorum, bu basınla paylaşma olayı da konuşulmuştu. amber heard-johnny depp ilişkisinde ben mesela, her detayı basından öğrendim, mahkemenin kendisi bile yayınlanıyordu, koskoca amerikan kamuoyu da demedi; “amber heard, yatağa yaptığı söylenince kalbi kırıldı, mağdur oldu”, diye. çünkü olayın özü şudur: yapmasaymış..

eğer yanlış örnekler savunuluyorsa, özel hayatının didiklenmesi ve toplum önünde yargılanması bağlamında en yanlış ve en mağdur örnek bana kalırsa mehmet ali erbil’dir ve kimse onun haklılığını sorgulamaz.

sil rahatla. dinle beni sil rahatla

zannedersem normal insanlarla beni düşünce olarak ayıran alamet-i farikalarımdan birisi fazla samimi olmadığın veya belli bir müddet arkadaşlık edip yollarının normal sebeplerle ayrı düştüğü kişileri rehberimde tutmamak. malumdur ki hayatımız boyunca çok fazla sayıda insanlar yollarımız kesişiyor. okul arkadaşlıkları, askerlik, iş arkadaşlıkları, o mesai ve zaman paylaşılan arkadaşların arkadaşları hatta akrabaları, spor, yoga, tango, aerobik, mutfak atelyesi arkadaşlıkları. arkadaşlık kurduğu kişinin mevcut ve eski sevgilisi, tesisatçı derken bu rehber kabardıkça kabarıyor.

peki hayat mesaimizde artık görüşme imkanımızın olmadığı, mesajlaşmaların da paket bayram tebrikleri derekesine düştüğü bir kişiyi rehberde tutmak ne kadar mantıklı ? her şeyden öte ne kadar etik ? ben bu hususta, insanoğlunun yapısında inceden bir ahlaksızlık görüyorum. ayıp mı olur veya işim düşer mi arasında gidip gelen ikircikli bir tavır. aylarca hatta yıllarca görmesem de birlikte yaşadıklarımızdan ötürü arada sarsılmaz bir hukuk oluşmuş bir kaç kişi rehberimde. biliyorum ki bir zamanlar bizler birer iyi insanken, aynı siniye daldırdığımız kaşıklardan birbirimize karışan hücrelerimiz kadar eski anılarımız var. peki ben artık eski ben değilken, muayyen bir müddet görüştüğümüz kişiyle, birbirimizin hiçbir şeyi olmadığını bilirken bağı sabit tutmak niye ?

aynı yerde çalıştığımız genç bir kadın vardı. zaruri sebepler harici pek konuşmazdık. sonra bir gün toplu taşımayla gideceğim durağa ilerlerken bilmediğim bir numara beni aradı. gideceğim yere kadar bırakabileceğini söyledi. sildiğim için kim olduğunu bilmeyişim zannedersem sesime yansımıştır. isim kullanmadan teşekkür edip, toplu taşımayla gideceğimi söyledim. sonra o hanımefendi olduğunu anlayınca biraz utansam da hala görüştüğü iş yerimizdeki bir kadın arkadaşa '' z... hanımla bir daha konuşma ihtimali olacağını düşünmediğim, için numarasını sildim '' dedim. biraz tuhaf bakışlarla karşılandım ama huyumu bırakmadım.

uzun süredir kuralım şu. arkadaş olduğunu düşündüğüm kişi beni 6 ay içerisinde arayıp sormuyorsa onu rehberden siliyorum. ne amca ne de teyze oğlunun numarası var. iş arkadaşlarımın ise numaralarını orada çalıştığım sürece rehberde tutacağım. buradan ayrılınca belki 3 kişi rehberde kalır. bayramlaşırız diye.

niye ne yamış ki?
memleketin bir bölgesindeki bütün belediyelere kayyum atanırken belediye başkanları tutuklanırken ses çıkmadı.
şimdi de ses çıkmaz.